Οχι μία, πολλές νεκρολογίες θα μπορούσαν να γραφτούν για τον Νίκο Τριανταφυλλίδη, τον 49χρονο σκηνοθέτη που πέθανε χθες, τόσο ξαφνικά και απροσδόκητα γι’ αυτούς που δεν γνώριζαν ότι τους τελευταίους μήνες πάλευε με τον καρκίνο.
Οσες και οι πλευρές της προσωπικότητάς του, όσες και οι αγάπες και οι εμμονές του που τον άπλωναν, πλούσιο, γενναιόδωρο, αθώο και απρόβλεπτο, από τον Μπρεσόν και τον Μελβίλ μέχρι τον Γκουσγκούνη, από τον Ντοστογιέφσκι και τον Χωμενίδη μέχρι τα βίπερ Νόρα, από τους Τuxedomoon μέχρι τον Γούναρη, από τις κινηματογραφικές αίθουσες και τα διεθνή φεστιβάλ μέχρι την κόλαση της Τούμπας, από τις ροκιές των ξενύχτηδων μέχρι το φως στα μάτια της έφηβης κόρης του Λώρας, από την πρώην σύζυγό του Sunny Μπαλτζή.
Ο θάνατός του σκόρπισε κύματα ειλικρινούς συγκίνησης σε πάρα πολλούς. Στους ανθρώπους του ελληνικού σινεμά (πολύ θερμές και προσωπικές οι ανακοινώσεις του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αλλά και του υπουργού Πολιτισμού Αριστείδη Μπαλτά).
Αυτούς που σύχναζαν τόσα χρόνια στο Gagarin, το δημιούργημά του. Αλλά και τους φίλους του στα σόσιαλ μίντια, όπου ήταν σταθερά παρών μέχρι τις τελευταίες στιγμές.
Τόσο γεμάτος ζωή και πάθος, είτε γράφοντας για σινεμά και μουσική είτε «βρίζοντας» τον Κατρούγκαλο όταν μας είπε να μην πίνουμε και να μην καπνίζουμε για κάποια χρόνια, που να περνάνε απαρατήρητα κάποια ελάχιστα ποστ με κρεβάτια νοσοκομείου ή φωτογραφίες που τον έδειχναν άρρωστο και ταλαιπωρημένο. Να σου επιτρέπουν να ξορκίζεις αφελώς τις κακές σκέψεις.
Μα πεθαίνει ένας άνθρωπος στα 49 του, όταν βρίσκεται (επιτέλους, έπειτα από αρκετά «χαμένα» χρόνια) στην καλύτερη στιγμή της κινηματογραφικής καριέρας του; Οταν η τρίτη ταινία του, οι «Αισθηματίες», έχει αγαπηθεί από την κριτική και ταξιδεύει ασταμάτητα σε φεστιβάλ όλου του κόσμου; Οταν η σειρά του «Τα Στέκια» για την κρατική τηλεόραση αποθεώνεται και συζητιέται; Οταν ολοκληρώνει το ντοκιμαντέρ για τη λατρεμένη του ομάδα («ΠΑΟΚ 90 χρόνια. Νοσταλγώντας το Μέλλον»);
Οταν ζει μια σπάνια σχέση αγάπης και μοιράσματος με τη σύντροφό του, τη σκηνοθέτιδα και παραγωγό Μαρίνα Δανέζη; Αυτήν που είχε χθες τη δύναμη να ανοίξει από νωρίς το απόγευμα το σπίτι τους στη Φωκίωνος Νέγρη «σε φίλους, γνωστούς, αγαπημένους και “περαστικούς” για να πιούμε στη μνήμη του και να ακούσουμε τους δίσκους που τόσο αγαπούσε».
Μια μεγάλη, τελευταία ταινία
Ο Νίκος Τριανταφυλλίδης μάς αποχαιρέτησε το ίδιο ορμητικά όπως μας συστήθηκε καλλιτεχνικά πριν από είκοσι τρία χρόνια.
Ο γιος του Χάρρυ Κλυνν, γεννημένος τον Σεπτέμβριο του 1966 στο Σικάγο, με σπουδές κοινωνιολογίας και επικοινωνίας στο Πάντειο και κινηματογράφου στο Λονδίνο, μπήκε στο ελληνικό σινεμά το 1993 με τη μικρού μήκους «Τα σκυλιά γλείφουν την καρδιά μου», με πρωταγωνιστή τον Μπλέιν Ρέινινγκερ των Tuxedomoon (ο Νίκος είναι αυτός που τον έκανε ηθοποιό και «Ελληνα»). Να τος, με την πρώτη κιόλας, ο αγαπημένος του τόπος, εκεί όπου αισθανόταν ότι ταίριαζε και κολλούσε: το νουάρ.
Του έμεινε πιστός μέχρι τέλους, με μπόλικες, φυσικά, ενέσεις ελληνικού χάους και σουρεαλισμού, με ήρωες και ηρωίδες που μόνο στα δικά μας μπαρ και σκυλάδικα θα έβρισκες. «Πραγματικά βλέπω τον κόσμο μέσα απ’ αυτόν που είναι μόνος του στην άκρη ενός μπαρ. Το νουάρ είναι ο γενέθλιος τόπος μου» μας έλεγε εδώ, στην «Εφ.Συν.», λίγο πριν βγουν οι «Αισθηματίες» του στις αίθουσες, Δεκέμβριο του 2014.
«Με ενδιαφέρουν οι παρεξηγημένοι, μόνοι αδικημένοι άνθρωποι». Και παραδεχόταν ότι γι’ αυτήν την πιο ώριμη, απλή και ρομαντική ταινία του, κι ας πρωταγωνιστούσαν μπράβοι και αρχαιοκάπηλοι και γυναίκες της νύχτας, «έπρεπε να ξεπετάξει πολλά πράγματα από πάνω του».
Ηταν ειλικρινής. Διότι δεν γύρισε παρά μόνο τρεις ταινίες μεγάλου μήκους. Τολμηρές, προσωπικές και χειμαρρώδεις, τα κλισέ δεν τα απέφυγαν πάντα (ο ίδιος δεν τα φοβόταν) και το φλερτ τους με τη low culture δεν κατάφερε, όπως στους «Αισθηματίες», να βρει μια καθαρή φόρμα. Ο ίδιος, πάντως, λάτρευε οτιδήποτε το trash. Ηταν άλλωστε ο δημιουργός του περιβόητου και καθόλου πολιτικά ορθού «Φεστιβάλ Καλτ Ελληνικού Κινηματογράφου», που αποθέωνε τα b movies, από πορνό μέχρι καράτε.
Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του έγινε το 1995 με το «Ράδιο Μόσχα», νουάρ κωμωδία για μια Ρωσίδα χορεύτρια σε καμπαρέ, στην οποία, εκτός από τον Χάρρυ Κλυνν –σοφή κίνηση αποενοχοποίησης για τον διάσημο μπαμπά του και συγχρόνως δήλωση αγάπης– είχε ρόλους και για τον Γκουσγκούνη, τον Σουγκλάκο, τον Ντίνο Ηλιόπουλο και (πάλι) τον Μπλέιν Ρέινινγκερ.
Ακολούθησε το 1999 το «Μαύρο γάλα», σε σενάριο του Χρήστου Χωμενίδη, πάλι μέσα σε μπαρ και στον κόσμο της νύχτας, με πρωταγωνιστή τον Μιχαήλ Μαρμαρινό. Και μετά ήρθαν τα πολλά χρόνια απουσίας από τη μυθοπλασία.
Μουσική, μέσα και έξω από την οθόνη
Η δημιουργία είχε, όμως, γι’ αυτόν πολλά μονοπάτια. Δυο μουσικά ντοκιμαντέρ του είναι σημεία αναφοράς. Το «Tuxedomoon, No Tears» (1998) για το περίφημο, βέβαια, καλιφορνέζικο συγκρότημα, του οποίου η ψυχή, ο βιολιστής, τραγουδιστής, συνθέτης και περφόρμερ Μπλέιν Ρέινινγκερ πολιτογραφήθηκε σταδιακά Ελληνας.
Και το «Screamin’ Jay Hawκins – Ι Put a Spell on Me» (2001), με γυρίσματα στην Ελλάδα όταν ο μάγος του ριθμ εν μπλουζ είχε έρθει για συναυλίες, αλλά και με αρχειακό υλικό και μαρτυρίες συνεργατών του, ένα συγκινητικό και αφοπλιστικό γράμμα αγάπης του Τριανταφυλλίδη προς τον μεγάλο μουσικό –πέθανε δύο μήνες μετά τα γυρίσματα.
Η δημιουργική σχέση του με την τηλεόραση γέννησε το 1997 την τηλεταινία «Το Παλτό», στην οποία δύο σπουδαίοι βετεράνοι, ο Ντίνος Ηλιόπουλος και ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, ενώθηκαν σε μια συγκινητική διασκευή του ομώνυμου διηγήματος του Γκόγκολ. Γιατί ο Νίκος Τριανταφυλλίδης είχε μέσα του μεγάλα αποθέματα τρυφερότητας, κυρίως όσο περνούσαν τα χρόνια, που άμβλυναν τις αιχμές του και αναδείκνυαν τη μελαγχολία ενός βαθιά ευγενικού πλάσματος.
Αφήσαμε για το τέλος το Gagarin 205, της οδού Λιοσίων. Το άνοιξε το 2002 και έγινε γρήγορα ένας συναυλιακός χώρος με προσωπικότητα, όχι μόνο λόγω των τόσο πολλών και επιτυχημένων επιλογών, από ξένα και ελληνικά συγκροτήματα, αλλά και γιατί ήταν ο ίδιος εκεί, αφοσιωμένος και δραστήριος. Το 2009 πέρασε, βέβαια, σε άλλον επιχειρηματία, αλλά ο Νίκος Τριανταφυλλίδης παρέμεινε μέχρι τέλους ο καλλιτεχνικός διευθυντής του.
Η τελευταία του εικόνα που κρατάμε είναι από την ταινία «Suntan» του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου. Ετρεξε αμέσως στο κάλεσμα του φίλου του να παίξει σε μια σκηνή. Και ήταν καταπληκτικός στον ρόλο ενός ματσό νησιώτη που γλένταγε τη ζωή του στα μπαρ.
● Η κηδεία θα γίνει την Παρασκευή στις 14.00 στο νεκροταφείο Ζωγράφου.
-320x213.jpg)
