Οι τρεις θεσμοθετημένες εξουσίες, η εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική, έχουν προκαλέσει πολλές φορές στο παρελθόν το κοινό αίσθημα με τις αποφάσεις τους. Εκείνο όμως που εξοργίζει περισσότερο είναι όταν αποφασίζουν να διασφαλίσουν τη θέση και τα προνόμιά τους, τους μισθούς και τις συντάξεις τους, την ώρα που με άλλες αποφάσεις τους βυθίζουν τον λαό στη φτώχεια και την απογοήτευση.
Οι δικαστές, στο παρελθόν, έβγαζαν αποφάσεις με τις οποίες έδιναν αύξηση μισθού στον εαυτό τους. Στη συνέχεια τη σκυτάλη έπαιρναν οι βουλευτές, που αποφάσιζαν αναλόγως, αξιοποιώντας τον νόμο που συνδέει τις βουλευτικές αποζημιώσεις με τον μισθό τον προέδρων των τριών ανώτατων δικαστηρίων.
Ολα ήταν νόμιμα. Και επειδή δεν υπήρχαν σοβαρές αντιδράσεις στην προ κρίσης εποχή, νόμιζαν πως όσα έπρατταν ήταν και ηθικώς εντάξει. Οι ίδιοι βέβαια που φρόντιζαν κατ’ αυτόν τον τρόπο τον εαυτό τους, ως δικαστικοί έβγαζαν καταδικαστικές αποφάσεις για τους εργαζομένους που διεκδικούσαν καλύτερες αμοιβές εργασίας και ως βουλευτές ψήφιζαν μέτρα λιτότητας.
Οταν η κρίση χτύπησε την πόρτα και «θρονιάστηκε» για τα καλά στη χώρα μας δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι όλα τα προαναφερόμενα τελείωσαν οριστικά. Λάθος εντύπωση.
Η απόδειξη γι’ αυτό είναι το ασφαλιστικό νομοσχέδιο του κ. Κατρούγκαλου που, ενώ «χτυπάει» καίρια τα ασφαλιστικά δικαιώματα εκατομμυρίων ασφαλισμένων, διασώζει τις συντάξεις των βουλευτών. Είναι συντάξεις κατ’ απονομήν, σύμφωνα με τον υπουργό, και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο όλες οι συντάξεις κατ’ απονομήν μένουν στο απυρόβλητο.
Δικαιολογίες υπάρχουν για όλα. Ακόμη και για το χειρότερο που μπορεί να φανταστεί κανείς. Οπότε, καλό θα ήταν για τον υπουργό και την κυβέρνηση να μην αναζητούν δικαιολογίες γι’ αυτά που πράττουν.
Ας το σκεφτούν διαφορετικά αντί να συμβάλλουν τα μέγιστα στην απαξίωση της πολιτικής ζωής του τόπου. Γιατί ο απλός συνταξιούχος πρέπει να παίρνει ψίχουλα και ο βουλευτής μια αξιοπρεπή σύνταξη; Αυτό δεν μοιάζει με κατ’ απονομήν δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια;
-320x213.png)
