Από τη στιγμή που μετά τη λήξη μίας αναμέτρησης όπως αυτή της Γερμανίας με την Ιταλία το πιο σημαντικό που έχουμε να θυμόμαστε είναι τους δύο τερματοφύλακες, τον Νόιερ και τον Μπουφόν στη διαδικασία των πέναλτι, τότε είναι σαφές ότι στα τρία 90λεπτα που απομένουν, θα περιμένουμε την απάντηση στο ερώτημα ποιο ματς θα μείνει στη μνήμη μας από αυτό το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα.
Αν εξαιρέσουμε την έκπληξη με τη νίκη της Ισλανδίας σε βάρος της Αγγλίας (αν και οι Άγγλοι τα… καταφέρνουν μία χαρά να αποκλείονται σε αυτές τις διοργανώσεις) δεν μας έχει προκύψει κάποιο άλλο παιχνίδι που να πρόσφερε κάτι σημαντικό. Τώρα πια θα έχουμε στους ημιτελικούς τα ζευγάρια ανάμεσα στην Πορτογαλία και την Ουαλία και τη Γαλλία απέναντι στη Γερμανία. Θεωρητικά το δεύτερο παιχνίδι προσφέρεται για έντονες συγκινήσεις, ενώ ο τελικός μάλλον θα έχει φαβορί και αουτσάιντερ.
Τι μπορεί να φταίει για τα ματς-ρουτίνα που βλέπουμε στα γήπεδα της Γαλλίας; Να είναι κουρασμένοι σε αυτή τη φάση οι ποδοσφαιριστές; Σαφώς και ναι, ιδιαίτερα αυτοί των «ισχυρών» που κουβαλάνε πάνω από 50 ματς στο κοντέρ τους.
Να ευθύνονται οι προπονητές που έχουν προτάξει τα συστήματα και τις τακτικές, έχοντας εγκλωβίσει το ταλέντο; Μην μας διαφεύγει το γεγονός ότι το πρώτο μάθημα που διδάσκεται τα τελευταία χρόνια στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες είναι αυτό που απαγορεύει στα παιδιά την ντρίπλα και επιβάλει την πάσα στον συμπαίκτη.
Σαν να έχει μπει δηλαδή κατά κάποιο τρόπο μνημόνιο (και) στο θέαμα και για να μπορέσει κάποιος να τα αγνοήσει όλα αυτά θα πρέπει να έχει την ποιότητα ενός Μέσι ή ενός Ρονάλντο όμως πόσοι τέτοιοι παίκτες υπάρχουν στα χρόνια μας;
