Τότε, το μαύρο. Τώρα, το άραχλο

Επιστολές… αβρότητας, με χτυπήματα κάτω από τη μέση, ανταλλάσσουν, ή εμμέσως κοινοποιούν ο ένας στον άλλον, το τελευταίο διήμερο, ο αποπεμφθείς διευθυντής Ειδήσεων και Ενημέρωσης της ΕΡΤ Σταύρος Καπάκος και ο αποπέμψας διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΤ Λάμπης Ταγματάρχης.

Ακριβώς τη στιγμή που η κυβέρνηση κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα εν αναμονή της καυτής πατάτας που θα βγάλει το Συμβούλιο της Επικρατείας (αν ήδη δεν έχει βγάλει) στο θέμα συνταγματικότητας του περίφημου νόμου Παππά για τις αδειοδοτήσεις των «τεσσάρων» (ποτέ δεν τα πήγαινα καλά μ’ αυτό το νούμερο∙ από εποχής επιγόνων του Μάο στην Κίνα) τηλεοπτικών σταθμών εθνικής εμβέλειας, ως ορίζεται μεγαλοπρεπώς.

Τότε, εκείνο το μαχητικό καλοκαίρι του ’13, ήταν το μαύρο στην ΕΡΤ και η χειροπέδη στην καγκελόπορτα του Ραδιομεγάρου, που γνωρίζει και η κουτσή Μαρία πως υπήρξε προάγγελος –η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι– πτώσης της κυβέρνησης Σαμαρά.

Τώρα, αυτό το μάλλον άτονο (και απορώ πώς, με τόσες εντάσεις ολούθε!) φθινόπωρο του ’16, είναι το άραχλο (αραχνιασμένο, ερειπωμένο θα πει, με μεταφορική σημασία, η λέξη) του γενικού τηλεοπτικού τοπίου (για να μην εκταθούμε… γεωγραφικά).

Που δεν ξέρω –όπως και κανείς, νομίζω, δεν ξέρει– τι μπορεί να προαναγγέλλει. Αλλά, επί του πρακτέου, ό,τι συμβαίνει στην ΕΡΤ (ποιος έχει το δίκαιο και ποιος το άδικο, ελάχιστα, πιστεύω, ενδιαφέρει αυτή την ώρα), αντανακλά και επιδρά στην εικόνα που εμφανίζουν σήμερα: κυβέρνηση, αξιωματική και λοιπή αντιπολίτευση, πολιτική εν γένει και κοινωνία γενικότερα.

Από κάπου πρέπει να ξεκινάει κανείς την επόμενη ή την αντίστροφη μέτρηση, για να βγάλει όσα συμπεράσματα νομίζει. Μηδέν εκ του μηδενός… Προσωπικά πάντως, μου είναι λίαν ακαλαίσθητο να εκφέρει γνώμη περί τηλεοπτικών, δίκην επαΐοντος, Συμεών Κεδίκογλου τις. Κάποιοι του άφησαν χώρο. Και αυτοί οι κάποιοι, αν κάτι προσβάλλουν, είναι, κυρίως, τις μνήμες μας…