Η Σεβίλη, η… κατά συρροή κάτοχος του Europa League, δεν ανήκει σε κάποιον Κροίσο από τη Μέση Ανατολή, την Απω Ανατολή ή τη Ρωσία, δεν έχει το εμπορικό όνομα της Μπαρτσελόνα ή της Ρεάλ Μαδρίτης, ούτε χρηματοδοτείται από κάποια μεγάλη βιομηχανία.
Διαθέτει όμως διοικητικό, οικονομικό και αγωνιστικό πλάνο και ανθρώπους με μυαλό και know-how.
Οπως ο Ραμόν Ροδρίγεθ Βερδέχο, γνωστός ως «Μόντσι».
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ήταν τρίτος τερματοφύλακας της Σεβίλης, ο «τελευταίος τροχός της αμάξης» -όπως λέει ο ίδιος- στην ομάδα όπου αγωνιζόταν τότε ο Ντιέγο Μαραντόνα.
Πλέον είναι ο τεχνικός διευθυντής του συλλόγου. Ανέλαβε καθήκοντα το 2000, όταν η ομάδα βρισκόταν στη Σεγούντα Ντιβισιόν.
Εκτοτε η Σεβίλη έχει δώσει 14 εγχώριους και ευρωπαϊκούς τελικούς σε 10 χρόνια, ενώ παράλληλα φροντίζει να είναι θετικό το πρόσημο στους ισολογισμούς.
Ενα παράδειγμα των ικανοτήτων του; Φανταστείτε ενδεκάδα με τερματοφύλακα τον Αντρές Πάλοπ, αμυντικούς τους Ντάνι Αλβες, Φεντερίκο Φάσιο, Μαρτίν Κάσερες και Αντριάνο, μέσους τους Ιβάν Ράκιτιτς, Ζούλιο Μπαπτίστα, Σεϊντού Κεϊτά και Κρίστιαν Πόουλσεν και τους Λουίς Φαμπιάνο και Κάρλος Μπάκα στην επίθεση.
Ο Μόντσι τους έφερε στη Σεβίλη με συνολική δαπάνη 25 εκατ. ευρώ. Τους πούλησε όλους βάζοντας στα ταμεία του συλλόγου 170 εκατ. ευρώ!
Υπάρχουν επίσης οι Σέρχιο Ράμος, Χεσούς Νάβας, Αλμπέρτο Μορένο, Λουίς Αλμπέρτο και Χοσέ Αντόνιο Ρέγες.
Δεν είχαν κοστίσει τίποτε, ως προϊόντα των «φυτωρίων» της Σεβίλης, και η πώλησή τους απέφερε περίπου 100 εκατ. ευρώ!
Για παράδειγμα, ο Ντάνι Αλβες υπέγραψε σε ηλικία 19 ετών και αντί 200.000 ευρώ, όταν τον έφεραν στην Ανδαλουσία οι σκάουτς του συλλόγου σε μία από τις πρώτες αποστολές τους στο εξωτερικό.
Η μεταγραφή του έκανε τη Σεβίλη πλουσιότερη κατά 36 εκατ. ευρώ το 2007.
Σήμερα, το τμήμα σκάουτινγκ μετράει 16 άτομα και όλοι τους αναφέρονται στον Μόντσι. Καθένας έχει αναλάβει από ένα πρωτάθλημα και κάθε μήνα βγάζει την ιδανική ενδεκάδα.
Κάθε Δεκέμβριο, αρχίζει η ακόμα πιο ενδελεχής «κατασκοπία» των παικτών από τις προαναφερθείσες ενδεκάδες. Καταλήγουν σε περίπου 700 ονόματα.
Ο Μόντσι εξηγεί τη διαδικασία από εκεί και πέρα: «Ξεχνάμε πλέον ο καθένας τη λίγκα του και όλοι μαζί επικεντρωνόμαστε στους παίκτες που μας ενδιαφέρουν.
Τους παρακολουθούμε 5-6 φορές υπό διαφορετικές συνθήκες (εντός έδρας, εκτός, διεθνή παιχνίδια). Την άνοιξη φτιάχνουμε ιδανική ενδεκάδα με περίπου 20 παίκτες ανά θέση!».
Το «φακέλωμα» είναι πλήρες. Και ο πιο ευτυχής άνθρωπος είναι ο Ουνάι Εμερι, προπονητής που εμμένει στη λεπτομέρεια.
Πηγαίνει στον Μόντσι και του λέει για παράδειγμα: «Θέλω έναν αριστερό μπακ με μέσο όρο 11 χλμ. ανά αγώνα, που μπορεί να κάνει σπριντ 800 μέτρων και χρησιμοποιεί και τα δύο πόδια…».
Κάπως έτσι φτιάχθηκε η ομάδα που προχθές επικράτησε της Λίβερπουλ. Που εδώ και τρία χρόνια κυριαρχεί στο Europa League. Που αλλάζει πρωταγωνιστές κάθε χρονιά, αλλά δεν αλλάζει συνταγή επιτυχίας.
«Η δική μας διοργάνωση»
«Κανείς δεν θέλει την κούπα όσο εμείς. Κανείς δεν μάχεται σαν εμάς. Είμαστε η Σεβίλη».
Το tweet του τεχνικού των Ανδαλουσιανών Ουνάι Εμερι τα λέει όλα για την ομάδα που θα είχε το δικαίωμα ακόμα και να προσαρμόσει στον θυρεό της την εικόνα του τροπαίου του Europa League.
Η Σεβίλη έχει κατακτήσει πέντε κούπες από το 2005-06 έως σήμερα!
«Την αγαπάμε αυτή τη διοργάνωση. Είναι η δική μας διοργάνωση», δήλωσε στη συνέντευξη Τύπου ο Εμερι. «Δεν τα καταφέραμε στο Τσάμπιονς Λιγκ φέτος και μεταφερθήκαμε στη δική μας διοργάνωση, την οποία απολαμβάνουμε αφάνταστα, κάθε παιχνίδι».
Ο τεχνικός της Σεβίλης είχε και μια «πληρωμένη» απάντηση για τους εκπροσώπους του Τύπου:
«Με κριτικάρετε συχνά για τις αλλαγές του Κόκε με τον Μαριάνο και του Μαριάνο με τον Κόκε. Απόψε ήταν παίκτες-κλειδιά στον τελικό. Αυτά συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο. Ευτυχώς που δεν δίνω βάση στους δημοσιογράφους…».
Η απόφαση του Εμερι να περάσει τον Κόκε στο κέντρο με τον Μαριάνο να πηγαίνει πίσω δεξιά αποδείχτηκε καταλυτική για την εξέλιξη του αγώνα.
Ο Μαριάνο «έφτιαξε» το γκολ της ισοφάρισης για τον Γκαμέιρο, ενώ ο Κόκε για πρώτη φορά στην καριέρα του πέτυχε δύο γκολ σε έναν αγώνα!
Ο αρχηγός της Σεβίλης εξήρε την ψυχραιμία και την αποφασιστικότητα της ομάδας του:
«Ξέραμε πως η Λίβερπουλ είναι φημισμένη για τα ιστορικά comeback της, όπως αυτό της Κωνσταντινούπολης (σ.σ.: τελικός Τσάμπιονς Λιγκ 2005) ή το πιο πρόσφατο με την Ντόρτμουντ. Γι’ αυτό δεν χάσαμε καθόλου την αυτοσυγκέντρωσή μας και ήμασταν εμείς που ανατρέψαμε το σκορ. Ο προπονητής μάς είπε στο ημίχρονο να εμπιστευτούμε το αγωνιστικό μας πλάνο. Αυτό κάναμε, με μεγάλη αυτοπεποίθηση και θέληση να αγκαλιάσουμε ξανά το τρόπαιο».
