Δύο φορές σινεμά σε μία βδομάδα είναι μάλλον είδηση για κάποιον φίλο του κινηματογράφου, που όμως τα τρία τελευταία χρόνια έχει δει κινηματογράφο πέντε φορές. Την περασμένη βδομάδα ήταν το ντοκιμαντέρ για τους Beatles.
Προχθές, πάλι στο «Οπερα» της Ακαδημίας, η «Χουλιέτα» του Πέδρο Αλμοδόβαρ (τον ξεμάθαμε και τον ξαναμάθαμε κι αυτόν: όταν πρωτοεμφανίστηκε, ήμασταν τότε εγκληματικά νέοι και τον λέγαμε Αλμοδοβάρ∙ κουλτούρα υψηλή και ομοφυλόφιλος, που καρφί δεν μας καιγόταν για το δεύτερο).
Τον παρακολουθήσαμε αργότερα με τη γυναίκα μου, με μεγάλο ενδιαφέρον∙ ιδίως το χιούμορ του, συχνά σαρκαστικό, ο φανερός σουρεαλισμός του (κάτι σαν συνέχεια του Μπουνιουέλ και του Σάουρα) και η αγάπη του στη γυναίκα, ακόμα και στη λεπτομέρεια∙ άλλωστε αυτό είναι αγάπη: η λεπτομέρεια.
Μετά πιάστηκε με θέματα πιο κοινωνικά και πιο υπαρξιακά: η συνύπαρξη των ανθρώπων, η φιλία, η σχέση, η οικογένεια∙ αυτό το μεγάλο ζητούμενο και ο μεγάλος βραχνάς για κινηματογραφιστές και εν γένει δημιουργούς.
Αυτή τη φορά, στη «Χουλιέτα», λείπει και η ελάχιστη αίσθηση χιούμορ και η ελάχιστη σατιρική διάθεση. Μέχρι να φτάσει στον πυρήνα του, με το φινάλε της ταινίας: αναγνώριση, αποενοχοποίηση, συναποδοχή σχέσης μητέρας-κόρης, η πορεία προς την κάθαρση περιλαμβάνει: με το ξεκίνημα μία αυτοκτονία άγνωστου σε τρένο, στην εξέλιξη:
τρεις θανάτους, οι δύο σε κατάσταση ανοϊκή, ο τρίτος, υποβοηθούμενος, σε ασθένεια ανίατη, που παραλύει τα χέρια γλύπτριας, μία σχέση ομοφυλοφιλική γυναικών, ενοχοποιημένη σε σημείο αποξένωσης, και δύο θανάτους με πνιγμό, σε θάλασσα και σε ποτάμι∙ ο δεύτερος, παιδιού.
Μου ’κανε την καρδιά περιβόλι, αλλά, ξέρει να κάνει κινηματογράφο. Αν η ψυχογραφία μου δεν ήταν αυτή που είναι, θα χαιρόμουν κινηματογράφο. Τώρα μόνο τον κατάλαβα∙ ελπίζω. Πάντως δεν είναι δύσκολος∙ με τα χρόνια ο Αλμοδόβαρ παραμέρισε τη φόρμα κι έδωσε βάρος στο περιεχόμενο.
