Mαγιάτικα τινά

Ταυτισμένος με την εξέγερση των λαών είναι ο Μάης, κυρίως στη Γαλλία. Παρ’ ότι δεν έχει μείνει τίποτε όρθιο και πολλοί από τους πρωταγωνιστές κουράστηκαν και πήγαν σε δώματα εξουσίας, ο μήνας έχει γίνει κάτι σαν σύμβολο (και τα σύμβολα ενίοτε είναι πιο δραστικά από την πραγματικότητα) των λογής εξεγερμένων, ίσως και απελπισμένων. Μπορεί οι παραλίες να εξακολουθούν να υπάρχουν κάτω απ’ τα λιθόστρωτα, η φαντασία, όμως, με τίποτε δεν μπορεί να προσεγγίσει την εξουσία.

Ο Μάης του ’68 υπάρχει μόνο στη βιβλιογραφία -κι εκεί όχι σε τόσο περίοπτη θέση, ούτε καν απαλλαγμένος από τον μύθο και τα μεγέθη (ποιοτικά και ποσοτικά) που τον περιτυλίγουν. Εγιναν καλά πράγματα, ναι, ήσαν όμως αναμασήματα προηγούμενων γενιών, αμέσως μετά τη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου· απλώς ο Μάης τούς έδωσε μια παγκοσμιότητα. Εδώ που τα λέμε, καμιά γενιά δεν είναι πιο έξυπνη από τις προηγούμενες -και αυτό θα συμβαίνει εσαεί όσο ο άνθρωπος αυτός είναι.

Η συγκυρία είναι αυτή που ξεχωρίζει τις γενιές, οι νέες τεχνολογίες και όχι οι νέες ιδέες (οι οποίες παραμένουν αναλλοίωτες εδώ και χιλιετίες, όσο μας είναι γνωστές οι κοινωνίες).

Το μοτίβο πάντα ίδιο: οι φοιτητές που αρνούνται τα τετριμμένα της εκπαίδευσης, οι εργάτες που διεκδικούν καλύτερες συνθήκες ζωής, το κομμουνιστικό κόμμα με τις επιφυλάξεις και αντιρρήσεις του, καταλήψεις εργοστασίων και πανεπιστημίων· τα γνωστά (αλλά όχι αυτονόητα όπως πολλοί προσπαθούν να υποβαθμίσουν).

Μπορεί η εξουσία να επικράτησε τελικά, όπως πάντα σχεδόν, τα ήθη και η κουλτούρα της κοινωνίας άλλαξαν, ισχυρίζονται ένιοι των πρωταγωνιστών (ελευθερία σεξουαλικής επιλογής, αποασυλοποίηση ψυχιατρείων, επικράτηση φεμινισμού και άλλα πολλά).

Ετσι κάπως είναι τα πράγματα. Ισχύει πάντα ότι το αυτονόητο είναι και το πιο ριζοσπαστικό· τα μέσα και οι εποχές αλλάζουν. Ποιος δεν θέλει την ελευθερία, την ασφάλεια, το γεμάτο τραπέζι, τον γιατρό του; Αυτά τα πομπώδη των ιστορικών ότι ήταν το πιο σημαντικό επαναστατικό γεγονός του 20ού αιώνα, επειδή δεν κατευθυνόταν κομματικά, δεν είναι άμοιρα αλήθειας, αλλά δεν αρκούν, όσο τα περισσότερα μέλη της κοινωνίας παραμένουν στραβάδια και ξύλα απελέκητα.

Λέμε ότι ο Μάης ξεθεμελίωσε θρησκείες, εθνικισμούς, φυλετισμούς, εξουσιοφοβία και λοιπά και ότι έφερε στο προσκήνιο φιλελεύθερες ιδέες, όπως τη σεξουαλική απελευθέρωση, τα δικαιώματα, την ανεξιθρησκία και άλλα λοιπά. Νομίζουμε ότι οι προηγούμενοι δεν τα ήξεραν; Μα το σώμα μάς καθορίζει και μας καθοδηγεί, τι παραπάνω ξέρει κάποιος από τον διπλανό του, αφού οι ορμές και οι στάσεις του σώματος είναι ίδιες για όλους;

Εξυπνάδες, εξυπνακισμοί, οργασμός της φαντασίας παρατηρούνται σε όλες τις ιστορικές περιόδους, ειδικά εκεί όπου πρωταρθρώνεται η δημοκρατία. Τέτοιες εξεγέρσεις είναι ευπρόσδεκτες παρ’ ότι συνήθως αλυσιτελείς. Θυμίζουν ότι οι κοινωνικοί αγώνες οφείλουν να είναι καθημερινοί· ε, άμα κάποια σπίθα τους φουντώσει τόσο το καλύτερο. Ολα τακτοποιημένα (στο μυαλό μας) και ατακτοποίητα συνάμα.