«- Καλά, είδα ένα φοβερό όνειρο χθες! Να σ’ το πω;

– Αμέ!

– Λοιπόν, είμαι στο σπίτι μου αλλά δεν είναι το δικό μου, αλλά ένα μεγαλύτερο και με πολλές σκάλες, και δεν μπορώ να πάω στην αυλή και ξαφνικά εμφανίζεται η γιαγιά μου με μια ομελέτα και δυο νάνους που χορεύουν και με κυνηγάνε και…»

Η αυτοβιογραφία έχει άμεση σχέση με το όνειρο. Αφενός γιατί το αυτοβιογραφούμενο πρόσωπο δεν περιγράφει γεγονότα ως ντοκουμέντα αλλά αφηγείται ιστορίες. Αφετέρου γιατί η αληθοτιμή της αφήγησης δεν μπορεί και δεν πρέπει ποτέ να μετριέται με «επιστημονικά» κριτήρια έρευνας αστυνομικού τύπου. Τέλος, γιατί συχνά αυτοϋπονομεύεται συνειδητά και εκούσια όταν αυτοπαρουσιάζεται ως «πραγματικότητα».

Η Δήμητρα Αδαμοπούλου το πετυχαίνει απόλυτα στο True Story (εκδ. Jemma Press) με τον αυτοσαρκασμό της και το ευφυές χιούμορ της σε μικρά στριπάκια που καταγράφουν τον αγώνα για την αστική επιβίωση. Κόντρα στα κουνούπια, τα άδεια ψυγεία, τα καμάκια, τα αργοπορημένα λεωφορεία και τα deadlines.