Πανηγυρικές, αστόχαστες «παραιτήσεις»

Δεν είναι απολύτως κατανοητό γιατί δόθηκε τόση βαρύτητα στο πανηγυράκι που ετοιμάζουν οι νοματαίοι τού «παραιτηθείτε».

Ενα ταρατατζούμ και τίποτε άλλο· καμιά πολιτική διαμαρτυρία ή πρόταση. Θα μαζευτούν, θα φωνάξουν, θα ξεδώσουν και θα πάνε σπίτια τους ή ίσως για κάνα παγωτό ή φραπέ (τέτοια φαίνεται η «κουλτούρα» τους).

Εβλεπα στην tv έναν εκ των διοργανωτών, τον συγγραφέα Χειμωνά· αλλόκοτος μου φάνηκε. Εμαθα επίσης ότι θα συμμετάσχουν τρία νέα φρούτα της ελληνικής πολιτικής σκηνής, ο Ιάσων Φωτήλας, ο Γρηγόρης Ψαριανός και -α- ο Αμυράς. Εντυπωσιακό.

Τι φοβούνται οι της κυβέρνησης; Μήπως φανεί ότι δεν τους θέλει ο κόσμος; Μήπως απισχνανθεί το λαϊκό τους έρεισμα; Βρε, μπας κι έχουν στον νου τους ότι συγκεντρώσεις κάνουν μόνο οι αριστεροί και άρα όλα τα άλλα είναι εκτός δημοκρατικής νομιμότητας; Θα ήταν κάτι τέτοιο αστόχαστο, όμως, και κινούμενο στον χώρο του γελοίου…

Τόση μελάνη και τόσα πρωτοσέλιδα για κάτι ασήμαντο. Οφειλαν να γνωρίζουν ότι πεμπτουσία του φιλελευθερισμού είναι η αποδοκιμασία των λαϊκών κινητοποιήσεων και ότι αυτό που γίνεται σήμερα είναι η αυτογελοιοποίηση όσων το υποκινούν. Ανθρωποι χωρίς ιδεολογία, χωρίς καταβολές, χωρίς κάποια εντρύφηση στην ελληνική παράδοση της αμφισβήτησης και εξέγερσης.

Ανθρωποι της μαμάς και του μπαμπά, του δήθεν και της άνεσης, ελαφρόμυαλοι και απλοϊκοί.

Ωραία. Ισως και να μην είναι έτσι και να αγωνιούν πραγματικά για το μέλλον της χώρας, για τον ευρωπαϊσμό της (μην τον χάσει και χαθήκαμε…). Και; Αυτός είναι ο τρόπος να εξαλειφθεί η δύσκολη κατάσταση;

Δεν έχουμε τον θεό μας οι περισσότεροι. Εύκολα μετατρέπουμε το γελοίο σε σπουδαίο αλλά και αντιστρόφως. Το σπουδαιογέλοιο, έξω από τη λογοτεχνική φόρμα και υπόστασή του, μπορεί να αποτυπώσει τα χαρακτηριστικά της χώρας. Υψηλοί κυβερνητικοί παράγοντες επιδίδονται σε αυτό με περισσή ευκολία (και αμετροέπεια).

Νομίζαμε ότι η φιλελεύθερη φιλοσοφία απαξίωσε το μέτρον, έχοντας εμποτίσει τους υποστηρικτές της με γερές δόσεις εικονικότητας, μακριά δηλαδή από την πραγματικότητα. Και τούτοι, όμως, δεν πράττουν κάτι διαφορετικό. Ας κάνει η κυβέρνηση τη δουλειά της (μπορεί;) και ας αφήσει τους φιλελεύθερους στη δυστοπία τους· δεν ξέρουν πού πατούν και πού βρίσκονται οι κακόμοιροι.

Και πάλι ωραία. Υποκινούν τη συγκέντρωση κομματικά μέλη· και; Δεν τους ξέρει ο κόσμος; Βεβαίως και τους ξέρει, όπως τώρα (πλέον) ξέρει και τους κυβερνώντες. Τι να κάνουμε. Κύκλιος είναι ο χορός των Ελλήνων (πάει και ο ορθός λόγος, ο διαφωτισμός και κάθε τι θεσμικόν). Ενα πανηγύρι λοιπόν· εντός του κινούμεθα και ορχούμεθα· οι Ευρωπαίοι μάς βαράν ζουρνάδες και μεις αρκουδευόμαστε…