Γράμμα σ’ έναν (λογοτεχνικό) ήρωα
Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο λογοτεχνικό τους ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας.
Επιμέλεια: Μισέλ Φάις
Αγαπημένε μου Βέρθερε,
Ερωτεύτηκες βλέποντας την Καρλότα να μοιράζει ψωμί στα αδέρφια της. Εδωσες, έτσι, στον έρωτα ένα από τα αναπόφευκτα σημάδια του, την αποθέωση της ασημαντότητας. Μια αδιάφορη κίνηση, ως έναυσμα του έρωτα, αποθεώνεται από τον ερωτευμένο.
Αλλά, βρε Βέρθερε, γιατί αυτή; Γιατί η Λότε; Γιατί όχι η προηγούμενη, γιατί όχι η επόμενη; Πώς το κατάλαβες ότι αυτή είναι; Μήπως, Βέρθερέ μου, ποθούσες τον πόθο και τίποτε άλλο; Μήπως μπήκες στη δίνη μιας μεγάλης ιστορίας και δεν ήθελες να βγεις ποτέ ξανά γιατί επιθυμούσες ακριβώς αυτό και μόνο αυτό, δηλαδή τη δίνη μιας μεγάλης ιστορίας;
Αν ζούσες σήμερα και πήγαινες στον ψυχαναλυτή σου θα σου έλεγε να μάθεις να ζεις χωρίς να χρειάζεσαι τέτοιες μεγάλες ιστορίες. Να γίνεις αυτάρκης, Βέρθερέ μου. Να μάθεις ότι δεν έχεις ανάγκη από παράφορους έρωτες. Και να μάθεις να σχετίζεσαι ισότιμα και με ταιριαστούς με σένα ανθρώπους και όχι να πηγαίνεις να παραφέρεσαι με τις γυναίκες των φίλων σου. Αναλόγως τη σχολή του ψυχοθεραπευτή σου, μπορεί να αναγκαζόσουν να σκεφτείς και να απαντήσεις στην αυστηρή ερώτηση γιατί επιλέγεις σχέσεις θνησιγενείς που ξέρεις εκ των προτέρων ότι δεν θα «δουλέψουν».
Εγώ όμως ξέρω ότι βαθιά μέσα σου ήθελες τον ρόλο του παρακατιανού, του αποσυνάγωγου. Τι πιο αυστηρό από αυτό; Αν, τελικά, αποκτούσες τη σχέση που ήθελες, το μυαλό σου και η καρδιά σου δεν θα χόρταιναν, όσο χόρταιναν με την απουσία.
Και ο αντίζηλός σου, που σε αγαπούσε και τον αγαπούσες, χαρακτήρισε την αυτοκτονία δειλία, ενώ εσύ το υπέρτατο θάρρος. Και το έκανες, με το απαραίτητο θάρρος, τουλάχιστον.
Κάποιος άλλος, που σε ήξερε καλά, είχε πει ότι θα ήταν τραγικό αν ο καθένας δεν περάσει στη ζωή του μια εποχή που να ταυτίζεται μαζί σου. Φοβάμαι να συμφωνήσω. Φοβάμαι ότι συμφωνώ.
Νομίζω, αγαπημένε μου Βέρθερε, ότι στον έρωτα, για εμάς τους θνητούς, τελικά αυτή θα είναι πάντα η ερώτηση: Να ξοδευτούμε ασύστολα ή να τσιγκουνευτούμε;
Και δεν χρειάζεται να πω σε σένα εκεί ποια είναι η απάντηση εδώ. Το εκεί και το εδώ θα είναι πάντα η αναπόδραστη διαφορά μας.
Δικός σου, Γ.
Αναφέρεται στο έργο του Γκέτε «Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου»
Το πρώτο πεζογραφικό βιβλίο του Γ. Τσίρμπα είναι η νουβέλα «Η Βικτώρια δεν υπάρχει» (Νεφέλη, 2013).
