«Αν υπήρχαν πώς θα ήταν;», αναρωτιέται ο Clifford Pickover στο ομώνυμο βιβλίο του (εκδ. Τραυλός).

Αναφέρεται στην πιθανότητα ύπαρξης εξωγήινων και στο απρόβλεπτο της μορφής τους. Θα είναι σαν σκουλήκια, μονοκύτταροι οργανισμοί, γλοιώδη τέρατα με έξι κεφάλια ή γίγαντες με πέτρινα πόδια;

Θα βγάζουν φλόγες και θα έχουν διακόσια μάτια ή θα μοιάζουν με χρυσόψαρα;

Στη χολιγουντιανή κινηματογραφική «Επαφή»(1997) του Ρόμπερτ Ζεμέκις, βασισμένη σε ιστορία του Καρλ Σέιγκαν, η Τζόντι Φόστερ συναντά έναν εξωγήινο από τον αστέρα Βέγα που δανείζεται τη μορφή του πατέρα της για να μην την τρομάξει και να δημιουργήσει μια τεχνητά ευχάριστη ατμόσφαιρα οικειότητας και θαλπωρής.

Με ανάλογους προβληματισμούς και καυστικό χιούμορ οι Jean-Pierre Dionnet και Enki Bilal το 1974, στην ιστορία «The Omnibus to Vega», παρουσιάζουν όχι έναν εξωγήινο αλλά ένα ανδροειδές-υπηρέτη να ανακοινώνει τα πιθανά προβλήματα της επικείμενης συνάντησης με τον πρέσβη του Βέγα.

Παίρνοντας την πρωτοβουλία να κάνει τον βαριεστημένο και επικριτικό κυβερνήτη του πιο ευτυχισμένο. Αποκτώντας προσωρινά την οικεία και λατρευτή φιγούρα του Μίκι Μάους.