Το τρίπτυχο της λύτρωσης

Βερολίνο, αποστολή 

Η ΤΣΣΚΑ τελικά τα κατάφερε, ανέβηκε για 7η φορά στον θρόνο του πρωταθλητή Ευρώπης και λυτρώθηκε για τις τέσσερις συνεχόμενες αποτυχημένες απόπειρες που προηγήθηκαν και της είχαν αφήσει ψυχολογικά τραύματα.

Ενδεχομένως η προσπάθεια να νικήσει τους δαίμονές της να ήταν μεγαλύτερη από εκείνη που χρειάστηκε για να δαμάσει το πάθος και την αντεπίθεση της Φενέρμπαχτσε του μεγάλου αλλά αχόρταγου γκρινιάρη Ομπράντοβιτς και του Σλούκα.

Κάπως έτσι εξαργύρωσε την υπομονή και την επιμονή που έδειξε, ύστερα από τόσες δοκιμασίες που έτειναν να τη μετατρέψουν από την πιο τακτική θαμώνα των φάιναλ φορ της τελευταίας 15ετίας σε τρόφιμο του ψυχιατρείου.

Από μια άποψη αν εξετάσουμε την αντιστοιχία παρουσιών στην τελική τετράδα (15), τίτλων (3) και χρημάτων που έχουν ξοδευτεί (276 εκατ. από το 2008 και μετά), δεν θα την έλεγε κανείς και μια value for money ομάδα.

Τα τρία βασικά στοιχεία που έσπρωξαν τη φετινή ΤΣΣΚΑ στην κορυφή ήταν:

Σε σχέση με τις άλλες τρεις ομάδες του Βερολίνου είχε τη μεγαλύτερη εμπειρία και ως κλαμπ αλλά και ως άθροισμα μονάδων.

Ο Ιτούδης μπορεί να μην είναι Ομπράντοβιτς, αλλά δίπλα του έμαθε τον δρόμο κατακτώντας πέντε τίτλους ως ασίσταντ του Παναθηναϊκού.

Παράλληλα αξιοποίησε με διδακτικό τρόπο το περσινό «χαστούκι» από τον Ολυμπιακό στη Μαδρίτη.

Οι περισσότεροι παίκτες της είχαν βιώσει προηγούμενα φάιναλ φορ, από την καλή (Χάινς, Χριάπα) και από την ανάποδη (Τεόντοσιτς, ΝτεΚολό, Τζάκσον και σία). Η, δεύτερη, Φενέρ είναι ανερχόμενη δύναμη αλλά μόλις τα τελευταία δύο χρόνια βρήκε τον δρόμο, η τρίτη «Λόκο» ήταν η απόλυτη πρωτάρα, αφού μόνο ο προπονητής της (Μπαρτζώκας) είχε ξαναεμφανιστεί και κατακτήσει φάιναλ φορ το 2013 ως προπονητής του Ολυμπιακού και η τέταρτη Λαμποράλ είχε να προκριθεί στην τετράδα δέκα ολόκληρα χρόνια.

Μόνο ο Μπουρούσης είχε νωπές μνήμες από τόσο μεγάλα ραντεβού ως πρωταθλητής Ευρώπης με την περσινή Ρεάλ Μ.

Δαπανώντας 36 εκατομμύρια (έναντι 30 της Φενέρ) είχε τη δυνατότητα να αποκτήσει ή να κρατήσει ποιοτικούς παίκτες που τη βοήθησαν να φτάσει με σχετική άνεση στο Βερολίνο και τελικά, με τα πάνω και τα κάτω τους, την προστάτεψαν από της κακοτοπιές που λίγο έλειψε να της στοιχίσουν.

Κορυφαίοι παίκτες της ήταν οι ακριβοπληρωμένοι ΝτεΚολό (τον θέλει το Ντένβερ), Τεόντοσιτς (τον υποστήριξε παρά το 0 στα 6 φάιναλ φορ) και φυσικά ο Χάινς τον οποίο άρπαξε πριν από δύο χρόνια από τον Ολυμπιακό και πάνω του βασίστηκε σε καθοριστικές φάσεις του φάιναλ φορ.

Εδώ ήταν μια ακόμη διαφορά που έγειρε την πλάστιγγα υπέρ της. Στον ημιτελικό με τη Λοκομοτίβ οι Ρώσοι παίκτες της σκόραραν 35 πόντους, σε αντίθεση με τους δευτεροκλασάτους Ρώσους τής «Λόκο» (Βορόνοφ, Μπίκοφ, Ούμπκοφ) οι οποίοι όχι απλώς δεν πέτυχαν πόντο, αλλά με τα ασυγχώρητα λάθη τους ήταν αρνητικοί.

Στον τελικό μίλησαν και πάλι, την ίδια στιγμή που η Φενέρ πήρε μόλις 3 άχρωμα και άγευστα λεπτά από τον Μαχμούτογλου. Ο Ντίξον μπορεί να πήρε πέρυσι την υπηκοότητα και να λέγεται Μοχάμεντ Αλι, αλλά Τούρκος δεν είναι.

Ακόμη και η τέταρτη Λαμποράλ στον δραματικό ημιτελικό με τη Φενέρ δεν χρησιμοποίησε κανέναν Ισπανό από κούνια.