Απόσταση ασφαλείας

Δεν είναι διόλου εύκολο. Είναι πολύ δύσκολο. Και ενεργοβόρο, ψυχοφθόρο, στρεσοβόρο και άλλα τραγικά σε -όρο. Υπό τον όρο ότι αισθάνεσαι κάτι. Οτι νιώθεις, βιώνεις, περνάει κάτι μέσα σου, βρε αδερφέ.

Το να μη γίνεις ένας σαν «όλους», το να μην καταντήσεις ένας από «αυτούς» είναι ζόρικο πράγμα. Το ξέρω πολύ καλά. Καθημερινά, αντί να προσπαθώ να γίνω σαν αυτούς που θαυμάζω, πάνω από το 80% της ενέργειάς μου σπαταλιέται ασύδοτα να μη γίνω σαν αυτούς που δεν αντέχω να βλέπω, να ακούω, να συναναστρέφομαι, να είμαι.

Κουραστική διαδικασία. Μόνο που το λέω, νιώθω την εξάντληση (σωματικών αντοχών και ψυχικών πόρων) να μου χαμογελάει.

Ενα κρύο χαμόγελο, σαν αυτά που ανταλλάσσουν στα κομματικά σουαρέ οι διάφοροι περίοικοι της Ιερουσαλήμ. Με μαλλί κομμωτηρίου, εθνική κυτταρίτιδα, βαρύ βιογραφικό και ακόμη βαρύτερο πορτοφόλι. Για τις συνειδήσεις δεν παίρνω όρκο, αλλά για την καρδιά παίρνω.

Αβάσταχτα ανάλαφρη. Και όταν η τύχη μάς φέρνει ανάμεσά τους, είναι σαν να βλέπεις μπροστά στα μάτια σου την «αξιοπρέπεια του καναπέ» να συνομιλεί αφ’ υψηλού με την «περηφάνια του Μπύθουλα».

Βρέθηκα για επαγγελματικούς λόγους σε μια δημόσια συζήτηση (με προσκλήσεις) για ένα κρίσιμο πανευρωπαϊκό θέμα, με εισηγήσεις και διεθνών προσωπικοτήτων (εσωτερικής κατανάλωσης).

Εκεί, την ξαναείδα. Καθόταν δίπλα σε μια αξιοπρεπεστάτη κυρία, φέρουσα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, που ο μισθός μου δεν φτούραγε ούτε για την αγορά της μικρότερης από τις τσάντες της, και μου χαμογελούσε σαρδόνια.

Αυτή η ίδια, γνώριμη και ανεπιθύμητη, προαναφερθείσα εξάντληση. Παρατηρούσα την κυρία να χειροκροτεί σε κάθε «εξυπνάδα» που ακουγόταν από τις προσωπικότητες διεθνούς φήμης και ακραιφνούς ανοησίας (όπως αποδείχθηκε προς μεγάλη μου απογοήτευση), λες και ήταν στο πλατό μεσημεριανής εκπομπής της Τατιάνας (αυτή πάλι η τηλεοπτική συμπεριφορά, που έχει ξεπηδήσει από την ΤV και έχει απλωθεί σαν ιός σε θέατρα, αμφιθέατρα, δημόσιες ομιλίες…).

Μου θύμισε την καταγεγραμμένη στα εγχειρίδια της μικροϊστορίας συμπεριφορά ευγενούς δεσποινίδος του 18ου αιώνα, η οποία είχε παρευρεθεί «εκ νοσηράς περιεργείας μετά του λοιπού αμέτρητου πλήθους εις θανάτωσιν του Δαμιέν».

Στις 2 Μαρτίου του 1757, ο Νταμιέν ο «βασιλοκτόνος» είχε αποπειραθεί να δολοφονήσει τον Λουδοβίκο τον 15ο, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θανάτωση με διαμελισμό από άλογα.

Το μαρτύριο του Νταμιέν διήρκεσε ώρα πολλή και η «αβρά και ευαίσθητος κυρία, βλέπουσα τας προσπάθειας των ίππων, αγωνιζόμενων ν’ αποσπάσουν από των αρθρώσεων τα μέλη του καταδίκου, ηκούσθη ανακράζουσα μετά βαθέος οίκτου: Θέ μου! Πώς υποφέρουν αυτά τα κακόμοιρα ζώα!».

Το να υποφέρεις ακούγοντας παρόμοιες ζητωκραυγές είναι ανυπόφορο. Και να ήταν μόνο τα κομματικά σουαρέ πάει στο καλό. Ελα, όμως, που το κακό συναπάντημα της τηλεοπτικής υποκουλτούρας συνεχίζεται και στη Βουλή. Τόσο στην Εξεταστική Επιτροπή για τα «θαλασσοδάνεια» των ΜΜΕ όσο και στις ολομέλειες.

Από τη μια θέλει η Νέα Δημοκρατία να κρύψει πίσω από διαρκές υβρεολόγιο της χειρίστης υποστάθμης τα ιδιωτικά συμφέροντα που ανέκαθεν στηρίζει και η χαρά δεν την αφήνει και από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ προσπαθεί να ανταπαντήσει με επιχειρήματα, παρασύρεται (χωρίς δικαιολογία) στα μονοπάτια της αντιπολίτευσης, σχολιάζοντας κάθε κακοήθεια, λες κι είναι αυτό το διακύβευμα. Κάνε τη δουλειά σου και άσ’ τους να ουρλιάζουν. Τόσο δύσκολο είναι;

Σύρει τον χορό ο Αδωνις και από πίσω του Κουμουτσάκοι, Μητσοτάκηδες και λοιποί τού κουνάνε το μαντίλι. Από κοντά και οι της κυβέρνησης, να καταφεύγουν στους παράδρομους της αυτής μικροπρέπειας, ενώ ο κόσμος καίγεται.

Αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες. Από εμένα περιμένετε να σας το πω; Δεν λέω, άτιμο πράγμα το σύστημα. Ειδικά το ισχύον και πανίσχυρο εδώ και δεκαετίες. Που όσο και να το κουνήσεις, αυτό εκεί. Τα ‘χει στυλώσει και δεν λέει να πάει παραπέρα, να ανασάνουμε λιγάκι.

Γι’ αυτό σου λέω. Δύσκολο πράγμα να μη γίνεις ένας από αυτούς. Δύσκολο και σαχλό δηλαδή. Απαραίτητο όμως. Τόσο, που αντί να αναλωνόμαστε στην περιγραφή του, καιρός να ανασκουμπωθούμε να βρούμε άκρη. Και αν δεν ξεκουνιέται αυτό, ίσως χρειάζεται να πάμε εμείς λίγο παραπέρα.

Ή μάλλον, λίγο παραπάνω. Σε απόσταση ασφαλείας, για λίγο καθαρό αέρα.