Στον (σχεδόν) μισό αιώνα που μεσολάβησε από τότε (1968) που κατέκτησε το πρώτο και τελευταίο Euro της ιστορίας της, η Ιταλία αξιώθηκε να πανηγυρίσει δύο Μουντιάλ.
Τόσο το 1982 στα γήπεδα της Ισπανίας, με την αρμάδα του μακαρίτη Εντσο Μπέαρζοτ, όσο και το 2006 στα γήπεδα της Γερμανίας με τους καμικάζι του Μαρσέλο Λίπι, έκανε τον κόσμο να παραμιλάει και τον υποχρέωσε να της βγάλει το καπέλο.
Να την παραδεχθεί και να την αναγνωρίσει ως μια ξεχωριστή παγκόσμια δύναμη, ικανή να αξιοποιήσει έναν ασυνήθιστο συνδυασμό χαρακτηριστικών: τον ρεαλισμό με τη φαντασία, τον κυνισμό με τη φινέτσα.
Αν διάλεγε κανείς μια ιταλική παροιμία για να αποτυπώσει τον τρόπο με τον οποίο η «Σκουάντρα Ατζούρα» μαζεύεται, προετοιμάζεται και κατεβαίνει στο γήπεδο για να διεκδικήσει τις πιθανότητές της, σε κάθε μεγάλη διοργάνωση, θα κατέληγε σε μία: «Chi pecora si fa, lo mangia il lupo» (Οποιος γίνεται πρόβατο, τον τρώει ο λύκος).
Από τη στιγμή μάλιστα που ο Αντόνιο Κόντε και τα παιδιά του, τη Δευτέρα το βράδυ στο «Σεντ Ντενί», ολοκλήρωσαν το «πραξικόπημα» και αποκαθήλωσαν τους Ισπανούς, που προέρχονταν από δύο σερί κατακτήσεις και 2.920 ημέρες στον θρόνο της Ευρώπης, άρχισε να αντηχεί ακόμη πιο δυνατή η φωνή του 38χρονου αρχηγού και «φύλακα άγγελου» της ιταλικής εστίας Τζίτζι Μπουφόν.
Μια φωνή που πάντα τραγουδάει με πάθος τον τελευταίο στίχο του εθνικού ύμνου «ας σφιχτούμε σε ένα σώμα. Είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε. Η Ιταλία μας κάλεσε».
Το θέμα που πλέον κυριαρχεί στις συζητήσεις, μέσα κι έξω από τη χώρα, είναι ότι η φετινή Εθνική άρχισε έντονα να θυμίζει την ομάδα του 2006, που στέφθηκε πρωταθλήτρια κόσμου.
Το αν η διαδρομή της θα έχει την ίδια κατάληξη είναι άλλου… Πάπα ευαγγέλιο.
Οπως και τότε, όταν ξεκίνησε το τουρνουά κανείς δεν τη συμπεριλάμβανε στα βασικά φαβορί.
Δεν ένιωθε πίεση. Παίζοντας όμως με συνέπεια και σοβαρότητα, έπιασε κάγκελο και άρχισε να προσπερνά ένα ένα τα εμπόδια.
Κι όμως, αν ψάξεις την (τωρινή) σύνθεσή της, δεν τη λες και «ντριμ τιμ».
Τότε (το 2006), αν μη τι άλλο είχε: Ντελ Πιέρο, Τότι, Καναβάρο, Νέστα, Πίρλο. Τώρα, με εξαίρεση τον Μπουφόν -άντε και τον Κιελίνι- δεν ξεχωρίζει κάποιος μεγάλος μεγάλος σταρ, από εκείνους που κολλάνε πάνω του οι κάμερες και περιμένουν μια ενέργειά του σε όλο το ματς.
Παραμένει όμως μια δεμένη παρέα που ξέρει τι θέλει και πώς μπορεί να το διεκδικήσει, διαλέγοντας τον δρόμο που της δίνει τις περισσότερες δυνατές πιθανότητες.
Οπως και τότε, η τακτική παραμένει το μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημά της.
Πολύ περισσότερο κι από τον ανέκφραστο Λίπι, ο κατά τ’ άλλα εκδηλωτικός Αντόνιο Κόντε δεν παρασύρεται.
Δεν υπερεκτιμά τις δυνατότητες που έχει να διαχειριστεί. Απλώνεται όσο φτάνει η κουβέρτα για να σκεπάσει τα πόδια.
Εχει πείσει τους παίκτες ότι πρέπει να ανοίξουν το γήπεδο αλλά να παραμένουν κοντά, ώστε να δώσουν στο παιχνίδι τους μεγαλύτερο πλάτος από ό,τι τα προηγούμενα χρόνια.
Οι μετρήσεις λένε ότι τα 119,7 χιλιόμετρα που έτρεξαν στην πρεμιέρα, κόντρα στο Βέλγιο, είναι η καλύτερη επίδοση ομάδας μέχρι σήμερα στα γήπεδα της Γαλλίας.
Με την Ισπανία το κοντέρ σταμάτησε στα 117,8 χιλιόμετρα, 7,8 χιλιόμετρα περισσότερα από αυτά που έτρεξε η «φούρια ρόχα».
Και δεν βάζουμε τις κούρσες που έκαναν όσοι βρίσκονταν στον πάγκο για να πανηγυρίσουν το γκολ του Γκρατσιάνο Πελέ, στις καθυστερήσεις.
Πολλοί λένε ότι η σαββατιάτικη μονομαχία των Ιταλών με τους παγκόσμιους πρωταθλητές Γερμανούς στον προημιτελικό του Μπορντό είναι ένας ακόμη πρόωρος τελικός.
Αφενός γιατί απ’ αυτή τη μεριά του ταμπλό έχουν μαζευτεί όλα τα βαριά χαρτιά της διοργάνωσης και αφετέρου γιατί οι Γερμανοί δεν πάνε ανυποψίαστοι.
Τα χουνέρια που τους έχουν σκαρώσει οι Ιταλοί στα πιο μεγάλα και κρίσιμα ραντεβού που έχουν βρεθεί απέναντι, εκκολάπτουν τα πιο άγρια ένστικτά τους.
Σαν του… λύκου ένα πράγμα.
