Ηταν ανάμεσα σε κατάλευκα λουλούδια και ανθρώπους, λίγους μεν, αλλά που φαινόταν στα μάτια τους πόσα σήμαινε για τον καθένα τους. Η Τασούλα (Αναστασία) Μπριλλάκη κηδεύτηκε χθες το απόγευμα στο Κοιμητήριο Ζωγράφου. Ηταν 90 ετών. Ισως οι περισσότεροι να πουν πως έφυγε πλήρης ημερών, ωστόσο ούτε ένας από όσους την ήξεραν δεν μου είπαν κάτι διαφορετικό από το «ήθελε να ζήσει».
«Αγαπούσε τη ζωή και την αγκάλιαζε με πάθος και παρότι ήταν άνθρωπος παλιάς κοπής, ήταν εξαιρετικά προοδευτική». «Στα 80 της ξεκίνησε να μαθαίνει αγγλικά με τον εγγονό της», μας λέει ο Κωστής, ο γιος της. Είχε ένα ακόμη παιδί, τον Γιώργο, και τρία εγγόνια, τους Αντώνη, Βασίλη και Χρήστο. Ο τελευταίος ήταν ο «δάσκαλος των αγγλικών», ουσιαστικά τον μεγάλωσε και στην κηδεία ήταν συντετριμμένος.
Για την Τασία Μπριλλάκη ελάχιστα πράγματα υπάρχουν γραπτά. Οι περισσότεροι γνωρίζουν τον σύζυγό της, Αντώνη, σπουδαίο αγωνιστή, στέλεχος της ΕΠΟΝ, όπως και η ίδια, που πέρασε από στρατοδικεία, εξορίες και σκληρά βασανιστήρια.
Το αρχείο του έχει δοθεί στα ΑΣΚΙ και έχει ήδη βγει ένα πρώτο βιβλίο («Αντώνης Μπριλλάκης – Διαδρομές και Αναζητήσεις» εκδ. Λιβάνη), κάτι το οποίο ήταν θερμή επιθυμία της γυναίκας του. «Στάθηκε δίπλα του βράχος» μας λένε όσοι ξέρουν.
«Αν ο Αντώνης ήταν δέκα, η Τασία ήταν έντεκα. Μπορεί να μην “ακουγόταν”, να μην έκανε θόρυβο και φασαρία, ωστόσο δεν έζησε αθόρυβα. Κράτησε την οικογένεια τα χρόνια της δικτατορίας, μόνη, στάθηκε στα πόδια της. Ολοι τη βοήθησαν γιατί ήταν αξιαγάπητη».
«Ετσι περνούν οι γυναίκες της Αριστεράς στην Ιστορία» μας λέει η καρδιακή της φίλη, Ρίτα. «Ησυχα. Αντεχαν, όμως. Η Τασία ποτέ και για τίποτα δεν παραπονέθηκε. Ασε τον λόγο της, την ευγένειά της. Τη γνώριζες και κόλλαγες… Πάνε οι τελευταίες φρουρές της υπομονής και της αγωνιστικότητας – αυτό να γράψεις».
