Στο Μιλάνο την Τρίτη είχε τραγική υγρασία. «Κόλλαγες» παντού. Δεν έκανε πολλή ζέστη, η θερμοκρασία ήταν γύρω στους 30 βαθμούς Κελσίου, ωστόσο έσταζες. Δράμα.
Αλλά αυτό δεν πτόησε τους εκατοντάδες οπαδούς του Μπρους Σπρίνγκστιν που είχαν πάρει θέση στον περιβάλλοντα χώρο του Σαν Σίρο (το γήπεδο της Ιντερ και της Μίλαν) από νωρίς το πρωί. Ξημερώματα ακόμα θα έλεγα. Επαιζε το βράδυ εκεί ο Μπρους και ήθελαν όλοι αυτοί να είναι από τους τυχερούς που θα εξασφάλιζαν το μαγικό βραχιολάκι.
Δώστε βάση να καταλάβετε τι είναι αυτό. Επειδή ο Μπρους διαθέτει μακράν το πιο φανατικό κοινό απ’ όλους τους άλλους καλλιτέχνες κι επειδή, επίσης, αυτό είναι πολυπληθές -στο Μιλάνο έκανε δύο συναυλίες, Κυριακή και Τρίτη, sold out, από 70 χιλιάδες η κάθε μία- έπρεπε να βρει μία λύση.
Οι πρώτοι φαν λοιπόν που πηγαίνουν στο στάδιο, οι περίπου 500-600, παίρνουν σειρά προτεραιότητας εξασφαλίζοντας έτσι την πρόσβασή τους σε έναν ειδικό χώρο, ακριβώς μπροστά στη σκηνή. Εκεί που ήμασταν κι εμείς δηλαδή, να έχουμε το συγκρότημα σε απόσταση αναπνοής.
Οι 500 πρώτοι λοιπόν παίρνουν ένα βραχιολάκι που τους επιτρέπει την είσοδο σε αυτό το ειδικό pit. Ε, λοιπόν, κάποιοι στήνονται από τα ξημερώματα έξω από το κάθε στάδιο. Μέχρι τις 9-10 το πρωί έχουν εξαντληθεί τα μαγικά βραχιολάκια.
Αυτό ακριβώς σημαίνει Μπρους Σπρίνγκστιν. Λατρεία. Τον παρακολουθώ ανελλιπώς τα τελευταία 10-15 χρόνια. Δεν χάνω περιοδεία του. Δίνει, χωρίς υπερβολή, το καλύτερο σόου στον πλανήτη. Και χωρίς να είναι σόου έτσι όπως μπορεί να το φανταστεί κανείς, είναι χωρίς εφέ, μη νομίζετε.
Για μια γιορτή πρόκειται, ένα rock and roll πανηγύρι, μόνο με αγνή και ατόφια μουσική. Είναι και ο ίδιος που το απολαμβάνει.
Τέσσερις ώρες παρά δέκα λεπτά έμεινε στη σκηνή την Τρίτη στο Σαν Σίρο. Ποιος άλλος καλλιτέχνης δίνει τέτοιας διάρκειας live; Ειδικά όταν έχει «πατήσει» πλέον τα 67 του;
Παίζει γύρω στα 35 με 40 τραγούδια κάθε φορά. Διαφορετικά, αναλόγως το live. Είναι κι ένα στοίχημα μεταξύ του ιδίου και της μπάντας του, της περίφημης E Street Band.
Αν θα μπορούν να παίξουν οτιδήποτε τους ζητήσει ο κόσμος. Αυτό, τώρα, είναι ένα άλλο παιχνίδι μεταξύ του Μπρους και των οπαδών του. Οι τελευταίοι σηκώνουν δεκάδες πλακάτ ζητώντας του «παραγγελιές», κομμάτια γνωστά και κυρίως άγνωστα, σπάνια. Μαζεύει κάποια πλακάτ ο Μπρους και σε κάθε συναυλία παρουσιάζει τρία ή και παραπάνω κομμάτια από όσα επιθυμεί το κοινό.
Φυσικά κρατούνται και οι παραδόσεις, κάθε φορά ας πούμε που παίζει το Dancing in the Dark ανεβάζει και ένα κορίτσι από το κοινό να χορέψει μαζί του στη σκηνή. Η επικοινωνία που έχει ο Bruce με τον κόσμο είναι ανεπανάληπτη. Τους κάνει όλους μέρος της γιορτής του.
Το ερώτημα είναι αν θα μπορούσε να έρθει και στην Ελλάδα ο Σπρίνγκστιν για συναυλία. Η απάντηση είναι, νομίζω, αρνητική. Για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον το οικονομικό. Είναι μια ακριβή συναυλία.
Ο μέσος όρος της τιμής του εισιτηρίου στο Μιλάνο, αλλά και όχι μόνο, ήταν γύρω στα 80 ευρώ. Το δικό μου εισιτήριο στην αρένα κόστιζε 100 ευρώ. Εχω την αίσθηση πως δεν το αντέχουμε. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με εμάς τους ίδιους, τους Ελληνες.
Οι ντόπιοι διοργανωτές φοβούνται να ρισκάρουν καλώντας τον για συναυλία στην Ελλάδα. Θεωρούν πως δεν θα μαζέψουν πολύ κόσμο. Λένε για 20-30 χιλιάδες. «Ντροπή» λίγο, δεν μας περιποιεί τιμή. Σε κάθε ευρωπαϊκή πόλη ο Μπρους μαζεύει 60 και 70 χιλιάδες, γεμίζει τα στάδια.
Και σε πόλεις μάλιστα με το 1/5 του πληθυσμού της Αθήνας. Σκεφτείτε πως στη Βαρκελώνη με 1,5 εκατ. πληθυσμό έδωσε φέτος δύο live μαζεύοντας συνολικά 200 χιλιάδες κόσμο.
