Οταν το αεροπλάνο της εθνικής ομάδας της Ουαλίας προσγειώθηκε στη Γαλλία για την παρθενική συμμετοχή της σε Euro, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πού θα έφτανε. Οτι τον Ιούλιο θα βρισκόταν ακόμα επί γαλλικού εδάφους και θα ταξίδευε στη Λιόν για τον ημιτελικό της διοργάνωσης με αντίπαλο την Πορτογαλία!
Ο Κρις Κόουλμαν πλέον προσπαθεί να προσγειώσει τους παίκτες του πριν από την επόμενη πρόκληση: «Αν σταματήσουμε και σκεφτούμε τι έχουμε καταφέρει μέχρι στιγμής, αν μας παρασύρει το συναίσθημα, τότε θα χάσουμε τον στόχο μας. Δεν θα μπορούμε να δούμε προς τα πού βαδίζουμε. Είναι επικίνδυνο!».
Ο 46χρονος τεχνικός ίσως και να άφηνε λίγο πιο… χαλαρά τα ηνία, αν δεν πίστευε βαθιά μέσα του πως το όνειρο δεν τελειώνει το βράδυ της Τετάρτης. Θεωρεί ότι η ομάδα του βρίσκεται απέναντι σε μια ιστορική ευκαιρία:
«Ανυπομονώ για τον ημιτελικό γιατί πιστεύω στους παίκτες μου και στην ομάδα. Ξέρω ότι είναι καλοί και θέλω να βγουν στον αγωνιστικό χώρο και να ξαναδείξουν πόσο καλοί είναι. Και θα δούμε τι θα αποκομίσουμε στο τέλος της βραδιάς».
Γι’ αυτούς που ξέρουν, ο καλπασμός των Ουαλών μέχρι τους «4» της Ευρώπης δεν είναι τυχαίος. Αποτελεί τον συνδυασμό τριών σημαντικών παραγόντων: αυτής της εξαιρετικής γενιάς παικτών, της δουλειάς του Κρις Κόουλμαν, αλλά και του οράματος ενός ανθρώπου ο οποίος έθεσε και τις βάσεις.
O Γκάρι Σπιντ είχε αναλάβει την τεχνική ηγεσία της Ουαλίας το 2010 και είχε πείσει τους ανθρώπους της ομοσπονδίας ότι έπρεπε να εκσυγχρονιστούν με εργομετρικά μηχανήματα, να προσλάβουν επιστήμονες του αθλητισμού, εργοφυσιολόγους, διατροφολόγους, να μπουν ουσιαστικά στον 21ο αιώνα για να γίνουν ανταγωνιστικοί.
Ετσι οι παίκτες θα έβρισκαν στην εθνική ομάδα τις ανέσεις που είχαν και στους συλλόγους τους. Η κατάθλιψη όμως νίκησε τον Σπιντ, που βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του στις 27 Νοεμβρίου 2011.
Ο Κόουλμαν ανέλαβε τις τύχες της Ουαλίας, αφήνοντας τον πάγκο της Λάρισας, έχοντας το πολύ δύσκολο έργο να διαχειριστεί αυτή την επίπονη μετάβαση με επαγγελματισμό για χάρη των παικτών του και βάζοντας στην άκρη τον δικό του πόνο, καθώς ήταν παιδικοί φίλοι με τον Σπιντ.
Και τώρα, στη Γαλλία, τα μάτια των παικτών συχνά γυρίζουν προς τον ουρανό. Γι’ αυτόν που δεν είναι εκεί, αλλά έχει μερίδιο στην επιτυχία…
Οι «δράκοι» του Σπιντ και του Κόουλμαν δεν είναι πλέον οι… φτωχοί συγγενείς της Αγγλίας. Αντίθετα, οι Αγγλοι βρίσκονται εδώ και μέρες στα σπίτια τους και κάνουν όνειρα για τον Κόουλμαν ως διάδοχο του Ρόι Χόντγκσον. Ομως η άρνηση είναι δεδομένη και απόλυτη:
«Είναι κάτι που δεν θα σκεφτόμουν ποτέ. Είμαι πέρα ώς πέρα Ουαλός και σε επίπεδο εθνικών ομάδων ήθελα τον πάγκο μόνο της πατρίδας μου. Καμία άλλη ομάδα, μόνο την Ουαλία».
