Ξεσηκώνει τα πάθη…

Οταν η συζήτηση στρέφεται στο ποιος είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο, πολλοί θα πουν «Κριστιάνο Ρονάλντο». Ακόμα περισσότεροι όμως θα βιαστούν να τον μειώσουν για χατίρι του Λιονέλ Μέσι ή να τον κατατάξουν κάτω και από τους Λουίς Σουάρες ή Νεϊμάρ… Ολα αυτά βέβαια δεν ακυρώνουν το ότι ο 31χρονος Πορτογάλος είναι εξαιρετικός ποδοσφαιριστής και χαρισματικός σκόρερ. Το λένε οι αριθμοί. Τόσο εξωφρενικοί, που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση…

Ομως γεγονός παραμένει ότι ο Πορτογάλος αστέρας της Ρεάλ Μαδρίτης προκαλεί είτε αγάπη είτε μίσος. Δεν υπάρχει μέση οδός, δεν υπάρχει αδιαφορία. Εχει πολλούς πιστούς οπαδούς. Ειδικά νέα παιδιά, που ταυτίζονται με την ιστορία του. Μια ιστορία αυτάρκειας και διαρκούς μάχης για να ξεπερνάει το ένα εμπόδιο μετά το άλλο. Ενα φτωχό παιδί από το Φουνσάλ της Μαδέιρα, με πατέρα αλκοολικό, ένα παιδί που ξεκίνησε από το μηδέν και δεν του χαρίστηκε τίποτε στη ζωή του. Εφτασε εκεί που βρίσκεται με το σπαθί του!

Ως χαρακτήρας δεν είναι ταπεινός, ούτε μπαίνει στη διαδικασία της ψεύτικης μετριοφροσύνης. Θα νόμιζε κανείς ότι τέτοια χαρακτηριστικά θα του δημιουργούσαν πρόβλημα στις ομάδες του. Ομως δεν έχει βρεθεί ούτε ένας από τους προπονητές που είχε κατά καιρούς ή από τους συμπαίκτες του να μιλήσει αρνητικά ή υποτιμητικά γι’ αυτόν. Το αντίθετο μάλιστα. Ολοι αναγνωρίζουν την αξία του και πλέκουν ανοιχτά το εγκώμιό του. Δεν είναι τυχαίο ότι προπονητές σαν τον σερ Αλεξ Φέργκιουσον και τον Κάρλο Αντσελότι δηλώνουν ανεπιφύλακτα ότι είναι ο καλύτερος παίκτης που είχαν ποτέ υπό τις οδηγίες τους σε κάθε τομέα. Ενώ οι συμπαίκτες του αναγνωρίζουν πως ο χαρακτήρας του Ρονάλντο, αυτή η μανία του να νικάει πάντα, βοηθάει και τους ίδιους να γίνονται καλύτεροι.

Ομως η σχέση με τους οπαδούς της Ρεάλ Μαδρίτης ήταν, είναι και θα παραμένει περίεργη, ίσως «τοξική». Οι θαμώνες του «Σαντιάγο Μπερναμπέου» παραδοσιακά δένονται με χαρακτήρες σαν τον Ραούλ: παιδιά ήρεμα, βγαλμένα από τα σπλάχνα του συλλόγου, οικογενειάρχες, που στόμα έχουν και μιλιά δεν έχουν και που σκοράρουν ακατάπαυστα. Πέρα από το τελευταίο, ο Κριστιάνο Ρονάλντο δεν πληροί τις υπόλοιπες προϋποθέσεις. Ομως το κοινό τον αποδέχεται λόγω της καταπληκτικής του σχέσης με τα δίχτυα.

Ο ίδιος ο σύλλογος δεν μπαίνει στη διαδικασία να τον λογοκρίνει ή να του βάλει χαλινάρια. Με δεδομένο ότι η Ρεάλ Μαδρίτης τα τελευταία χρόνια κερδίζει συλλογικά τρόπαια με το σταγονόμετρο, η διοίκησή της έχει ανάγκη τις ατομικές διακρίσεις του Ρονάλντο (Χρυσή Μπάλα, Χρυσό Παπούτσι…) ώστε να προβάλει και να πανηγυρίσει κάτι. Στα επτά χρόνια που συνυπάρχει το τρίο Ρονάλντο – Ρεάλ Μαδρίτης – Φλορεντίνο Πέρεθ, έχουν προστεθεί στην τροπαιοθήκη του «Σαντιάγο Μπερναμπέου» μόλις δύο σημαντικοί τίτλοι: μία λίγκα και ένα Τσάμπιονς Λιγκ. Στο ίδιο διάστημα, η Μπαρτσελόνα έχει κατακτήσει 5 λίγκες και 3 Τσάμπιονς Λιγκ… Δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον Πορτογάλο επιθετικό γι’ αυτό – είναι μακράν ο κορυφαίος παίκτης των Μαδριλένων όλα αυτά τα χρόνια. Το φταίξιμο έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούσε να είναι ενός μόνο παίκτη, όσο και αν το κοινό ρίχνει ευθύνες σε εκείνον από τον οποίο έχει τις μεγαλύτερες προσδοκίες και απαιτήσεις.

Ομως κάθε φορά που η Ρεάλ τελειώνει τη σεζόν χωρίς τρόπαιο, η συζήτηση πάντα στρέφεται στον Κριστιάνο Ρονάλντο. Πρέπει να φύγει ή να μείνει; Προσθέτει ή αφαιρεί από το παιχνίδι της ομάδας; Προσθέτει ή αφαιρεί από τη δυναμική του συλλόγου; Η απάντηση βρίσκεται στην προβληματική διοίκηση του Φλορεντίνο Πέρεθ. Ο πρόεδρος των «μερένγκες» αποφασίζει και διατάσσει για το ρόστερ της ομάδας, αγνοώντας τις εισηγήσεις προπονητών, αρνούμενος να βασιστεί σε τεχνικό διευθυντή και γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του βασικούς κανόνες του ποδοσφαίρου, κοιτάζοντας μόνο το μάρκετινγκ. Κάπως έτσι η ομάδα απέκτησε ένα σωρό επιθετικούς μέσους ίδιων χαρακτηριστικών, που είτε πρέπει να αλλάξουν θέση προκειμένου να παίξουν (βλ. Τόνι Κρόος) είτε να σκουπίζουν τον πάγκο (βλ. Χάμες Ροδρίγες).

Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: απώλεια τίτλων και ένας Ρονάλντο που συνεχίζει τον μοναχικό του δρόμο σκοράροντας κάθε σεζόν γύρω στα 60 γκολ χωρίς αντίκρισμα… Το πιθανότερο είναι ότι τον Μάιο θα έχει άλλο ένα ραντεβού –όπως κάθε χρονιά τον ίδιο καιρό- με τον Φλορεντίνο Πέρεθ για να του εκθέσει τους προβληματισμούς του για την ομάδα και τις προϋποθέσεις του για να μείνει. Πέρσι για παράδειγμα, μίλησε στον πρόεδρο για την ασυμμετρία μεταξύ των δικών του γκολ και των τίτλων που (δεν) κατακτώνται. Για την έλλειψη αγωνιστικού πλάνου και την ανάγκη να μείνει ο Κάρλο Αντσελότι. Για τις αποδοκιμασίες των οπαδών. Εχει περάσει ένας χρόνος και βλέπετε τι έγινε και τι δεν έγινε… Η χρονιά σχεδόν χάθηκε στα χέρια του Ράφα Μπενίτεθ (παρά τα πρόσφατα «λιποθυμικά επεισόδια» της Μπαρτσελόνα που έχουν επιτρέψει κάποια ίχνη ελπίδας), ενώ το κοινό στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου» αποδοκίμασε ακόμα και σε μέρες που ήρθαν νίκες.

Αυτή τη στιγμή κανείς δεν γνωρίζει πώς θα τελειώσει η σεζόν. Τι αντίκτυπο θα έχει ο ευρωπαϊκός αποκλεισμός στην εγχώρια πορεία της Μπαρτσελόνα προς τον τίτλο και πώς θα αντιδράσουν οι –ακόμα Ευρωπαίες– Ατλέτικο και Ρεάλ. Ο Ρονάλντο πάντως κάνει υπεράνθρωπη προσπάθεια για να μην περάσει και αυτή η σεζόν χωρίς τρόπαιο για τη «βασίλισσα». H απόδοσή του την περασμένη Τρίτη στο ματς με τη Βόλφσμπουργκ ήταν η απάντηση στην ερώτηση «τι θα χάσει η Ρεάλ Μαδρίτης αν αποχαιρετήσει τον Πορτογάλο;»: γκολ, τεχνική, ένστικτο, πάθος, φυσική κατάσταση, ηγετικό χαρακτήρα. Μπορεί να τα αντικαταστήσει όλα αυτά; Μπορεί να βρει ένα αντίπαλο δέος για τον Λιονέλ Μέσι; Μπορεί από κάπου να βρει αυτά τα +50 γκολ ανά σεζόν που της δίνει ο Ρονάλντο; Μην ψάχνετε απάντηση, τα ερωτήματα είναι ρητορικά…