Ηταν η δεύτερη πιο ωραία βροχή που «έφαγα» ποτέ – η πρώτη ήταν ένα ξημέρωμα που ήμουν ερωτευμένος στην πλατεία Συντάγματος, αλλά έχω την αίσθηση πως δεν σας αφορά και τόσο (δεν αφορά ούτε καν εμένα, πλέον, μη νομίζετε…).
Μια βροχή που ήρθε κι έδεσε, στην πλατεία Νερού, στο Release Athens Festival, τη Δευτέρα το βράδυ. Από τη μία οι στάλες της και από την άλλη οι απόκοσμοι ήχοι των Sigur Ros.
Μια συναυλία λύτρωσης, γύριζες τα μάτια προς τον ουρανό και το νερό έμοιαζε εξαγνιστικό. Ηταν και το επιβλητικό stage, που προκαλούσε θαυμασμό (και λίγο… δέος), ήταν και οι αστραπές από πίσω της καταιγίδας που… έφευγε, το σκηνικό έμοιαζε κινηματογραφικό.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή και ας αφήσουμε για λίγο τα… μαγικά και τα… ποιητικά στην άκρη. Αλλωστε η ποίηση περισσεύει στην καθημερινότητά μας, ας γίνουμε εδώ λίγο πιο πεζοί. Δευτέρα βράδυ, στην πλατεία Νερού στο Φάληρο. Η τέταρτη και τελευταία ημέρα ενός καινούργιου αθηναϊκού φεστιβάλ, του Release Athens, με τους Sigur Ros, τους Black Angels, τους DIIV και άλλους.
Η τέταρτη μέρα ενός φεστιβάλ που μπορεί να θεωρηθεί επιτυχημένο. Μακάρι να μάζευε λίγο περισσότερο κόσμο -προχθές είχε περίπου 7 χιλιάδες- αλλά δυστυχώς οι καιροί δεν ευνοούν.
Ηταν όμως πλήρως οργανωμένο, μέσα στην πόλη, σε έναν θαυμάσιο χώρο και με καλά ονόματα, από την Pj Harvey μέχρι τον Beirut και από τον Parov Stelar έως τους Sigur Ros που έριξαν την αυλαία. Μια χαρά διοργάνωση, παρακαταθήκη για του χρόνου.
Οι Sigur Ros λοιπόν, αυτό το ξεχωριστό συγκρότημα από την Ισλανδία. Με τον πιο παράδοξο ήχο που έχετε ακούσει ποτέ. Τρία άτομα επί σκηνής, μπάσο, κιθάρα και ντραμς. Κιθάρα με δοξάρι (!) και μια φωνή με χροιά που όμοιά της δεν υπάρχει άλλη. Εκσταση η μουσική τους, έκσταση και η συναυλία τους.
Αρχισε να βρέχει και κατά τη διάρκεια της εμφάνισής τους, άλλοτε να ψιχαλίζει και άλλοτε πιο δυνατά, το σκηνικό ήταν ονειρικό. Και όχι μόνο δεν διέλυσε τον κόσμο η βροχή, αλλά έδωσε το κάτι παραπάνω για να απογειωθεί το live. Ηταν αυτό ακριβώς που χρειαζόταν.
Νωρίτερα μπήκαμε σε πιο ψυχεδελικό τριπ. Οι Τεξανοί Black Angels έμοιαζαν σαν LSD για τους οπαδούς τους, μουσική και χρώματα, κιθάρες και ψυχεδελικά σχήματα, ήχος και εικόνες.
Τους έχουμε δει πολλές φορές, βέβαια, οπότε δεν υπήρχε πλέον και τόσος ενθουσιασμός. Και δεν πρόσφεραν και κάτι καινούργιο εδώ που τα λέμε, κάτι που να μας τραβήξει λίγο περισσότερο το ενδιαφέρον.
Οχι πως ήταν κακοί, όχι όμως πως ήταν και κάτι που μας καρφώθηκε στο μυαλό. Οι DIIV που βγήκαν ακόμα πιο νωρίς, γύρω στις 5, είχαν ως αντίπαλο και το φως της ημέρας. Κράτησαν ψηλά τη σημαία του φεστιβάλ, αλλά δεν ήταν για περισσότερα πράγματα.
-320x213.jpg)
