Πέθανε ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Μισέλ Ροκάρ

Σε ηλικία 85 ετών άφησε την τελευταία του πνοή ο πρώην πρωθυπουργός του προέδρου Φρανσουά Μιτεράν, Μισέλ Ροκάρ, χθες σε νοσοκομείο του Παρισιού, ανακοίνωσε στο AFP ο γιος του Φρανσίς.

Στο πρόσωπό του ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ τίμησε «μία μεγάλη προσωπικότητα της Γαλλικής Δημοκρατίας», που ενσάρκωσε τον σοσιαλισμό που συμφιλίωνε «την ουτοπία και τον μοντερνισμό».

Γεννήθηκε τον Αύγουστο 1930, υπήρξε θερμός ευρωπαϊστής και είχε αποφοιτήσει από την ENA.

Υποστηρικτής ενός μεταρρυθμιστικού σοσιαλισμού, ο Μισέλ Ροκάρ έζησε μία ταραχώδη πολιτική καριέρα που τον οδήγησε μακριά από το όνειρο του, την προεδρία της Γαλλίας, που κέρδισε ο μεγάλος του αντίπαλος, ο Φρανσουά Μιτεράν, για να τον ορίσει πρωθυπουργό στη δεύτερη προεδρική του θητεία (1988-1991).

Χαρακτηρίζοντας τον εαυτό του «σοσιαλδημοκράτη του διαλόγου», εκόμιζε το όραμα της ανανέωσης της αριστεράς, βασισμένο σε μία ισχυρή ηθική βάση, που έπαιρνε υπ’ όψιν τις απαιτήσεις της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, χωρίς να απαρνείται τις κοινωνικές φιλοδοξίες.

Ο Μισέλ Ροκάρ διέγραψε μία πορεία αρχικά παράλληλη και στην συνέχεια αντίθετη με τον Φρανσουά Μιτεράν, σε τέτοιο σημείο που γινόταν λόγος για ένα βουβό μίσος μεταξύ τους: «η βαθιά περιφρόνηση που τρέφω για την απουσία ηθικής σε αυτόν συμβαδίζει με τον απόλυτο θαυμασμό μου για την δύναμή του στην τακτική», έλεγε ο Ροκάρ.

Μικρόσωμος- λιγότερο από 1,70 έδινε την εικόνα του εύθραυστου που διέψευδε η ενεργητικότητα και μαχητικότητα. Αν και κόντεψε να πεθάνει από εγκεφαλική αιμορραγία το 2007 στην Ινδία, πέντε χρόνια αργότερα, τότε πρεσβευτής της Γαλλίας στις πολικές περιοχές, έγινε ο πρώτος 80χρονος που έφτασε και στους δύο πόλους της υδρογείου.

Αντίθετος στον πόλεμο της Αλγερίας, διηύθυνε από το 1967 μέχρι το 1973 το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSU), «εργαστήριο ιδεών» για την γαλλική αριστερά. Υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1969, πήρε το 3,6% των ψήφων.

Εντάσσεται στο Σοσιαλιστικό Κόμμα το 1974, τρία χρόνια μετά την ίδρυσή του. «Μέγα σφάλμα!» , θα παραδεχθεί αργότερα, διότι οι μιτεραντικοί θα του προσάψουν ότι «πήρε το τρένο εν κινήσει».

Χαϊδεμένος των δημοσκοπήσεων, εναντιώνεται στον Μιτεράν, τον οποίο θεωρεί «ξεπερασμένο». Ο πόλεμος έχει κηρυχθεί. Στο τέλος του 1980, βγαίνει μπροστά για να εκπροσωπήσει τον Σοσιαλιστικό Κόμμα στις προεδρικές εκλογές, αλλά χάνει μπροστά σε εκείνον που υπερασπίζεται μία γραμμή ένωσης της αριστεράς με τους κομμουνιστές.

Ο ανηλεής ανταγωνισμός των δύο ανδρών θα καταλήξει σε μία πολεμική συγκατοίκηση όταν ο Μιτεράν τον ορίζει πρωθυπουργό το 1988. Παρά τις επιτυχίες του, ειρήνευση στη Νέα Καληδονία, κατώτατο εγγυημένο εισόδημα, «πήρε πόδι» στα τρία χρόνια, κατά την έκφρασή του.