Να αποτελούν οι (προγραμματισμένες για τον προσεχή Οκτώβρη) εκλογές της ΕΠΟ το πιο σημαντικό ζήτημα για το ελληνικό ποδόσφαιρο μόνον και μόνον επειδή εκεί κρύβεται το «κουτάκι» της διαιτησίας;
Οι θεωρητικά ισχυροί της μπάλας επικεντρώνουν στο συγκεκριμένο σημείο το ενδιαφέρον τους και ανταλλάσσουν «πυρά» σε αυτό το μέτωπο, όπως συνέβη και πρόσφατα ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τους ΠΑΟΚ και ΑΕΚ!
Κι όμως υπάρχει ένα άλλο, αρκετά πιο σοβαρό θέμα, το οποίο υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να απασχολεί πολύ περισσότερο τους ιδιοκτήτες (ορατούς και… αόρατους) των ποδοσφαιρικών εταιρειών, αν είχαν τη διάθεση να επενδύσουν. Αυτό της φορολογίας στα συμβόλαια των ποδοσφαιριστών!
Η Ελλάδα της χρεοκοπίας έχει τον υψηλότερο συντελεστή σε αυτόν τον τομέα και ισοβαθμεί στην πρώτη θέση με τον αντίστοιχο της Γαλλίας που φτάνει στο 55% επί των μεικτών αποδοχών. Με απλά λόγια, για να δώσει ένας ελληνικός σύλλογος σε κάποιον παίκτη συμβόλαιο του ενός εκατομμυρίου ευρώ, τότε θα πρέπει να υπολογίσει ότι θα του στοιχίσει 2,2 εκατομμύρια ευρώ, μαζί με την εφορία, ώστε να εισπράξει ο ποδοσφαιριστής «καθαρά» το 45%.
Πώς να δούμε λοιπόν στα ελληνικά γήπεδα παίκτες αξίας, αυτούς που λέμε ότι θα κάνουν τη διαφορά; Η γειτονική Τουρκία που μας πήρε την πολυπόθητη 12η θέση στη βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ και για το λόγο αυτό θα δίνει και ο δικός μας πρωταθλητής προκριματικά, διατηρεί φορολόγηση που περιορίζεται στο 15% , συνεπώς είναι πολύ πιο ανταγωνιστική αφού έχει τη δυνατότητα καλύτερων επιλογών – κάπως έτσι ο Βίτορ Περέιρα είχε (μετά τον Ολυμπιακό) στη Φενέρ έναν παίκτη όπως είναι ο Φαν Πέρσι, για να καταλάβουμε και τι λέμε.
Στα χαμηλά και η Ρωσία με 10-13%, στην Αγγλία η φορολογία ανέρχεται στο 45%, στην Ισπανία κυμαίνεται από 27-42%, στη Γερμανία και την Ιταλία από 40-45%, ενώ όταν βλέπαμε στην Ελλάδα παίκτες τύπου Τζιοβάνι και Ριβάλντο, στη δεκαετία του 2000 ο φόρος ήταν στο 22%!
Όλα αυτά ισχύουν και στο μπάσκετ και τα επισήμανε πρόσφατα ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος, όταν αναφέρθηκε στον αθέμιτο ανταγωνισμό ανάμεσα στις ελληνικές ομάδες με τις ρωσικές, τις τούρκικες και τις ισπανικές, αφού -όπως τόνισε– η φορολόγηση φτάνει στο επίπεδο του… 145%!
Αυτονόητο λοιπόν το… ντόμινο που προκύπτει και επιφέρει την υποχρεωτική πορεία προς τα… κάτω. Με αυτά τα δεδομένα, θα είναι δύσκολο να δυναμώσουν οι ομάδες μας, ώστε να μπορέσουν να διεκδικήσουν καλύτερη τύχη στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις αλλά παρόλα αυτά συνεχίζουν να ασχολούνται με το πέναλτι και το οφσάιντ!
