Δίχως «αναστάσιμες» ηχοληψίες

«Όσο πιο περιορισμένος είναι ο ορίζοντας και ο κύκλος της δραστηριότητας και των επαφών μας, τόσο πιο ευτυχισμένοι είμαστε. Γιατί με το άνοιγμα του ορίζοντα πολλαπλασιάζονται και μεγεθύνονται οι έγνοιες, οι επιθυμίες, ο τρόμος» Άρθουρ Σοπενχάουερ

Κανένας δεν παίζει μόνος του, πουθενά… Έχει να τα “βάλει” με τον εαυτό του, με τα ευρύτερα περιβάλλοντα, και τους ανταγωνιστές του. Πολλές φορές δεν αρκεί ούτε η μέγιστη προετοιμασία, ούτε καν η καλύτερη δυνατή παρουσία. Ο εφοπλιστής έχει να τα “βάλει” με τα απαραίτητα “ρίσκα”, ο πολιτικός με τους πιο ισχυρούς πόλους του παγκόσμιου συστήματος, ο ανακριτής με τις “έξωθεν” πιέσεις, ο τεχνοκράτης με τις απαιτήσεις του κάθε μερισματία, η διοίκηση ομάδας με τους δυσαρεστημένους οπαδούς της (γιατί συχνά μαλώνουν οι ανάγκες με την τσέπη…), ο διαιτητής με τα “μάτια” των ελεγκτών του, ο ποδοσφαιριστής με την κατεστημένη τάξη του χώρου του, το μοντέλο με τα κυκλώματα προωθήσεων, ο ηθοποιός με τους θεατρικούς παραγωγούς, ο δημοσιογράφος με τις πηγές του, ο φοιτητής με την εξεταστέα ύλη, o καθηγητής πανεπιστημίου με τον ακαδημαϊκό ΄”σκληρό πυρήνα”, ο (με ή χωρίς εισαγωγικά) αναρχικός με το κράτος και τις μαζικές-πλειοψηφικές επιλογές, ο Πατριάρχης με ορισμένους Επισκόπους, ο πιστός με τις εκκλησιαστικές παρασπονδίες, ο παίκτης του στοιχήματος με τους “ενημερωμένους” αετονύχηδες, η εφημερίδα με το αγοραστικό κοινό, ο απεργός με τον απεργοσπάστη, ο άρρωστος με την ασθένεια του, ο ποιοτικός με τον μικρόψυχο και τον αδαή, ο καθένας με τα μυστικά και τις ενοχές του… Τυχεροί εκείνοι που είναι σε θέση μονάχα να παρατηρούν και όχι να πρέπει να λογοδοτούν σε πιο δυνατούς “παίκτες”…

Εν αρχήν, ο σκοπός. Αφού ξεκαθαριστεί. Ύστερα, η στελέχωση και οι οδηγίες για την επίτευξη του. Μετά, το αποτέλεσμα και η αξιολόγηση. Αν όλα πάνε καλά, είτε συνεχίζεται η ίδια (δοκιμασμένη) συνταγή ή παραλλάσσεται για να γίνει ακόμα πιο αποτελεσματική. Αν όχι, προωθούνται αλλαγές. Μπορεί αυτές να αφορούν σε πρόσωπα. Μπορεί σε τεχνοτροπία. Μπορεί να αλλάξει και ο ίδιος ο σκοπός. Κανένας δεν θέλει να χάνει. Παρότι υπάρχουν ορισμένοι που χάνουν επίτηδες, αλλά για να έχουν άλλο κέρδος. Μόνο όταν υπάρχει σαρωτική διαφορά δεν ευδοκιμεί το δικαίωμα στην επιλογή. Σε κάθε άλλη περίπτωση, γίνονται διαπραγματεύσεις.

Και πώς τα επικοινωνείς όλα αυτά; Είτε ακολουθώντας την εμπειρία σου, είτε ακούγοντας τις συμβουλές των ειδικών. Αλλά, δεν πιάνουν πάντα οι προ-σχεδιασμοί. Γιατί, κάποιες φορές απαιτείται η σιωπή. Γιατί, άλλες φορές είναι πιο χρήσιμο να συλλογάται κάποιος λιγότερο από όσο του ζητάνε. Τέλος πάντων, ακόμα και αν γνωρίζεις το γενικό παλμό, τίποτα δεν σου εγγυάται πως θα τα φέρεις βόλτα. Μπορείς να αλλάξεις το γενικότερο κλίμα; Κάποιες φορές ναι, κάποιες όχι. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι “μπούσουλες”, γιατί κάθε περίπτωση διαφέρει. Ακόμα και εσύ ο ίδιος μπορεί κάποτε να είχες βρει το κουμπί και στο σήμερα απλά να σε “βλέπει” ο Νίτσε και να χαμογελάει ενθυμούμενος τη δική του ρήση: “Όταν είμαστε κουρασμένοι, μας επιτίθενται ιδέες, τις οποίες είχαμε πριν από πολύ καιρό κατατροπώσει”. Μια διαρκής πάλη είναι όλα, στην οποία γνωρίζουμε και το λιμάνι, και τη διαδρομή, και τους “αέρηδες”, αλλά στην πορεία προς τα εκεί πρέπει να ανανεώνουμε την πίστη μας… Οι “αναστάσιμες” ηχοληψίες έχουν μείνει σε άλλες εποχιακές δυνατότητες…

Καλό Πάσχα, και κυρίως Καλή Ανάσταση σε όλους. Ακόμα και σε εκείνους που δεν πιστεύουν. Στους άθεους, στους αγνωστικιστές, στους θιασώτες άλλων θρησκειών. Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι οι Γολγοθάδες, ατομικοί και συλλογικοί, είναι πάρα πολλοί που ο ίδιος ο Θεάνθρωπος του Χριστιανισμού δεν θα προλάβαινε να δώσει λύσεις σε όλα τα προβλήματα. Φρόντισε ο ίδιος να δώσει με τη δική του Θυσία το παράδειγμα, αλλά δεν πρέπει να έμεινε και πολύ ικανοποιημένος από τους μετέπειτα ακολουθητές του. Θα περάσει και το φετινό Πάσχα, θα γυρίσουν όλοι στις καθημερινές τους συνήθειες και η τέρψη θα κάνει “κράτηση” για τις καλοκαιρινές διακοπές. Το μόνο που ανασταίνεται διαρκώς είναι η περιήγηση μας σε έναν κόσμο που συχνά μας κάνει να απορούμε για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ας ξαναπιάσουμε -χωρίς να ντρεπόμαστε- τα κιτάπια ενός χτες αξιοπρεπέστερου, όχι για να χαθούμε μέσα τους στο σήμερα. Αλλά, για να ξέρουμε τι κάνουμε στο αύριο… Γιατί ανάμεσα στη νοοτροπία “τετάρτης λυκείου” και την πρώιμη ψυχολογική “συνταξιοδότηση” μας, μεσολαβεί η ίδια η γραμμική ευταξία της κανονικής ζωής, των κανονικών ανθρώπων και όχι εκείνων των πολλών στις μέρες μας που θα πούλαγαν και την ψυχή τους στο “διάβολο” της ατομικιστικής απληστίας…