Στο μυαλό του μέσου ποδοσφαιρόφιλου, όταν ακούγονται οι λέξεις Λατινική Αμερική, έρχονται δύο πράγματα: «φλογερές» γυναίκες και ποδόσφαιρο.
Για την ακρίβεια, τεχνικό μα και παράλληλα σκληρό ποδόσφαιρο.
Γιατί το κλισέ επιτάσσει όλοι οι Νοτιοαμερικανοί αμυντικογενείς παίκτες να σημαδεύουν πάντα την… καρωτίδα του αντιπάλου και όλοι οι επιθετικοί να υποτάσσουν την μπάλα με τις ικανότητές τους.
Κάθε τέσσερα χρόνια τους βλέπουμε στα Μουντιάλ.
Κάθε χρόνο τους απολαμβάνουμε στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, όπου παίζουν χιλιάδες τέτοιοι, όμως η πραγματικά δική τους γιορτή είναι όταν κοντράρονται μεταξύ τους στο Κόπα Αμέρικα.
Πρόκειται για τη μακροβιότερη διοργάνωση εθνικών ομάδων στον κόσμο, που φέτος συμπληρώνει 100 χρόνια ζωής.
Γι’ αυτό και θα γιορταστεί κατάλληλα για τις επόμενες 23 μέρες, σε μια εορταστική version που «αγκαλιάζει» όλη την αμερικανική ήπειρο.
Οι Λατίνοι δεν φημίζονται για την οργάνωσή τους, οπότε το Κόπα Αμέρικα έχει περάσει πολλές φάσεις, ενώ κάποτε είχαν γίνει και σκέψεις διακοπής του!
Από το 1916 ονομαζόταν Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα και γινόταν σε… άστατα χρονικά διαστήματα. Μερικές φορές κάθε χρόνο, άλλοτε κάθε δύο χρόνια, ενώ μια φορά πέρασαν έξι χρόνια ανάμεσα σε δύο διοργανώσεις.
Μετά το πρωτάθλημα του 1967, πέρασαν οκτώ χρόνια ώστε να βρεθεί ένα νέο όνομα, ένα νέο format, για να επανακτήσει η διοργάνωση την αίγλη της.
Το ξεκίνημα του 1975 δεν ήταν καλό. Το Κόπα Αμέρικα διεξαγόταν κάθε τέσσερα χρόνια σε όλες τις χώρες που συμμετείχαν, ενώ και ο τελικός ήταν διπλός.
Το 1987 αποφασίστηκε να γίνεται όλη η διοργάνωση μονοκόμματα σε μία οικοδέσποινα χώρα, όπως συνηθίζεται σε όλο τον κόσμο.
Συμμετείχαν και οι δέκα χώρες της Λατινικής Αμερικής, αλλά ο κόσμος… βαρέθηκε γρήγορα να βλέπει τους ίδιους και τους ίδιους, που τον υπόλοιπο καιρό αναμετριούνταν ξανά μεταξύ τους για τα προκριματικά του Μουντιάλ.
Ετσι, έπεσε η ιδέα της μίνι επέκτασης σε άλλες χώρες. Κάθε διοργάνωση έχει δύο φιλοξενούμενες ομάδες, κυρίως από την Αμερική (ΗΠΑ, Κόστα Ρίκα, Μεξικό, Ισημερινός κ.λπ.), ενώ δύο συμμετοχές μετρά και η Ιαπωνία!
Οπως γίνεται κατανοητό στον πίνακα, από το 1987 ώς το 2001, το Κόπα Αμέρικα γινόταν κάθε δύο χρόνια, μετά πέρασε σε τριετή συχνότητα για λίγο, για να φτάσει σήμερα να διεξάγεται κάθε τετραετία.
Βεβαίως, υπάρχει η φετινή «παρεμβολή» που είναι… εξτραδάκι και μετά θα συνεχιστεί η πορεία του με τη διοργάνωση του 2019 να λαμβάνει χώρα στη Βραζιλία και αυτή του 2023 στον Ισημερινό.
Φέτος, γίνεται για πρώτη φορά εκτός Λατινικής Αμερικής, στις ΗΠΑ, με τη συμμετοχή έξι καλεσμένων: των διοργανωτών, του Μεξικού, της Κόστα Ρίκα, του Παναμά, της Τζαμάικα και της Αϊτής.
Με 16 ομάδες, για πρώτη και τελευταία φορά, οι μνηστήρες του τίτλου γίνονται πολλοί και έχει ενδιαφέρον να δούμε αν οι σταθερά ανερχόμενοι Αμερικανοί μπορούν να γίνουν η πρώτη «ξένη» Εθνική που θα κατακτήσει το Κόπα Αμέρικα.
Βεβαίως, το έργο δεν θα είναι τόσο εύκολο για τους γηπεδούχους:
Υπάρχει η Αργεντινή των 14 κατακτήσεων, που έχει έξι περισσότερες από τη μεγάλη της αντίπαλο, τη Βραζιλία.
Υπάρχει η πολυνίκης Ουρουγουάη των 15 τροπαίων (τα έντεκα στην προ Κόπα Αμέρικα εποχή),
η κάτοχος Χιλή, που αυτή -και όχι η φετινή νικήτρια- θα αντιπροσωπεύσει την ήπειρο στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών το οποίο θα γίνει του χρόνου στη Ρωσία σαν μουντιαλική «πρόβα»
και, φυσικά, η Κολομβία, που παγιώνεται σιγά σιγά στις υπολογίσιμες δυνάμεις του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Το πολύχρωμο Κόπα Αμέρικα αποκτά ακόμη περισσότερο χρώμα με την παρουσία των Αμερικανών, με την Τζαμάικα της ανέμελης ζωής, ενώ ελπίδα θα δώσει η δοκιμαζόμενη Αϊτή, που κατάφερε να προκριθεί.
Βεβαίως, όπως κάθε μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση, έτσι και το τρέχον Κόπα Αμέρικα προκάλεσε αρκετά σκάνδαλα διαφθοράς, αλλά κάτι τέτοιο δεν προκαλεί πια εντύπωση.
Αντίθετα, για τον απλό φίλαθλο είναι το καλύτερο «ορεκτικό» για το πιο αθλητικό καλοκαίρι όλων των εποχών, που συνεχίζεται με EURO και Ολυμπιακούς Αγώνες.
-320x213.jpg)
