H παιδικότητα πιο πολύτιμη από την ψήφο

Το θέαμα ενός μεσήλικα που χτυπιέται στην πίστα ενός κλαμπ για να γίνει ένα με τους πιτσιρικάδες είναι το αντίστοιχο ενός άχαρου νεαρού που ο μπαμπάς του τον έπιασε από το χέρι και τον έβαλε στην Αθηναϊκή Λέσχη ή ενός δεκαεξάχρονου που μετά από περίσκεψη και… γνώση πάει στην κάλπη να ψηφίσει. Ο χώρος είναι η παντοδύναμη συνθήκη και δεν χωράμε όλοι παντού.

Στη χώρα μας απαγορεύεται να σερβίρεται αλκοόλ σε παιδιά κάτω από τα 18, απαγορεύεται η είσοδός τους σε κάποια θεάματα -υπήρξε κι ανάλογο σήμα στα δεξιά της οθόνης-, προσέρχονται με τον κηδεμόνα τους σε διάφορες τυπικές υποχρεώσεις και ασφαλώς δεν υποβάλλουν φορολογική δήλωση.

Από την άλλη, ο Νόμος είναι επιεικής απέναντι στην παιδική παραβατικότητα σε αντίθεση με τη γονεϊκή ευθύνη για παραμέληση ανηλίκου, η οποία τιμωρείται αυστηρά.

Είναι τίποτα από αυτά υποτιμητικό για τους έφηβους και τους μετέφηβους; ΄Η είναι απλώς η φυσιολογική θέση μιας πολιτισμένης δυτικής κοινωνίας να δώσει τον χρόνο στον πολίτη-παιδί να ωριμάσει; Και πόσο λιγότερο ώριμη είναι μια κοινωνία που επισπεύδει ημερολογιακά την ενηλικίωση των νέων γιατί κάποιοι τώρα χρειάζονται τις ψήφους τους;

«Να αφουγκραστούμε τα παιδιά», λένε κάποιοι βαρύγδουπα, «να ακούσουμε τι έχουν να μας πουν». Εχουν βεβαίως πολλά να πουν στους γονείς τους, τους δασκάλους και τους φίλους τους, αυτοί είναι οι συνομιλητές τους και αυτοί πρέπει να τα αφουγκραστούν.

Η κοινωνία οφείλει να σέβεται την παιδικότητά τους και να δημιουργεί τις συνθήκες ώστε να μην εκβιάζεται το τέλος της. Να μη χρειάζεται να εργάζονται από νωρίς, να σπουδάζουν, να παίζουν, να διασκεδάζουν, να νιώθουν ασφάλεια. Είναι πολύ ζωτικότερα όλα αυτά για την ψυχική τους ωρίμαση και την ομαλή κοινωνικοποίησή τους από το να ψηφίζουν ή να βγάζουν λόγους -σκέφτομαι και γράφω- στη Βουλή.

«Το παιδί είναι ο πατέρας του ενηλίκου», λέει ο Φρόιντ. Δηλαδή ο ενήλικος εαυτός μας είναι το παιδί που ήμασταν κάποτε. Ισχύει και για τις κοινωνίες.

Αν το παιδί δεν μεγαλώσει έχοντας τον χρόνο με το μέρος του, αν δεν αφεθεί απερίσπαστο να βιώσει ό,τι αναλογεί στα χρόνια του αλλά κάποιοι φροντίσουν να το εντάξουν από νωρίς στον κόσμο των μεγάλων, η αυριανή κοινωνία θα φέρει τα τραύματα αυτής της βιασύνης. Και οι αυριανές Βουλές θα απαρτίζονται αποκλειστικά από πρώην προέδρους δεκαπενταμελών και αυτή η ιδιότητα θα είναι η μόνη τους δάφνη.

* Διευθύντρια του Γραφείου Τύπου στο Ποτάμι