Από τα πολλά άρθρα που γράφονται αυτές τις ημέρες στον διεθνή Τύπο για την κατρακύλα της Μπαρτσελόνα, ξεχωρίζει ένας παραλληλισμός που κάνει η «El Paίs»: «Τηρουμένων των αναλογιών, οι οπαδοί των “μπλαουγράνα” είναι σαν τους γονείς, που έχουν υπέροχο παιδί, ευγενέστατο, πανέξυπνο, τέλειο μαθητή, με όλο το μέλλον μπροστά του, αλλά ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι έχει πέσει στα ναρκωτικά: δεν μπορούν ούτε να το πιστέψουν ούτε να το εξηγήσουν ούτε να το δεχθούν»…
Τα ίδια συμβαίνουν στον κόσμο της Μπαρτσελόνα. Δεν μπορούν μεν να το πιστέψουν, αλλά είναι πραγματικότητα.
Η υπερηχητική ομάδα τους έχει μόλις έναν βαθμό στα τέσσερα τελευταία παιχνίδια πρωταθλήματος, ενώ παράλληλα έχει πει πλέον «αντίο» στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Είχε να χάσει τρία σερί παιχνίδια στη λίγκα από το 2003…
Εχει αποκτήσει «συγκάτοικο» στην κορυφή της βαθμολογίας, την Ατλέτικο Μαδρίτης, και εκεί που ήταν το πρώτο φαβορί στην Ευρώπη για την επίτευξη τρεμπλ, επιδεικνύει αυτοκτονικές τάσεις…
Οι αιτίες; Αρκετές.
Για παράδειγμα, το «μπλοκάρισμα» της τριπλέτας Λιονέλ Μέσι – Λουίς Σουάρες – Νεϊμάρ.
Οι καταπληκτικοί τους συνδυασμοί, η αποτελεσματικότητά τους και οι πολυάριθμοι τρόποι με τους οποίους εξέθεταν τους αντιπάλους τους δεν έχουν κάνει την εμφάνισή τους μέσα στον Απρίλιο.
Υπό κανονικές συνθήκες, κάπου εδώ θα έπρεπε να επέμβει ο Λουίς Ενρίκε και να σπάσει την τριπλέτα μήπως και ξεμπλοκάρει η κατάσταση.
Για παράδειγμα, θα μπορούσε να αφήσει τον πολύ κακό -και νευρικό παράλληλα- Νεϊμάρ στον πάγκο και στη θέση του να βάλει τον Αρντά Τουράν, που αποδίδει καλύτερα σαν εξτρέμ, παρά πιο πίσω, αναπληρώνοντας τον Ράκιτιτς ή τον Ινιέστα.
Ομως ο Αστουριάνος τεχνικός δεν μπαίνει σε αυτή τη λογική. Ισως δεν τολμά να σπάσει την «αγία τριάδα» που μονοπωλεί εδώ και 18 μήνες το παιχνίδι των «μπλαουγράνα».
Ομως αυτή η αδυναμία ή απροθυμία να επέμβει τού δημιουργεί εκνευρισμό.
Προχθές, για παράδειγμα, τα έβαλε με δημοσιογράφο που τον ρώτησε αν η κρίση αποτελεσμάτων οφείλεται σε κακή φυσική κατάσταση.
Η συγκεκριμένη ερώτηση πάντα τον εκνευρίζει γιατί πιστεύει ότι το τελευταίο πράγμα για το οποίο μπορεί κανείς να κατηγορήσει τις ομάδες του (Θέλτα, περσινή Μπάρτσα) είναι η έλλειψη φρεσκάδας.
Δεν έχει άδικο, καθώς ακόμα και τώρα που οι Καταλανοί παραπαίουν δείχνουν πιο ζωντανοί στα β’ ημίχρονα παρά στην αρχή του αγώνα – ήτοι, δυνάμεις υπάρχουν.
Το μπλοκάρισμα είναι ψυχολογικό, οι παίκτες έχουν στρες και εδώ εμφανίζεται το άλλο μεγάλο πρόβλημα της ομάδας: η τεράστια απόσταση μεταξύ βασικών και αναπληρωματικών και η απουσία εναλλακτικού σχεδίου.
Η έλλειψη εμπιστοσύνης και οι ελάχιστες ευκαιρίες που έχει δώσει στους παγκίτες του ο Λουίς Ενρίκε «πληρώνονται» τώρα.
Είναι φυσιολογικό να μην υπάρχει ισάξιος του Μέσι ή του Σουάρες στον πάγκο, όμως είναι αφύσικο να μην υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις στον σύλλογο με τα πιο ονομαστά φυτώρια στον κόσμο.
Σε ομάδες που αντιμετωπίζουν τέτοιες κρίσεις, ζωτική είναι η ύπαρξη ενός ηγέτη στα αποδυτήρια.
Ενός παίκτη που θα πάρει τον λόγο όταν τελειώσει ο προπονητής ή που θα βάλει τις φωνές μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Αυτό προσπάθησε προχθές να κάνει ο Ζεράρ Πικέ, που έχει πολλαπλασιάσει και τις εμφανίσεις του στις συνεντεύξεις Τύπου για να δώσει σύνθημα ανασύνταξης.
Ομως οι πρόσφατες ενασχολήσεις του με το Periscope που ενόχλησαν αρκετούς συμπαίκτες του, έχουν μειώσει αρκετά το ειδικό βάρος που θα μπορούσε να είχε σε μια τέτοια στιγμή.
Αυτό το βάρος που είχε ένας Κάρλες Πουγιόλ ή ο Τσάβι…
