Εχει χαθεί το μέτρο

Η κυβέρνηση προχώρησε χθες στην ανακοίνωση της Επιτροπής Διαλόγου για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Μια Επιτροπή στη σύνθεση της οποίας μετέχουν -ανεξάρτητα από πολιτικές αντιλήψεις- πανεπιστημιακοί, άνθρωποι του επιχειρηματικού κόσμου, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, του πολιτισμού. Υπάρχει τίποτα το μεμπτό σε αυτή την απόφαση; Λογικά δεν θα έπρεπε. Ωστόσο προέκυψαν πολλά.

Εχοντας την ευθύνη της επιλογής των προσώπων, η κυβέρνηση βάλλεται για τη συμμετοχή στην Επιτροπή του Πέτρου Παραρά, ομότιμου καθηγητή του ΔΠΘ και πρώην αντιπροέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, γιατί ο προαναφερόμενος φέρεται να ήταν μέλος της επιτροπής εκλαΐκευσης του χουντικού Συντάγματος.

Ταυτόχρονα, η Ν.Δ. απέκτησε, ξαφνικά, εσωτερικό πρόβλημα. Την ώρα που η ίδια εξαπολύει ολομέτωπη επίθεση στην κυβέρνηση, αλλά και στη συνταγματική αναθεώρηση την οποία η τελευταία επιχειρεί, στην Επιτροπή Διαλόγου μετέχουν δύο στελέχη της: ο Κ. Αγοραστός, περιφερειάρχης Θεσσαλίας, πρόεδρος της Ενωσης Περιφερειών και πρώην βουλευτής, και ο Κ. Μίχαλος, πρόεδρος του ΕΒΕΑ. Αν δεν εκτονωθεί αυτή η κατάσταση με την αποχώρηση των στελεχών αυτών από την Επιτροπή (ο κ. Μίχαλος δήλωσε πως δεν θα αποχωρήσει), δεν αποκλείεται η λήψη καταστατικών μέτρων εναντίον τους.

Στα παραπάνω προστίθεται και η αντίδραση του πρώην προέδρου του ΠΑΣΟΚ και συνταγματολόγου Ευάγγ. Βενιζέλου, ο οποίος δήλωσε: «Η χούντα μόνο έκανε δύο φορές, το 1968 και το 1973, επιτροπές δήθεν κοινωνικού διαλόγου για να υποκαταστήσει τη φιμωμένη και καταργημένη Βουλή και έκανε δημοψηφίσματα ως επίφαση δημοκρατίας για να νομιμοποιήσει δήθεν το δικτατορικό καθεστώς».

Μάλλον έχει χαθεί το μέτρο. Αν δεν κάνουμε λάθος, η κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει αποκατασταθεί εδώ και 42 χρόνια. Ουδείς ισχυρίζεται ότι έχει αλλάξει το πολίτευμα και έχουμε κάτι άλλο. Στο πλαίσιο αυτής της δημοκρατίας, η κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να αναλάβει πρωτοβουλία για την αναθεώρηση του Συντάγματος, τα κόμματα ως συστατικό στοιχείο του πολιτεύματος και η κοινωνία με τις οργανώσεις της έχουν δικαίωμα να κρίνουν, να επικρίνουν και να προτείνουν και η Βουλή να αποφασίσει. Ολα τα άλλα σε τι ακριβώς χρειάζονται; Τι σχέση έχει με τη δημοκρατία η μικροκομματική σκοπιμότητα και για πόσο ακόμα θα την πληρώνουμε;