Πορεύεται στη ζωή με ένα μότο: «Μη μασάς, πολέμα και προχώρα και ας μην τα καταφέρεις!». Δεν ανήκει σ’ αυτά τα… τσιτάτα που ξεστομίζονται παρέα μ’ ένα φραπέ στο χέρι κι ένα τσιγάρο ως συμβουλή. Ο Γρηγόρης Πολυχρονίδης το κάνει πράξη.
Με μια διαφορά, ίσως. Συνηθίζει να τα καταφέρνει.
Αυτό έκανε και στους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Στο Πεκίνο κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο ατομικό στο μπότσια και στο Λονδίνο το χρυσό στο ομαδικό.
Στο Ρίο ανέβηκε δύο φορές στο βάθρο των νικητών. Κατ’ αρχάς στο τρίτο σκαλοπάτι για το ομαδικό κι έπειτα στο δεύτερο στο ατομικό.
Ο 35χρονος οικονομολόγος, απόφοιτος του Τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, εργάζεται στο Ελεγκτικό Συνέδριο.
Γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1981 στο Βατούμι της Γεωργίας και πάσχει από νωτιαία μυϊκή ατροφία τύπου Kugelberg-Welander (SMA III). Ασθένεια που δεν επιτρέπει στους μυς του να αναπτυχθούν, γι’ αυτό και μετέχει στο μπότσια, το οποίο είναι σπορ στρατηγικής.
Ο Γρηγόρης χρησιμοποιεί το κεφάλι του για τις απαιτούμενες κινήσεις με την μπάλα και έχει τη βοήθεια του συνοδού του.
«Στην κατηγορία μου δεν μπορούμε να πετάξουμε την μπάλα ούτε με το χέρι και χρησιμοποιούμε μια ράμπα», τόνισε ο πολυολυμπιονίκης.
Ο μαέστρος πατέρας του κατάγεται από την Κερασούντα και η φιλόλογος μητέρα του από την Τραπεζούντα.
Οι Πόντιοι γονείς του κυρίως μιλούσαν ποντιακά και, εκτός σπιτιού, ρωσικά. Ηρθαν να εγκατασταθούν στο Περιστέρι όταν ο Γρηγόρης ήταν 8 χρόνων κι έπρεπε να προσαρμοστεί γρήγορα στη γλώσσα.
Δεν ήταν εύκολο αλλά τα κατάφερε και σ’ αυτό και τελείωσε με άριστα το σχολείο.
Τα καταφέρνει -με δυσκολία και υπομονή- ακόμα κι όταν ασυνείδητοι παρκάρουν πάνω στις ράμπες αναπήρων στα πεζοδρόμια.
Αλλά θα έπρεπε να μην προσπαθεί και γι’ αυτό επειδή κάποιοι είναι συνειδησιακά… ανάπηροι και γεννήθηκαν αρκετά κουρασμένοι για να περπατήσουν λίγα μέτρα παραπάνω.
Γι’ αυτό επιμόνως ζητάει προσοχή στις θέσεις που παρκάρουμε και περισσότερες μπάρες στα πεζοδρόμια.
