Δύο ενδιαφέρουσες συναυλίες έδωσε η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών γύρω στα μέσα Μαΐου, αφήνοντας από καλές έως εξαιρετικές εντυπώσεις. Αμφότερες δόθηκαν στη μεγάλη αίθουσα του κρατικού πλέον Μεγάρου Μουσικής και τις διηύθυναν ξένοι, προσκεκλημένοι αρχιμουσικοί.
Στις 13/5/2016, επικεφαλής του αθηναϊκού συνόλου βρέθηκε ο εξαιρετικός Γερμανός αρχιμουσικός Κρίστοφ Πόπεν, γνώριμος στο αθηναϊκό φιλόμουσο κοινό αλλά και σε όσους παρακολουθούν την εξειδικευμένη δισκογραφική παραγωγή της ECM. Παρά το στιλιστικά ετερόκλητο πρόγραμμα, η συναυλία άφησε άριστες εντυπώσεις.
Πρώτη ακούστηκε η εισαγωγή «Ωραία Μελουζίνα» του Μέντελσον, σε μια στρωτή, ταιριαστά ατμοσφαιρική ανάγνωση. Ακολούθησε αμέσως το «Κοντσέρτο για βιολί αρ. 1» του Παγκανίνι, το οποίο έπαιξε σε βιολί Στραντιβάριους (1722) ο Ιαπωνο-αμερικανός βιολιστής Ρίου Γκότο.
Ο ταχύτατα ανερχόμενος, 27χρονος μουσικός πρόσφερε μια ωραία, αναπάντεχα συναρπαστική ερμηνεία του χιλιοπαιγμένου, άλλοτε ιδιαίτερα δημοφιλούς κοντσέρτου, κατορθώνοντας να προσδώσει στην ερμηνεία του ποιότητες καλαισθησίας και μουσικού ενδιαφέροντος πέραν των στενά επιδειξιακών/δεξιοτεχνικών στις οποίες είναι σαφές ότι εξαντλείται η γραφή του.
Στα δύο ακραία μέρη άντλησε από το βιολί ήχο οξύ και αιχμηρό, διέπλασε σολιστική ρητορική αθλητικού σφρίγους και κοφτή, ακριβή, τεταμένη φραστική, ενώ το λυρικό, κάπως «μελό» μεσαίο μέρος διαπότισε με αυστηρό, ευγενές συναίσθημα, δίνοντας τελικά μια απρόσμενα διαφορετική -εντέλει συναρπαστική!- συνολική εκδοχή της προσχηματικής δραματουργίας του κοντσέρτου.
Στο συνολικό αποτέλεσμα συνεισέφερε αποφασιστικά η διάπλαση της ορχηστρικής συνοδείας υπό τον Πόπεν σε απολύτως συγγενές ερμηνευτικό ύφος. Η συναυλία ολοκληρώθηκε με τη «Συμφωνία αρ. 2» του Μπραμς, έργο επίσης χιλιοπαιγμένο, γνωστό στην ορχήστρα, όπερ σημαίνει λιγότερος κόπος προετοιμασίας αλλά και τάση για ρουτινιάρικη ανάγνωση.
Ο έμπειρος 60χρονος αρχιμουσικός άντλησε μια σπάνιας ομορφιάς, σαγηνευτικής ζωντάνιας και λυρικής ευφορίας εκτέλεση, που χαρακτηρίστηκε από πεντακάθαρη, διάφανη διάπλαση της συμφωνικής δομής, ευγενή μελωδισμό, ωραίες ολιστικές συνεισφορές των πνευστών, αβίαστα αρθρωμένα σχήματα κλιμάκωσης και αποκλιμάκωσης, μαλακές αλλά ακριβείς αποθέσεις φράσεων, ιδανική ισορροπία ανάμεσα στην κυρίαρχα δομική γραφή και το αρρενωπό λυρικό στοιχείο!
-320x213.jpg)
