Στα γήπεδα της Γαλλίας, η Εθνική Ουαλίας ζει το όνειρό της.
Οχι μόνο γιατί, στην παρθενική συμμετοχή της σε Euro, προκρίθηκε πανηγυρικά στην επόμενη φάση, αλλά γιατί κυρίως δείχνει να το ευχαριστιέται.
Ευχαριστιέται την ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι οπαδοί της, απολαμβάνει το ποδόσφαιρο που παίζει και μπορεί να υπερηφανεύεται ότι το καμάρι της, ο ηγέτης Γκάρεθ Μπέιλ, αποτελεί ήδη μια από τις ατραξιόν της διοργάνωσης.
Ο άσος της Ρεάλ Μαδρίτης, η πιο ακριβοπληρωμένη μεταγραφή όλων των εποχών, αφού η μετακίνησή του από την Τότεναμ στη «βασίλισσα» στοίχισε 94 εκατομμύρια, έχει αρχίσει ήδη να μαζεύει παράσημα.
Με τα τρία γκολ που σημείωσε, ένα σε κάθε παιχνίδι των ομίλων, τέθηκε επικεφαλής του πίνακα των σκόρερ.
Εγινε ο έβδομος παίκτης στην ιστορία της διοργάνωσης που έχει σκοράρει σε όλα τα ματς της πρώτης φάσης μετά τους Πλατινί (1984), Στόιτσκοφ (1996), Σίρερ (1996), Μιλόσεβιτς (2000), Μπάρος (2004) και Φαν Νιστελρόι (2004).
Μέχρι τώρα μετράει 12 σουτ εντός εστίας (on target) και με δεδομένο ότι θα παίξει τουλάχιστον ένα παιχνίδι ακόμη, απειλεί να «σπάσει» το αντίστοιχο ρεκόρ του Μισέλ Πλατινί που τελείωσε με 15 το Euro του 1984.
«Η αλήθεια είναι ότι ειδικά με τη Ρωσία ένιωσα πως συμμετείχα σε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις στην ιστορία της Εθνικής. Από την αρχή νιώσαμε ότι η κατάσταση ήταν στα δικά μας χέρια και κάναμε αυτό που έπρεπε. Ολα δούλεψαν ρολόι. Προκριθήκαμε, τερματίσαμε πρώτοι, μπροστά από την Αγγλία, τι άλλο να ζητήσει κανείς;», αναρωτήθηκε.
Το ξανασκέφτηκε και συμπλήρωσε:
«Ας περιμένουμε να δούμε ποιος θα είναι ο επόμενος αντίπαλός μας και τα ξαναλέμε. Τελικά μας έκανε καλό η ήττα από την Αγγλία γιατί ο τρόπος που χάσαμε δικό μας παιχνίδι μάς βοήθησε να διορθώσουμε κάποιες αδυναμίες. Το πιο σημαντικό ήταν ότι βελτιώσαμε την κατοχή της μπάλας. Μας βοήθησε πολύ και ο τρόπος που κινήθηκε ο Ράμσεϊ γιατί μας άνοιξε πολλούς χώρους».
Πολλοί πιστεύουν ότι οι εμφανίσεις και οι επιτυχίες του Μπέιλ με την Εθνική ερμηνεύονται.
Είναι «αφεντικό», νιώθει απόλυτα αποδεκτός, εκτελεί τις στημένες φάσεις (δύο γκολ προήλθαν από χτύπημα φάουλ), χωρίς να χρειαστεί να κάνει διαπραγματεύσεις με τον Κριστιάνο Ρονάλντο και κυρίως κινείται ελεύθερα στον χώρο.
Δεν έχει κάτι να αποδείξει. Στα τρία χρόνια που φοράει τη φανέλα της Ρεάλ Μ., μόνο τους τελευταίους μήνες που ανέλαβε ο Ζινεντίν Ζιντάν απέκτησε την άνεση να αλλάζει θέσεις και να μη μένει κολλημένος στη δεξιά πλάγια γραμμή.
Και μιλάμε για έναν παίκτη που ξεκίνησε να διακρίνεται παίζοντας ως αριστερό μπακ, μεταμορφώθηκε σε ένα πυραυλοκίνητο αριστερό εξτρέμ και εκτοξεύτηκε.
Ειδικά αν καταφέρει να κάνει το χατίρι των Ουαλών φιλάθλων που συνεχίζουν να τραγουδούν «Don’t take us home» και αυτό το όμορφο ταξίδι τους πάει ακόμη πιο μακριά, πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι όνομά του μπορεί να ξεπεράσει σε λάμψη ιερά τέρατα όπως ο Ράιαν Γκιγκς ή ο Ιαν Ρας που δεν αξιώθηκαν να ζήσουν τέτοιες χαρές με τη φανέλα των «δράκων».
