Αν γίνονταν μόνιμα στην Ελλάδα…

Την τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων μόνιμα στην Ελλάδα, και όχι κάθε τέσσερα χρόνια αλλού, υπερασπίστηκε πρόσφατα η πρόεδρος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ.

Αίτημα που αποτελεί μια πονεμένη ιστορία, η οποία ξεκινάει από τότε που ο βαρόνος Πιερ ντε Κουμπερτέν είχε μεν την ιδέα της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά αντιστάθηκε σθεναρά στην ιδέα να διεξάγονται μόνιμα στην Ελλάδα.

Και ιδού φέτος (από 5-21 Αυγούστου) στο Ρίο της Βραζιλίας, κάτω από όχι και τόσο ευνοϊκές συνθήκες για ένα θεσμό που έχει συνδεθεί με το μεγάλο αγαθό της ειρήνης.

Οι πρώτοι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν, ως γνωστόν, τιμητικά στην Αθήνα το 1896, για να.. ξαναφιλοξενηθούν έπειτα από… 108 χρόνια, το 2004, στη γενέτειρά τους – με μεγάλη επιτυχία (περασμένα μεγαλεία…), είναι η αλήθεια, παρά τις περί του αντιθέτου προβλέψεις δικών μας και ξένων.

Γεγονός βέβαια είναι ότι δεν είχε προβλεφθεί τι θα συνέβαινε σ’ αυτό τον τόπο λίγα χρόνια αργότερα, με τη συμβολή και του ΔΝΤ.

Μια ιδέα…

Εν πάση περιπτώσει, αρπαγμένος από τη δήλωση της κυρίας Λαγκάρντ σκέφτομαι πραγματικά τι σημαντικό, τι σωτήριο γι’ αυτό τον τόπο και την ολυμπιακή ιδέα θα ήταν η μόνιμη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα.

Τι θα χρειαζόμασταν; Ασφαλώς μια καλή, μια συνετή διαχείριση και, για να μην γκρινιάζουν οι ξένοι, οι τελετές έναρξης και λήξης των αγώνων να είναι αφιερωμένες σε μια διαφορετική κάθε φορά χώρα, η οποία, εννοείται, θα επιβαρύνεται και με το σχετικό κόστος.

(Εξαιρετική, νομίζω, ιδέα, στον βαθμό που αναρωτιέμαι αν είναι δική μου ή μου ’χει κάτσει από κάποιο διάβασμα ή άκουσμα.)

Αδράχνω την ευκαιρία να θυμίσω, ξεφυλλίζοντας σχετικά γραφτά, ολίγα τινά για τον ένδοξο αυτό θεσμό, που ανέκοψε δραστικά ο αυτοκράτορας και αφέντης -τότε- της Ελλάδας, Θεοδόσιος, ο αποκαλούμενος και Μέγας.

Γράφει ο Γιώργος Λεκάκης στο βιβλίο του «Ολυμπιακοί Αγώνες» (εκδ. «Ερωδιός», 2006):

«Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, αυτό το τόσο λαμπρό ανθρώπινο -δηλαδή ελληνικό- εφεύρημα εξυψώσεως του ήθους, καταργήθηκαν από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Θεοδόσιο, έπειτα όμως και από πολλές πιέσεις που αυτός υπέστη από τους χριστιανούς ιεράρχες της εποχής. Ετσι ο Θεοδόσιος δεν επέτρεψε την τέλεση της 293ης Ολυμπιάδος -η οποία θα ετελείτο το 394- 1.175 έτη από το έτος αναβιώσεώς τους, το 776 π.χ. Κατεδίωξε τους αθλητές, τους κριτές, τους άλλους ελλανοδίκες, και όλους τους συντελεστές. Και η βαρβαρότης του δεν έμεινε εδώ. Διέταξε να μην ξαναγίνουν ποτέ πια Ολυμπιακοί Αγώνες! Δύο έτη μετά, η ιερά Αλτις και ο χώρος της Ολυμπίας ισοπεδώθηκαν από τις ορδές του Αλάριχου!»

Τα συμφέροντα

Και οι Τζέιν Ελεν Χάρισον και Φράνσις Μακντόναλντ Κόνφορντ στο πόνημά τους «Η προέλευση των Ολυμπιακών Αγώνων» (εκδ. «Ιάμβλιχος», 1996):

«Ωστόσο είναι εμφανές ότι οι αγώνες προβάλλουν πλέον πολιτικά συμφέροντα και σκοπιμότητες, γεγονός που επιτείνεται από την Ολυμπιάδα του 1936 στο Βερολίνο, η οποία εξυπηρέτησε τη μισαλλοδοξία και τις ρατσιστικές θέσεις του ναζιστικού καθεστώτος».

Σε αυτούς πάντως τους αγώνες καθιερώνεται και η μεταφορά της ολυμπιακής φλόγας από την Ολυμπία στις χώρες διεξαγωγής τους.

Να προστεθεί και το ότι: Υπήρξαν Ολυμπιάδες στις οποίες δεν συμμετείχαν, για πολιτικούς κυρίως λόγους, χώρες.

Τρεις Ολυμπιάδες (1914, 1940, 1944) δεν διεξήχθησαν λόγω των δυο Παγκοσμίων Πολέμων.

Τα αιματηρά γεγονότα στην Ολυμπιάδα του Μονάχου (1972), όπου Παλαιστίνιοι μαχητές επέλεξαν να επιλύσουν τους λογαριασμούς με τους Ισραηλινούς.

Και ακόμα, όπως επισημαίνουν οι δυο προαναφερόμενοι συγγραφείς, το γεγονός ότι «οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι σύμβολο της δωροδοκίας, της εξαγοράς, των στεροειδών και της απληστίας των μελών της ΔΟΕ».

Και κάτι ακόμα -γνωστό- που μας αφορά: η Ελλάδα έχει σε κάθε διοργάνωση σταθερά δύο τιμητικές: Η ολυμπιακή μας ομάδα παρελαύνει επικεφαλής – με την ελληνική σημαία βεβαίως.

Και τον Ολυμπιακό Υμνο, σε ποίηση Κωστή Παλαμά και μουσική Σπυρίδωνα Σαμάρα, που, μολονότι τους είχε ανατεθεί ένα χρόνο πριν από την Ολυμπιάδα του 1896, καθιερώθηκε τελικά επίσημα στην Ολυμπιάδα της Ρώμης, το 1960.

Και για να επανέλθω στην αφετηρία του θέματος: ευπρόσδεκτη η συνηγορία της κυρίας Λαγκάρντ – αν δεν μας δουλεύει ή το εννοεί, γνωρίζοντας όμως τι στοιχίζουν -γενικώς- την σήμερον ημέρα οι Ολυμπιάδες…

Στο πλαίσιο

Καλοκαίρι κι αυτό… Να φεύγεις για λίγες ημέρες, ν’ αλλάξεις εικόνες και να τα γεγονότα. Και σε ποιο να πρωτοαναφερθείς, καθώς το ένα διαδέχεται το άλλο που δεν τα προλαβαίνουν ούτε καν οι εφημερίδες. Τραγικά συμβάντα είχαμε βέβαια και στο παρελθόν, αλλά τα περισσότερα δεν έφταναν ώς εμάς. Ενώ τώρα ζωντανά, σε απ’ ευθείας μετάδοση. Και, όσον αφορά το τουρκικό, τύφλα να ‘χει το καλύτερο θρίλερ. Και ουαί τοις ηττημένοις…

Και μέσα στον ζόφο, η απόφαση του Προέδρου της Δημοκρατίας να επαναφέρει την εκδήλωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας που, λόγω λιτότητας, είχε καταργήσει ο προκάτοχός του. Λιγότεροι και άνευ συνοδών (πού εκείνες οι πασαρέλες στο παρελθόν) οι προσκεκλημένοι, λιτός ο μπουφές. Από κοντά και οι καθιερωμένες δηλώσεις των αρχηγών, χωρίς να διαφεύγει το διαιωνιζόμενο δράμα της Κύπρου. Κι όσον αφορά το σινάφι μας, ευκαιρία να βρεθούμε (μ’ ένα ρούχο της προκοπής, με ή χωρίς γραβάτα), σε μια κάπως ευχάριστη ατμόσφαιρα, με συναδέλφους, που τους τελευταίους καιρούς συναντάμε σε ξόδια και άγονες συνελεύσεις.

Εχασα τα «Γράμματα από τη Γερμανία» του Μίκη Θεοδωράκη, σε ποίηση Φώντα Λάδη, ευελπιστώ όμως ότι, όντας πάντα επίκαιρα, κάπου θα ξαναπαρουσιαστούν. Σελίδες για τα «Γράμματα» και στο νέο τεύχος του «Μετρονόμου», που συμπληρώνει αισίως 15 χρόνια παρουσίας –ρεκόρ για ποιοτικό περιοδικό. Μαζί κι ένα cd με εξαιρετικά «Τραγούδια του βυθού» των αδελφών Κατσιμίχα, σε ποίηση Αλεν Γκίνσμπεργκ, Ανδρέα Εμπειρίκου, Χάρολντ Νορς, Αργύρη Χιόνη και Κατσιμίχα.

ΚΑΙ… «Αν σου πω ότι όλοι μού φάνηκαν λίγοι;»