Σε σκέφτομαι Κάδμω, Μαρία, Μέλπω

Γράμμα σ’ έναν (λογοτεχνικό) ήρωα

Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο λογοτεχνικό τους ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας. Γράφει η Ευγενία Μπογιάνου.

Επιμέλεια: Μισέλ Φάις

 ❖❖❖❖❖

Αγαπημένη μου Κάδμω,

θα είναι ωραία στο νησί τέτοια εποχή. Σε φαντάζομαι να ανοίγεις αυτό το γράμμα με το απογευματινό πλάγιο φως να πέφτει πάνω στο χαρτί και να το ζωγραφίζει. Ισως να διακόψεις για λίγο τον διάλογο με τον εαυτό σου και να διαβάσεις αυτές τις δυο αράδες. Αν και έχεις πολλά να σκεφτείς, το ξέρω. Εχεις να αναλογιστείς όλα όσα γίνανε, αλλά και τα μελλούμενα.

Ο Γιάννης μού είπε πως σε στεναχωρεί που δεν αναγνωρίζεις τίποτα, που όλα γύρω σου μοιάζουν διαφορετικά, παράξενα. Είναι πολλά τα χρόνια, Κάδμω μου. Δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια∙ δεν είναι και λίγα για τη ζωή ενός ανθρώπου. Η εξορία όμως για σένα τελείωσε, είσαι εδώ τώρα, σ’ αυτό το «εδώ» που τόσο λαχτάρησες.

Πόση εξορία όμως, πόση προσφυγιά υπάρχει γύρω μας. Οπου κι αν στραφείς μυρίζεις τον πόνο των ανθρώπων. Ξέρεις εσύ. Ξέρεις τι σημαίνει το μακριά από όσα αγάπησες, το ταξίδι χωρίς γυρισμό, άρα καταλαβαίνεις.

Αν είχες τις δυνάμεις, αν δεν σε κατέβαλαν τα χρόνια και η βρογχίτιδα, είμαι βέβαιη πως θα σήκωνες την αριστερή σου γροθιά και θα τα έβαζες με Θεούς και ανθρώπους. Θα ήσουν εκεί. Πάντα ήσουν όπου σε χρειάζονταν. Μα τι λέω; Δεν χρειάζεται να σηκώσεις καμιά γροθιά εσύ. Εσένα γροθιά σου ήταν, είναι, η πένα σου.

Ξέρω πόση σημασία έχουν για σένα οι λέξεις, ξέρω πόσο πολύ φοβήθηκες μην τις χάσεις, με πόση πεισματική προσήλωση τις διαφύλαξες, για να μπορούν να σε συντροφεύουν πάντα, πιστές αυτές σε σένα όπως εσύ στις ιδέες σου. Ξέρω πόσο πολύ προσπάθησες, πως «έκλεινες το μυαλό σου με μάνταλο για να μην περάσουν λέξεις αλλότριες όσο διάστημα οι δικές σου θα βρίσκονταν σε αχρησία». Να όμως τώρα που η γλώσσα σού δόθηκε ξανά. Σου δόθηκε με το ίδιος πάθος που της δόθηκες και εσύ.

Δες το σαν ύστατο δώρο της ζωής.

Μα δεν έχεις εσύ ανάγκη από συμβουλές και ας γνωρίζω πως περνάς δυσκολίες τώρα. Εσύ έχεις την πίστη σου. «Πίστη ανοικονόμητη» σε όσα αγαπούσες και αγαπάς. Αλλωστε ο καιρός έρχεται και φεύγει. Εκείνος θα πει την τελευταία λέξη «για τον νεκρό ή για τη γαζία που ξεπερνάει τον τοίχο της αυλής».

Σε σκέφτομαι Κάδμω, Μαρία, Μέλπω.

Δική σου

Αναφέρεται στο κύκνειο άσμα της Μέλπως Αξιώτη «Η Κάδμω» (Κέδρος, 1972)

Τελευταίο βιβλίο της Ευγ. Μπογιάνου είναι το μυθιστόρημα «Ακόμα φεύγει» (Πόλις, 2014)