Στη Φολέγανδρο με τζαζ αεράκι

Πρώτη φορά πήγα στη Φολέγανδρο και, ομολογώ, έπαθα πλάκα που λένε. Το νησί «τα σπάει», ειδικά η Χώρα του είναι το κάτι άλλο.

Τόσα χρόνια δεν είχα αξιωθεί, έπρεπε να γίνει το 1ο Anemi Jazz Festival για να το επισκεφθώ. Δεν παραπονιέμαι, ποτέ δεν είναι αργά.

Πάντα, δε, χρειάζεται η μουσική ως κινητήριος μοχλός. 

Το φεστιβάλ, που ξεκίνησε δειλά δειλά τα βήματά του, διοργανώνει το ομώνυμο ξενοδοχείο του νησιού, Anemi Hotel, με τους νεαρούς σε ηλικία ιδιοκτήτες του να διαθέτουν καλλιτεχνικές ανησυχίες.

Τζαζ ήταν η φάση, με την ευρεία έννοια του όρου. Το σκηνικό ήταν καταπληκτικό και ψάχνω να βρω πώς θα σας το περιγράψω 1ον) για να μπείτε στο κλίμα και 2ον), να μη σας εκνευρίσω αν είστε ακόμα στην Αθήνα, χωρίς διακοπές.

Η μεγάλη λοιπόν συναυλία του φεστιβάλ ήταν αυτή της Δήμητρας Γαλάνη στη Χώρα, το βράδυ της περασμένης Παρασκευής.

Σε ένα παλιό Δημοτικό Σχολείο μπροστά, στην πλατεία Πούντα όπως λέγεται, με το project της Chronos.

Αυτό το ιδιαίτερο πρότζεκτ που το παρουσιάζει μόνο σε ειδικές περιπτώσεις και σε ειδικούς χώρους. Ολα ειδικά και ιδιαίτερα. 

Φολέγανδρος, βοριαδάκι, Πούντα, περαστικοί, πλατεία, παλιό σχολείο, Chronos Project, μαγεία.

Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που ενώ κάνεις διακοπές «πέφτεις» πάνω σε μια καλή συναυλία και γίνεται η φάση ακόμα καλύτερη.

Φεγγάρι δεν είχε βέβαια, αλλά αρκούσαν τα τραγούδια. Και μετά καταλαβαίνετε.

Η Γαλάνη έγινε ένα με κατοίκους και τουρίστες, χάθηκε μέσα στις πλατείες της Χώρας, μίλαγε με κόσμο και βόλταρε μαζί τους. 

Μικρό είναι το Anemi Jazz Festival, ένα φεστιβαλάκι στην ουσία. Στα σπάργανα βρίσκεται ακόμα.

Αλλά ο συνδυασμός «σκοτώνει», τζαζ και Φολέγανδρος. Του χρόνου ξέρετε πού θα βρίσκομαι.

Αργεί βέβαια αυτό «του χρόνου», αργεί πολύ ρε γαμώτο.