«Ηταν μια ήσυχη βραδιά», αφηγείται στην ιστοσελίδα του περιοδικού «L’ Express» ο Νταμιάν Αλμάν, δημοσιογράφος στην εφημερίδα της Νίκαιας «Nice Matin».
«Το φορτηγό του θανάτου πέρασε λίγα μέτρα μπροστά από μένα και δεν κατάλαβα τίποτα. Αμέσως μετά, είδα ανθρώπινα κορμιά να πετάγονται σαν κορύνες του μπόουλινγκ στο πέρασμά του. Ακουσα θόρυβο και ουρλιαχτά που δεν θα ξεχάσω ποτέ μου. Παρέλυσα. Δεν μπορούσα να κουνηθώ».
Ο Νάντερ Ελ Σάφεϊ, επίσης μόνιμος κάτοικος της Νίκαιας, είδε το τέλος: «Στην αρχή νομίζαμε πως ήταν ατύχημα», λέει στο BBC. «Μετά όμως, τον είδα να βγάζει όπλο και να προσπαθεί να πυροβολήσει μια ομάδα αστυνομικών που τον πλησίαζαν. Τον είδα για ένα λεπτό περίπου -πρόσωπο με πρόσωπο- εκείνος όμως δεν με έβλεπε. Κοίταζε έξω από το παράθυρο κι έδειχνε πολύ νευρικός. Του φώναζα, του έκανα νοήματα με τα χέρια μου, προσπαθούσα να του πω ότι υπήρχαν πολλοί νεκροί κάτω από τις ρόδες του φορτηγού του. Δεν έδινε όμως σημασία σε κανένα. Οι αστυνομικοί τον σκότωσαν αμέσως -δεν θέλησαν να διαπραγματευτούν- απλώς άνοιξαν πυρ εναντίον του».
Στο ενδιάμεσο, θάνατος, τρόμος, απελπισία: «Κατέβηκα την Προμενάντ λίγα λεπτά μετά το πέρασμα του φορτηγού. Εμοιαζε με σκηνικό πολέμου (…) Υπήρχαν δεκάδες πτώματα, πολλά διαμελισμένα».
Η αφήγηση του Πατρίς, πρώην μέλους της δημοτικής αστυνομίας, στη «Liberation» είναι συγκλονιστική.
«Καθώς προχωρούσα, έβλεπα τσακισμένα καροτσάκια, ένα παιδικό ποδήλατο που είχε γίνει κομματάκια. Πιο πέρα, ήταν το πτώμα ενός πολύ μικρού κοριτσιού. Υπήρχε και μια κούκλα. Την έβαλα κοντά στο πτώμα που το είχαν σκεπάσει με τραπεζομάντιλο. Ισως να ακούγεται πολύ γελοία αυτή η πράξη μέσα σε μια τέτοια σφαγή. Υπήρχαν τόσα παιδιά…»
Η Ναζάτ, κάτοικος της Νίκαιας, έκανε περίπατο στην Προμενάντ ντεζανγκλέ όταν έγινε η επίθεση.
«Στην αρχή άκουσα ένα μπαμ. Γύρισα το κεφάλι μου και είδα το φορτηγό να ανοίγει δρόμο ανάμεσα σε κορμιά που πετάγονταν δεξιά κι αριστερά. Ηταν φανερό ότι ήθελε όσο το δυνατό περισσότερα θύματα. Ετρεχε πολύ γρήγορα. Ηταν φρικτό. Είδα ένα πατέρα να κρατά στην αγκαλιά του το δίχρονο αγοράκι του. Το παιδί ήταν νεκρό. Υστερα, είδα τόσα πτώματα ώστε έχασα τον λογαριασμό».
Ο 28χρονος Χάμζα έχασε τη μητέρα του στην επίθεση. «Ηταν το πρώτο θύμα. Δεν υπήρχαν άλλα πτώματα πριν από αυτή», λέει στο «L’Express».
Η γυναίκα ήταν με τα ανίψια της, ενώ ο άντρας της είχε πάει να πάρει το αυτοκίνητο. Πέθανε επί τόπου.
«Το μόνο που θέλω να πω», σχολιάζει ο γιος της, «είναι ότι η μητέρα μου φορούσε μαντίλα και ακολουθούσε το αληθινό Ισλάμ, όχι εκείνο των τρομοκρατών».
Υπολογίζεται ότι ανάμεσα στα θύματα πρέπει να ήταν και αρκετοί μουσουλμάνοι.
«Αυτό πιστεύω», λέει στην «Guardian» η Ιρανή δημοσιογράφος Μαριάμ Βιολέτ «γιατί είδα ανάμεσα στα θύματα γυναίκες με μαντίλα, ενώ άκουσα και κάποιους που μιλούσαν αραβικά. Μια οικογένεια έχασε τη μητέρα κι έλεγε ότι έγινε μάρτυρας».
Και μέσα στην ανθρώπινη τραγωδία, ένα μεγάλο ερώτημα: «Δεν καταλαβαίνω πώς μπόρεσε να μπει το φορτηγό τόσο εύκολα στην Προμενάντ», διερωτάται ο Πατρίς, ο πρώην δημοτικός αστυνομικός.
«Η κούρσα του θανάτου διήρκησε πολύ. Προχώρησε τρία με τέσσερα χιλιόμετρα, όχι μόνο δύο, όπως είπαν χθες. Θα πρέπει να μας εξηγήσουν πώς κατόρθωσε ο δολοφόνος να ανοίξει δρόμο και να διανύσει όλη αυτή την απόσταση ώσπου να τον σταματήσουν».
