Το Πρόταγμα

Στο πλαίσιο της ρήσης «Δημιουργία ή Θάνατος» περίοπτη θέση κατέχει το περιοδικό για την αυτονομία και την άμεση δημοκρατία «Πρόταγμα», που ήδη έχει εκδώσει εννέα τεύχη.

Οι συνεργάτες του δεν μασάνε τα λόγια τους (ούτε κρύβονται πίσω απ’ αυτά), είτε όταν καταθέτουν τις προτάσεις τους, είτε όταν αναλύουν την πραγματικότητα που μας περιβάλλει, είτε όταν κάνουν κριτική στον ευρύτερο αριστερό χώρο (του αναρχισμού συμπεριλαμβανομένου), είτε όταν συνομιλούν με τα ιδεολογικά ρεύματα των καιρών που έχουν άλλες πηγές και περίπου ίδιους στόχους.

Είναι από τα ελάχιστα βαθιά πολιτικά και ακόμη πιο βαθιά πολιτισμικά περιοδικά που κυκλοφορούν στη χώρα.

Αυτό εντυπωσιάζει σε μια εποχή που ανθούν ο πραγματισμός από τη μια και από την άλλη η θλίψη και η παραίτηση μιας κοινωνίας (ελληνικής) που δεν ξέρει πού πατά ακριβώς, τι προσδοκά, τι σκέφτεται, πώς δονείται και λοιπά.

Και βέβαια σε καιρούς που η ανάγνωση είναι ιδιοτροπία και σχεδόν λοιδορείται (και από άξεστους και από πολιτισμένους, πια…).

Το γνωρίζουν αυτό οι εκδότες του καθώς έχουν αναλύσει επαρκώς τα αίτια της αδιαφορίας για την ανάγνωση γενικότερα· είναι σημαντικό ότι δεν φαίνεται να πολυσκοτίζονται, τα κείμενα, όμως, είναι τόσο βαθύρριζα όσο και ριζοτομικά.

Υπάρχει σθένος στις σελίδες του περιοδικού και νέα σκέψη που θέλει να είναι και αποτελεσματική και όχι απλώς να μηρυκάζει ή να εξιδανικεύει το επαναστατικό παρελθόν, στάσιμο ούτως ή άλλως όταν δεν φωτοδοτεί και απλώς ελκύει (μαγεύει).

Επιμένουν στην κοινωνική ανάλυση, διαγιγνώσκουν τις μεταλλάξεις του καπιταλισμού και του νέου ανθρωπολογικού τύπου στις δυτικές κοινωνίες και παρεμβαίνουν θεωρητικά στα ζητήματα επικαιρότητας.

Το επίδικο γι’ αυτούς δεν είναι η σύγκρουση με το κράτος αλλά η ευρύτερη Αριστερά, η άμεση δημοκρατία, τα συμβούλια, η αποανάπτυξη, ό,τι δηλαδή θεωρείται ως πεδίο θεωρίας και κοινωνικής σύγκρουσης με στόχο την ελευθερία.

Τι είναι δ.χ. ο αμερικανισμός; Ιδού: η πρακτική εξυπνάδα, ο οξύνους αυτοδημιούργητος Γιάνκης (άμεσος και ειλικρινής).

«Η αμερικανική γλώσσα συνιστά υπόδειγμα ενσάρκωσης αυτών των γνωρισμάτων, με τις ακριβόλογες, άμεσες και συμπυκνωμένες της εκφράσεις· λένε αυτό που θέλουν να πουν χωρίς να κρύβονται πίσω από καλαίσθητα, πλην όμως παραπλανητικά ρητορικά αραβουργήματα των Ευρωπαίων “δασκάλων” τους».

Δεν χωράνε θεωρίες και «φιλοσοφίες»… «δεν υπάρχει χώρος για τέτοιες πολυτέλειες… ο βίος είναι αντιληπτός μόνο ως αγώνας του ατόμου για επιβίωση και το making money, που έχει ως βασικό του όπλο το πρακτικό πνεύμα και την επινοητικότητα -δηλαδή την ικανότητα να αντιμετωπίζει απρόβλεπτες καταστάσεις. (…)

Μοιραίο είναι ο Γιάνκης να θεωρεί τον ενασχόληση με την “κουλτούρα” ως ένα είδος θηλυπρεπούς κι άχρηστου πάρεργου, ως ένα είδος παραχώρησης στην τρυφηλότητα τεμπέλικων και παρασιτικών κοινωνικών ομάδων».

Ωστε, μήπως Γιάνκηδες όλοι μας; Και, άρα, αμοραλιστές και καιροσκόποι;

Πολύ ωραία κείμενα για τον χιπστερισμό, το αγροτικό ζήτημα, για τις παθογένειες του εγχώριου ελευθεριακού χώρου, τη νεοευρωπαϊκή Ακροδεξιά, την ανάγκη για ρίζες (Σιμόν Βέιλ) κ.ά.