Δεκαέξι χρόνια. Ηταν 20 στο Σίδνεϊ κι είναι 36 στο Ρίο. Μεγάλος για τους αντιπάλους του στη μαραθώνια κολύμβηση (10 χλμ.), αλλά σε όλα, όχι μόνο στην ηλικία.
Μικροί εμείς, μπροστά του. Μέρα με τη μέρα έχτιζε τον πόθο του ολυμπιακού μεταλλίου ο τεράστιος Σπύρος Γιαννιώτης και τα κατάφερε χθες, στα τελευταία και πιο συγκλονιστικά 100 μέτρα της καριέρας του.
Σ’ αυτά τα 100 μέτρα σκέφτηκε… «ξεψύχα Σπύρο γι’ αυτό το μετάλλιο!».
Οσοι γνωρίζουν ότι είναι διαμάντι στην ψυχή, ήξεραν ότι δεν έκλαιγε επειδή τερμάτισε πρώτος και δεν πήρε το χρυσό, επειδή δεν του βγήκε η χεριά σωστά στο τέλος και δεν ακούμπησε πρώτος το ταμπλό στο φώτο φίνις, αλλά ο Ολλανδός Φέρι Βέερτμαν…
Εκλαιγε για την εκπλήρωση του ονείρου του. Το αργυρό τού αρκούσε.
«Ολυμπιονίκης, ρε φίλε!», που θα ‘λεγε κι ο Πετρούνιας για τον κορυφαίο Ελληνα αθλητή.
Από τη στιγμή που μπήκε στην πισίνα για να κολυμπήσει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ άρχισε να τον τρώει το σαράκι του μεταλλίου.
«Στράβωσε» στα 1.500 μ. στην Αθήνα (5ος). Εφαγε ξύλο στον μαραθώνιο της κολύμβησης στο Πεκίνο.
Γονάτισε από το κλάμα στο Λονδίνο, εκεί όπου ήταν τέταρτος και θεώρησε ότι χρωστούσε μια συγγνώμη στους Ελληνες, επειδή δεν πήρε ένα μετάλλιο.
Τότε έσπασε το κοντέρ της τιμιότητας. Ο Γιαννιώτης το έσπασε.
Αν είχαν απομείνει κάποια θρύψαλα από εκείνη την ημέρα, τα καθάρισε κι αυτά χθες λέγοντας: «Το σωστό είναι να πάρει το χρυσό ο Ολλανδός. Δεν μου βγήκε η τελευταία χεριά. Είδα το βίντεο. Κέρδισε δίκαια».
Και μετά διαφώνησε κάθετα με την ένσταση που ήθελε να καταθέσει η ελληνική πλευρά για να δοθούν δύο χρυσά μετάλλια.
Ο Γιαννιώτης είναι ο ορισμός του προτύπου. Ξεκάθαρα.
Ευσυγκίνητος και τίμιος είναι ο Γιαννιώτης. Κλαψιάρης, από αυτούς που σε παρασύρουν να δακρύσεις πριν κι από τον ίδιο.
Δεν του βγήκε το σχέδιο της κούρσας:
«Είχαμε πει με τον προπονητή μου, τον Νίκο Γέμελο, ότι θα ήταν καλό να μη βρεθώ μαζί με τους άλλους στα τελευταία 100 μέτρα. Είμαι μεγαλύτερός τους και είναι πιο δυνατοί από μένα στο σπριντ. Κι όμως τα κατάφερα, αλλά μπόρεσε και μπήκε ο Ολλανδός στα νερά μου. Στο τέλος άρχισα να σκέφτομαι πρώτη φορά το μετάλλιο. Είπα: “Σπύρο, είναι τα τελευταία 100 μέτρα. Δώσε ό,τι έχεις! Δώσε κι αυτά που δεν έχεις! Ο,τι μπορείς! Περισσότερα και από την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών σου. Πονούσα. Είχα κλείσει τα μάτια μου γιατί έτσουζαν. Τελικά πραγματοποίησα αυτό που ήθελα στο 110%! Ηταν δύσκολα τα τελευταία χρόνια», είπε δακρυσμένος.
Και πρόσθεσε: «Ταλαιπωρήθηκα πολύ». Μιλούσε ως γερόλυκος.
Αλλά βουρλισμένος, όπως λένε οι Κερκυραίοι συμπατριώτες του τούς τρελούς.
«Well done Spyros!», θα πουν οι πιο ψύχραιμοι συμπατριώτες της Αγγλίδας μητέρας του, Μπρέντα.
Toυς καταλαβαίνει μια χαρά, παρ’ όλο που λέει ότι έχουν σκουριάσει τα αγγλικά του.
«Στα τελευταία μέτρα ήμουν στα κόκκινα. Είχα θολώσει. Ευτυχώς ήμασταν στην Κοπακαμπάνα και είμαι πολύ καλύτερος στη θάλασσα απ’ ό,τι στη λίμνη ή στα ποτάμια. Πιστεύω ότι δεν θα μπορούσα να έχω καλύτερο φινάλε στην καριέρα μου. Το βάθρο ήταν το απωθημένο τόσων χρόνων, από το Σίδνεϊ (2000). Είχα μπει στην πισίνα και είχα πει ότι θέλω να γίνω ολυμπιονίκης. Επειτα από πέντε Ολυμπιακούς Αγώνες τα κατάφερα. Σκέφτομαι όταν κολυμπούσα στη θάλασσα στην Κέρκυρα μικρός. Ούτε που μπορούσα να το διανοηθώ το σημερινό (σ.σ. χθεσινό). Υστερα από χρόνια επιμονής, υπομονής, αμφιβολιών και χαράς μένει ότι σε αυτήν την κούρσα ήμουν μαχητής στα τελευταία μέτρα».
Ο Γιαννιώτης, που ήταν πρώτος στα τελευταία μέτρα, και ο Βέερτμαν τερμάτισαν σε 1:52:59.8.
Το χάλκινο κατέκτησε ο Γάλλος Ολιβιέ με 1:53:02.0 και τέταρτος ήταν ο Κινέζος που είχε τον ίδιο χρόνο.
Ο Αυστραλός Πουρτ, που οδηγούσε σχεδόν όλη την κούρσα, τερμάτισε 21ος σε 1:53:40.7.
Ο Γιαννιώτης αφιέρωσε το μετάλλιο αρχικά στον προπονητή και κουμπάρο του, Νίκο Γέμελο, ο οποίος τον πάντρεψε.
Τον έχει δίπλα του από τότε που ήταν μαθητής Λυκείου. Γι’ αυτό ξαναέκλαψε όταν ανέφερε το όνομά του.
«Είναι γιος μου», λέει πάντα ο Γέμελος, πατέρας τριών αγοριών και μιας κόρης.
Ο Σπύρος είναι το πέμπτο του τέκνο και αυτό το μετάλλιο είναι το μοναδικό που έλειπε από την πλούσια συλλογή τους.
