Το Κακό είναι το προϊόν της ικανότητας του ανθρώπου να κάνει αφηρημένο αυτό που είναι συγκεκριμένο
Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν αλλάζουν μέσα στο χρόνο με τίποτα. Η «αλλαγή φρουράς» σε μια ευρύτερη συστημική τάξη δεν συμβαίνει κατά το χρονικό διάστημα στο οποίο ένα κόμμα σχηματίζει πλειοψηφικό ρεύμα. Ούτε καν στην -πολύ περιορισμένη χρονικά- στιγμή της εκλογικής διαδικασίας, όταν και το εκλεκτό κάθε φορά κόμμα λαμβάνει το «χρίσμα» μέσα από τη λεγόμενη «λαϊκή εντολή».
Η αλλαγή των όρων κυριαρχίας πραγματώνεται όταν αρχίζει να νομοθετεί η νέα κυβέρνηση. Τότε, αποσαφηνίζονται οι όροι και «σε όποιον αρέσει»…
Φυσικά, η προετοιμασία ενός κόμματος για την άσκηση εξουσίας ξεκινάει από τότε που η ηγεσία του «οσμίζεται» την επερχόμενη μεταβολή με την οποία θα κληθεί να «έρθει στα πράγματα».
Η εμπειρία έχει δείξει πως αυτό στις περισσότερες των περιπτώσεων πρώτα το συνειδητοποιεί ένα σημαντικό τμήμα της ελίτ μιας χώρας (αλλά και ξένοι παράγοντες), και ύστερα έρχεται να γίνει «κτήμα» της πλειοψηφίας του κοινωνικού σώματος. Αυτό δεν είναι υπόθεση νοημοσύνης, αλλά μάλλον υπόθεση της γνώσης που προκύπτει από τον καταμερισμό των ρόλων και της βαρύτητας τους σε μια ιεραρχικά δομημένη κοινωνία.
Για να περάσουμε στο προκείμενο των καιρών μας, η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μια υπόθεση που άρχισε να διαμορφώνεται μόλις τον περασμένο Σεπτέμβρη.
Τότε απλά έλαβε το τελικό letter of clearence από μια σειρά κοινωνικές ομάδες. Να μας επιτραπεί, δε, να θεωρούμε το διάστημα Ιανουάριος-Αύγουστος 2015 ως μια απλή τυπική διεκπεραίωση κατά την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε επί του πρακτέου στο εσωτερικό μέτωπο να έχει όσο το δυνατόν περισσότερα οφέλη, και όσο το δυνατόν μικρότερες ζημιές, εν όψει της τελικής μάχης, της τυπικής επικύρωσης του περάσματος σε μια νέα εποχή που το κουμάντο θα το κάνει στα εγχώρια ο ίδιος και οι συμμαχίες του…
Είναι πολύ σημαντικό στην πολιτική να γνωρίζεις πότε κρίνονται όλα και πώς θα πρέπει να είσαι εσύ τότε…
Για μήνες ολόκληρους αποδείχτηκε πως γινόταν μπροστά στα μάτια μιας ολόκληρης έκθαμβης διεθνούς κοινότητας, δίχως υπερβολή, μια παρατεταμένη εκστρατεία για το «τελικό χτύπημα» της οριστικής και αμετάκλητης νίκης… Που ήρθε, σχεδόν πανηγυρικά, παρά το βάρος της υπογραφής ενός νέου μνημονίου…
Για να επανέλθουμε στην ουσία, η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να προετοιμάζεται το διάστημα 2012-2014. Τότε δουλεύτηκαν οι τακτικές, επιζητήθηκαν οι συμμαχίες, έγιναν πολλές συζητήσεις, έλαβαν χώρα γεύματα, δείπνα και καφέδες, συνάφθηκαν συμφωνίες και δόθηκαν εγγυήσεις, «μαθεύτηκαν ξένες γλώσσες», τότε είναι που ξεκαθάρισε η γενική στόχευση και προσδιορίστηκαν οι επιμέρους πυλώνες.
Όταν πολλοί ακόμα έβλεπαν άλλα, αυτοί που έπρεπε -χωρίς να τους βλέπουν οι πολλοί- προετοίμαζαν το έδαφος για μια ιδιότυπη ηγεμονία. Αν όχι σε ιδεολογικό επίπεδο ακόμα (ίσως και ποτέ…), σίγουρα και ξεκάθαρα στους διάφορους τομείς της κοινωνικής ζωής που υπάρχουν σημαντικά διακυβεύματα.
Ο καθένας (πρέπει να) έχει τον τρόπο του και το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα εφαρμόζει το δικό του σε όλα τα μέτωπα. Με την απαραίτητη αποφασιστικότητα και το συνεπαγόμενο θράσος, εκεί που θέλουν και επιλέγουν. Και αδιαφορώντας για εκείνους τους αδαείς «διάνους» της ευτελούς προπαγάνδας που «καταλογίζουν αδράνεια και στασιμότητα»…
Η υπόθεση του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες έχει πολυαναλυθεί αυτές τις ημέρες και θα συνεχίσει να απασχολεί για πολύ καιρό ακόμα. H κάθε πλευρά επιστρατεύει όλα τα διαθέσιμα όπλα για τη διαμόρφωση όρων που θα της αποφέρουν όσο το δυνατόν περισσότερα οφέλη. Θα γίνουν συμμαχίες και θα σιγονταριστούν όψιμες χειραψίες, θα ξεσπάσουν έριδες, θα διαχυθεί «τοξικό αέριο» στη δημόσια ατμόσφαιρα, και θα συνεχιστούν μάχες «μπρος και πίσω από τις κουρτίνες».
Η πραγματική και τελική εικόνα θα αργήσει πολύ για να σχηματιστεί και να «καρφώσει» τη δική της σημαία στο έδαφος του καταληκτικού.
Μέσα από αυτή τη συνεχόμενη διελκυστίνδα, όμως, θα μπορέσουμε να καταλάβουμε πολλά για όλους τους εμπλεκόμενους και το σύγχρονο «ποιόν»τους…
Η ΝΔ, για παράδειγμα, εξακολουθεί να σέρνεται από τις ίδιες τις εξελίξεις. Και το χειρότερο, οι αντιδράσεις της να είναι κατώτερες των περιστάσεων. Δεν χρειάζεται να εξειδικεύσουμε. Είναι εύκολα κατανοήσιμα κάποια πράγματα και το να τα συζητάς περαιτέρω συνιστά αδικία προς την εντροπία της πραγματικότητας.
Σε κάθε περίπτωση, διανύουμε μέρες ΣΥΡΙΖΑ. Το φεγγάρι είναι βαμμένο (και) στα χρώματα του ΣΥΡΙΖΑ και αυτό είναι μια πραγματικότητα που υποχρεώνει τον καθένα να προσαρμοστεί, ανεξάρτητα αν κινείται από το εθνικιστικό έως το αναρχικό/εξωκοινοβουλευτικό τμήμα του πολιτικού φάσματος.
Κάποια στιγμή το «φεγγάρι ΣΥΡΙΖΑ» θα κρυφτεί πίσω από τα σύννεφα της αναπότρεπτης φθοράς. Μέχρι τότε, όμως, θα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα: και στο τηλεοπτικό σκηνικό, και στην οικονομία, και στις φυλακές, και στα Εξάρχεια, και στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, και στις πολιτιστικές προτεραιότητες, και στον τομέα των δημόσιων έργων, σε διάφορα μέτωπα…
Προσοχή, βέβαια.
Δεν εννοούμε επουδενί πως διάγουμε «τρισένδοξες μέρες που τις ομορφαίνουν τα γλυκά άσματα παραδείσιων πουλιών».
Η οικονομία εξακολουθεί να έχει θέματα, ο ΕΝΦΙΑ έρχεται ως ραβασάκι σύναψης σχέσης υποτέλειας με την ευρωπαϊκή αδηφαγία, οι ταξικές ανισότητες παραμένουν διευρυμένες, η πλειοψηφία του πληθυσμού γνωρίζει καλά τι βιώνει και δεν χρειάζεται ούτε συμβούλους ούτε ειδικούς στην άσκοπη «περιγραφικότητα»…
Η όλη επιχειρηματολογία μας αφορά σε κάτι συγκεκριμένο, και μόνο: στον εγχώριο ενδοεξουσιαστικό ανταγωνισμό για το ξαναμοίρασμα της πίτας…
Εκεί έχει αρχίσει εδώ και καιρό να εκτυλίσσεται το σχέδιο της νέας διακυβέρνησης…
