Πέναλτι ή… μνημόνιο;

Μπορεί να μας προέκυψε «λευκός καπνός» και ο τελικός του Κυπέλλου ανάμεσα στον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ να διεξαχθεί την προσεχή Τρίτη στο ΟΑΚΑ (αν δεν συμβεί κάτι άλλο), ωστόσο είναι σαφές ότι το ποδόσφαιρο στη χώρα μας αντιμετωπίζει αρκετά όσο και σοβαρά προβλήματα.

Θα πει κανείς, τι λειτουργεί σωστά τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα ώστε να μπορούσε να συμβεί το ίδιο και με το λαοφιλές άθλημα, όμως από τη στιγμή που δεν μπορούν να γίνουν επενδύσεις (σε παίκτες αξίας και προπονητές με τεχνογνωσία) λόγω της οικονομικής κρίσης θα ήταν τουλάχιστον χρήσιμο να προστατεύεται έστω στα αυτονόητα το προϊόν που λέγεται ποδόσφαιρο και να μην συνθλίβεται ανάμεσα στις κόντρες των παραδοσιακά ισχυρών συλλόγων.

Με δεδομένο ότι ο αρμόδιος υπουργός αθλητισμού καλείται να λύσει ένα γόρδιο δεσμό με την απαγόρευση να χρησιμοποιήσει το σπαθί είναι ξεκάθαρο ότι το άθλημα θα πρέπει να προστατευτεί πρωτίστως από τους ίδιους τους εμπλεκόμενους (Μαρινάκης, Αλαφούζος, Μελισσανίδης, Σαββίδης) που αντιπροσωπεύουν έτσι κι αλλιώς την οικονομική ελίτ της Ελλάδας.

Το άξιον αναφοράς είναι ότι στα γήπεδα τον τελευταίο καιρό έχουν συμβεί πολύ πιο σημαντικής έκτασης επεισόδια από ότι στην πλατεία Συντάγματος, πριν από την ανακοίνωση των μέτρων της εκάστοτε κυβέρνησης.

Να ανησυχεί άραγε περισσότερο η νεολαία μας για ένα πέναλτι ή ένα οφσάιντ και όχι τόσο για τους περιορισμούς των μνημονίων που θα καθορίσουν και το μέλλον της;

Θέλει πολλή σκέψη η απάντηση και ας τη δώσει ο καθένας μας με βάση τα δικά του πιστεύω-εμείς καταθέτουμε απλά μία επισήμανση που προκύπτει, κατά την ταπεινή μας άποψη, από τα γεγονότα.

Στη χώρα των αντιθέσεων όπως είναι η δική μας και την ώρα που ένας Έλληνας (ο Θόδωρος Θεοδωρίδης) εμφανίζεται ως ο επικρατέστερος για να αναλάβει την προεδρία της ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας (ΟΥΕΦΑ) αντί του Μισέλ Πλατινί, το δικό μας το ποδόσφαιρο πάει ολοταχώς προς τα πίσω και κανείς δεν μπορεί να καθορίσει ποιο θα είναι το τέρμα της κατηφόρας.

Μπορεί να εξακολουθούμε ως λαός να θαυμάζουμε αυτά που συμβαίνουν στο εξωτερικό, όπως για παράδειγμα την κατάκτηση του αγγλικού πρωταθλήματος από την «άσημη» Λέστερ του Κλαούντιο Ρανιέρι (τον οποίο εμείς διώξαμε ως αποτυχημένο από την εθνική μας ομάδα) όμως αρνούμαστε να τα ασπαστούμε στα δικά μας γήπεδα καθώς εδώ προέχει η νίκη της ομάδας μας και όχι το καλό του ποδοσφαίρου…