Ανοιξε και επίσημα τις πύλες της και στην Αθήνα η μεγάλη έκθεση σκίτσων για το προσφυγικό, με τίτλο «Μετέωρο Βήμα», που είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Γιάννη Καλαϊτζή.
Ο εκθεσιακός χώρος του Μετρό Συντάγματος γέμισε με τον κόσμο που θέλησε να απολαύσει και να προβληματιστεί με τα 120 έργα των 28 Ελλήνων γελοιογράφων που, αν και με ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές μεταξύ τους, αποφάσισαν να στείλουν το δικό τους μήνυμα συμμετέχοντας στην έκθεση, η οποία συνδιοργανώνεται από τη Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων, την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και την ΕΣΗΕΑ.
Οπως μας εξηγεί ο σκιτσογράφος της «Εφ.Συν.», Μιχάλης Κουντούρης, στόχος της έκθεσης ήταν «να πάει εκεί που είναι η πρώτη γραμμή του ανθρωπισμού, στα νησιά, και να την πάμε και στην Ευρώπη».
Και πράγματι ξεκίνησε από τη Ρόδο στις 7 Μαρτίου, όπου εγκαινιάστηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο, και στη συνέχεια ταξίδεψε στην Κω, τη Λέρο και το Αγαθονήσι, για να βρεθεί τώρα στην Αθήνα, έχοντας τελικό προορισμό τις Βρυξέλλες.
«Είναι ένα μήνυμα συμπαράστασης στους πρόσφυγες και στους ανθρώπους στα νησιά που δέχονται αυτό το κύμα προσφύγων και θα είναι για μας τιμητικό η γελοιογραφία να λειτουργήσει ως αντηχείο, δηλαδή να μεγαλώσει το μήνυμα», λέει ο Μιχ. Κουντούρης, και βέβαια μιλά και για τη μεγάλη απώλεια του Γιάννη Καλαϊτζή, αναφέροντας ότι «είναι σαν να τον έχουμε μαζί μας και θα το χαιρότανε και ο ίδιος».
Ο σκιτσογράφος Βαγγέλης Παυλίδης, ο οποίος κατάγεται και μένει μόνιμα στη Ρόδο, μας μεταφέρει το κλίμα από το νησί λέγοντας ότι «πάντα η Ρόδος ήταν ένα σταυροδρόμι λαών και είμαστε συνηθισμένοι στους ξένους, δεν τους λέμε καν ξένους, τους λέμε επισκέπτες».
Τονίζει ακόμα ότι το προσφυγικό «έχει ξεφύγει από το πλαίσιο της Ελλάδας και πάει να ξεφύγει και από το πλαίσιο της Ευρώπης» και επισημαίνει ότι «μαζί με τα αισθήματα της συμπόνιας προς τον ανθρώπινο πόνο, εγώ είμαι και θυμωμένος με τον τρόπο που ο πολιτισμένος κόσμος αντιμετωπίζει αυτό το πρόβλημα».
Την έκθεση στην Αθήνα εγκαινίασε ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, ο οποίος ανέφερε ότι «η Ευρώπη των αξιών, έτσι όπως καταγράφηκαν μετά από δύο αιματηρούς πολέμους με εκατόμβες δεκάδων εκατομμυρίων νεκρών, είναι προφανές πως σήμερα δεν είναι η Ευρώπη στην οποία ζούμε» και πρότεινε να υπάρξει συνεννόηση με το υπουργείο Εξωτερικών, και με τη βοήθεια της Βουλής, προκειμένου «να βρεθεί μια αίθουσα σε κάθε χώρα της Ε.Ε., όπου να εκτεθούν αυτά τα έργα έτσι ώστε να μεταγγιστεί αυτή η οξεία κριτική και η ευαισθησία σε όλους τους λαούς της Ευρώπης».
