Σκηνές από την Κρουαζέτ

Η αυλαία πέφτει το βράδυ της Κυριακής, με την τελετή λήξης και τα βραβεία. Λίγο νωρίτερα ωστόσο και χωρίς να έχουμε δει την τελευταία ταινία του Διαγωνιστικού, το «The Salesman» του Ασγκάρ Φαραντί, ανατρέχουμε στα πρόσωπα και τις στιγμές που έδωσαν στο Φεστιβάλ την ταυτότητά του.

■ Πού είναι ο κόσμος; Αυτή ήταν η σταθερή ερώτηση των θαμώνων του Φεστιβάλ, μια και η συνήθως ασφυκτικά γεμάτη διοργάνωση έμοιαζε φέτος συγκριτικά αραιοκατοικημένη. Οχι ότι επαγγελματίες και τουρίστες δεν συνέρρεαν καθημερινά κατά χιλιάδες, αλλά μάλλον κατά λιγότερες χιλιάδες απ’ ό,τι συνήθως.

Κάποιοι απέφυγαν το Φεστιβάλ με τον φόβο ενός τρομοκρατικού χτυπήματος. Κάποιοι γιατί, σε περίοδο γενικής οικονομικής κρίσης, τα κόστη της διαμονής και της ζωής στις Κάνες μοιάζουν υπέρογκα.

Οι Γάλλοι θεατές απογοητεύτηκαν με την ακύρωση, φέτος, της ζωντανής εκπομπής, γεμάτης σταρ, του CanalPlus, του «Le Grand Journal», και δεν έκαναν τον κόπο να κατέβουν στην Κρουαζέτ για χάζι. Το αποτέλεσμα, ωστόσο, ήταν ένα Φεστιβάλ πιο άνετο.

■ We ’re here for the Stooges! Ο Τζιμ Τζάρμους, ήδη στο Διαγωνιστικό Τμήμα με το υπέροχο «Paterson» με τον Ανταμ Ντράιβερ, απέκτησε τις τελευταίες μέρες πιο σέξι παρέα.

Μαζί με τον Ιγκι Ποπ παρουσίασαν το «Gimme Danger», το ντοκιμαντέρ για τη σημασία των Stooges στην ιστορία της ροκ. Μίλησαν, βούρκωσαν (ο Ιγκι Ποπ στην αναφορά των προσωπικών του αναμνήσεων και της… μαμάς του!) και διέσχισαν το κόκκινο χαλί, ο ένας ψηλός και κομψός, ο άλλος γεμάτος ενέργεια, με σακάκι μεν, χωρίς πουκάμισο δε. Από τις πιο cool παρουσίες σε όλα τα χρόνια του Φεστιβάλ.

■ Κρίστεν Στιούαρτ – Η 26χρονη ηθοποιός ήταν φέτος η βασίλισσα του Φεστιβάλ.

Με δύο συμμετοχές, στο «Café Society» του Γούντι Αλεν και στο «Personal Shopper» του Ολιβιέ Ασαγιάς, κυκλοφόρησε, μίλησε, έκανε τις στιλάτες και ελαφρώς εκκεντρικές εμφανίσεις που επιβάλλει η έντονη προσωπική της αίσθηση της μόδας, προκάλεσε φωτογράφους και θαυμαστές, παρακολούθησε πολλές ταινίες κι αντάλλαξε το συνήθως συνοφρυωμένο ύφος της μ’ ένα πιο παιχνιδιάρικο και χαμογελαστό.

Καθώς ετοιμάζεται, μετά και το «Billy Lynn’s Long Halftime Walk» του Ανγκ Λι, να σκηνοθετήσει την πρώτη της μικρού μήκους ταινία, η Κρίστεν Στιούαρτ μοιάζει να έχει βρει την περσόνα που της πάει.

■ Η ελληνική παρουσία στις Κάνες – Η «Τελευταία Παραλία» των Θάνου Αναστόπουλου και Ντάβιντε ντελ Ντέγκαν, συμπαραγωγή Ιταλίας, Ελλάδας, Γαλλίας, το «Γυρίζοντας τον κόσμο» των αδελφών Κουλέν με την Αριάν Λαμπέντ και τη Σοκό πρωταγωνίστριες, γαλλο-ελληνική παραγωγή, και το «Limbo» της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη, επίσης ελληνική παραγωγή με γαλλική συμμετοχή, έφεραν τους Ελληνες παραγωγούς και δημιουργούς στις Κάνες, με λάμψη, δημιουργικότητα και θαυμάσιες κριτικές, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι στην Ελλάδα που φθίνει, οι συμπαραγωγές είναι η κύρια βιώσιμη επιλογή.

■ «Toni Erdmann» – Η πικρή κωμωδία της Μάρεν Αντε, η γερμανική ταινία του Διαγωνιστικού Προγράμματος, η ιστορία της σχέσης μιας κόρης με τον μπαμπά της, μας έκανε να γελάσουμε δυνατά, να κλάψουμε σιωπηλά, να τραγουδήσουμε στην αίθουσα το «The Greatest Love of all» της Γουίτνι Χιούστον. Ελπίζουμε και να τη χειροκροτήσουμε για τον Χρυσό Φοίνικα.

■ Ρόμπερτ ντε Νίρο – Ηρθε στις Κάνες θεωρητικά για την πρεμιέρα τού «Hands in Stone», στο οποίο υποδύεται τον προπονητή ενός πυγμάχου.

Στην πραγματικότητα, για να προωθήσει στην αγορά το «Irishman», τη νέα ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε με πρωταγωνιστές τον ίδιο, τον Αλ Πατσίνο και τον Τζο Πέσι. Βοήθησε ώστε η παραγωγή να συγκεντρώσει από διεθνείς πωλήσεις 50 εκατ. δολάρια κι έφυγε ευχαριστημένος.

■ Ο Γούντι Αλεν ήταν σε κέφια παρουσιάζοντας το «Café Society», τη χαριτωμένη νέα ταινία του για έναν έρωτα στον κόσμο της showbiz του ’30. Εμοιαζε να παραμένει σε καλή διάθεση κι όταν η Σούζαν Σαράντον, προκαλώντας πυρετό στα media, αναφέρθηκε στο πρόσωπό του λέγοντας «νομίζω έχει βιάσει ένα μικρό παιδί. Δεν θέλω να πω κάτι άλλο γι’ αυτό». Ούτε κι εμείς θα θέλαμε να πει κάτι άλλο γι’ αυτό, παίρνοντας τη δικαιοσύνη στα χέρια της.

■ «Σιερανεβάδα» – Ο Κρίστι Πουγιού, ο Ρουμάνος σκηνοθέτης του «Θανάτου του κυρίου Λαζαρέσκου», έκανε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του Διαγωνιστικού Προγράμματος, από εκείνες που, καθώς περνούν οι μέρες, μεγαλώνουν στη σκέψη.

Μια μεγάλη οικογένεια συγκεντρώνεται στο σπίτι του θανόντος πατριάρχη της για το μνημόσυνο των σαράντα ημερών και, με μια σειρά από μεγάλα, νευρικά, ευκίνητα μονοπλάνα, με θυμό, τρυφερότητα και χιούμορ, ο Πουγιού καταγράφει ευαίσθητα την ανθρώπινη φύση.

■ Τα μεγάλα ονόματα – Οι Κάνες θα ήταν ένα μικρό, ακριβό, παλιομοδίτικο θέρετρο για μεγάλες ηλικίες, πια, αν το Φεστιβάλ δεν έφερνε στην παραλιακή περαντζάδα του τούς διασημότερους ανθρώπους του σινεμά κάθε άνοιξη.

Φέτος η προσέλευση ήταν εκρηκτική, από τον Στίβεν Σπίλμπεργκ με το «BFG» ώς τον Τζορτζ Κλούνεϊ και την Τζούλια Ρόμπερτς για το «Money Monster» της Τζόντι Φόστερ κι από τον Ράιαν Γκόσλινγκ και τον Ράσελ Κρόου, τους «Nice Guys», ώς τη Μαριόν Κοτιγιάρ που, όσο μεγαλώνει, τόσο περισσότερο φορά την ταυτότητα της μεγαλύτερης Γαλλίδας σταρ.