Δεκαπέντε χιλιάδες κόσμος άκουγε τον ύμνο του Παναθηναϊκού και παρακολουθούσε τη φανέλα με το νούμερο «13» να αποσύρεται και να ανεβαίνει στην οροφή του ΟΑΚΑ.
Ο μόνος λόγος που αναγκαζόταν κανείς να διακόψει αυτό το θερμό χειροκρότημα ήταν για να σκουπίσει τα… ζουμιά που έτρεχαν από τα μάτια του, για να μην τον πάρει πρέφα ο διπλανός του.
Μαζί του, σύσσωμη η μπασκετική κοινότητα, την οποία στην προκειμένη περίπτωση εκπροσώπησαν τρεις ομάδες-κολοσσοί, η πρωταθλήτρια Ευρώπης ΤΣΣΚΑ, η Μακάμπι και η Μπαρτσελόνα, φώναζε «άξιος άξιος».
Ο Δημήτρης Διαμαντίδης, με την αφοπλιστική απλότητά του, ρούφηξε μέχρι την τελευταία σταγόνα στιγμές που δεν φανταζόταν ούτε στα πιο τρελά του όνειρα, όταν ξεκινούσε από την Καστοριά για να διανύσει αυτή τη μεγαλειώδη διαδρομή.
Μια διαδρομή που την περπάτησε με τον τρόπο του κι αυτός ο τρόπος ήταν που τον έκανε ξεχωριστό.
Ο,τι είχε να πει το έλεγε μόνο στο γήπεδο. Πρώτος πήγαινε και τελευταίος έφευγε. Ενας από εκείνους που έστειλε το μήνυμα ότι η νοοτροπία είναι πια πολύ πιο σημαντική από το ταλέντο.
Αντιστάρ από χαρακτήρα, συμπαίκτης από επιλογή, ο πιο ήσυχος ηγέτης που εμφανίστηκε ποτέ.
Δεν ήταν μόνο τα τρόπαια ή οι ατομικές διακρίσεις που κατέκτησε, τα χρόνια που αγωνίστηκε με τη φανέλα του Ηρακλή, του Παναθηναϊκού και της Εθνικής. Ηταν όλα όσα αντιπροσώπευε χωρίς καν να το ξέρει.
Το επιβεβαίωσε τη στιγμή της αποθέωσης. «Τελικά ήταν πιο εύκολο να παίζω», παραδέχθηκε. Τους ευχαρίστησε όλους.
Κι αυτούς που ήταν εκεί και εκείνους που θα ήθελαν να είναι αλλά δεν μπορούσαν. Ανέφερε όμως μόνο τα ονόματα των αφανών.
Του Κώστα Πιλαφίδη, του προπονητή ο οποίος τον ξεχώρισε και τον κάλεσε στον «γηραιό», στη Θεσσαλονίκη, ενώ δεν είχε παίξει σε καμία εθνική ομάδα των μικρών ηλικιών. Των φροντιστών, των φυσιοθεραπευτών, του γυμναστή, δηλαδή εκείνων που τον φρόντιζαν κάθε μέρα, σαν να ήταν δικό τους παιδί.
Για χάρη του ήταν εκεί ο πρόεδρος των προέδρων, ο Παύλος Γιαννακόπουλος, που όταν εμφανίστηκε στη σάλα προκάλεσε ένα ανατριχιαστικό standing ovation.
Ο αμίμητος Θανάσης Γιαννακόπουλος, αυθόρμητος όπως πάντα, προτίμησε να βγάλει τη γραβάτα του και να του τη χαρίσει από το να του προσφέρει την πλακέτα που είχε ετοιμαστεί. Και ο νυν πρόεδρος, Δημήτρης Γιαννακόπουλος, που εκπροσώπησε το κλαμπ και την οικογένεια στο μικρόφωνο: «Αυτό που θα θυμάμαι από σένα δεν είναι οι τίτλοι, αλλά πόσα παιδάκια έχεις κάνει παναθηναϊκούς».
Για την Ιστορία, στο διήμερο τουρνουά «Diamonds are forever» ο νέος Παναθηναϊκός μοίρασε υποσχέσεις επικρατώντας και της Μακάμπι (78-68) και της ΤΣΣΚΑ (80-73). Τα νέα αποκτήματα έπεισαν ότι η ομάδα δυνάμωσε. Ειδικά δε ο Γιάννης Μπουρούσης θαρρείς ότι δεν είχε περάσει ποτέ από τον μεγάλο αντίπαλο. Τόση λατρεία.
