Παράξενη ιστορία με παιδιά στις Κάνες

Αυτό θα πει επιτυχία. Να έχεις σκηνοθετήσει τρεις μικρού μήκους ταινίες και όλες να έχουν κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα τους σε επίσημα διαγωνιστικά τμήματα μεγάλων φεστιβάλ.

Είναι η περίπτωση της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη, της νεαρής αποφοίτου της Φαρμακευτικής και του Τμήματος Κινηματογραφίας της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου, που μετά το Βερολίνο («Washingtonia»-2014) και το Λοκάρνο («Yellow Fieber»-2015) κατακτάει τώρα και τις Κάνες.

Η ταινία της, «Limbo», διάρκειας 28,5 λεπτών, επιλέχτηκε για το διαγωνιστικό μικρού μήκους της «Εβδομάδας Κριτικής» (Semaine de la Critique), του παράλληλου τμήματος που διοργανώνει από το 1962 η Ενωση Γάλλων Κριτικών Κινηματογράφου και είναι αφιερωμένο αποκλειστικά και με τεράστια επιτυχία στην ανακάλυψη νέων ταλέντων.

Από αυτό, και μάλιστα με μικρού μήκους ταινίες, ξεκίνησαν οι Φρανσουά Οζόν, Γκασπάρ Νοέ και Αντρεα Αρνολντ. Και με μεγάλες, ένας μακρύς αριθμός διάσημων σκηνοθετών, από τον Μπερτολούτσι και τον Ιοσελιάνι μέχρι τον Ινιαρίτου και τον Οντιάρ.

Το φετινό πρόγραμμα ανακοινώθηκε χθες (12 – 20 Μαΐου), και είναι όπως πάντα μετρημένο (7 μόνο πρώτες ή δεύτερες ταινίες μεγάλου μήκους και 10 μικρού ή μεσαίου).

Η Εβδομάδα Κριτικής δίνει και βραβεία για τις μικρού μήκους, τα Leica Cine Discovery Prize και Canal+ Award. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει φέτος ότι εκτός συναγωνισμού, στο κλείσιμο της Εβδομάδας, θα προβληθούν τρεις ταινίες, με τις οποίες κάνουν το σκηνοθετικό τους ντεμπούτο γνωστές ηθοποιοί, οι Γαλλίδες Λετίσια Κάστα και Σαντρίν Κιμπερλέν και η Αμερικανίδα Κλοέ Σεβινί.

Η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη υπογράφει και πάλι μια ταινία «μαγικού ρεαλισμού», όπως χαρακτηρίζει η ίδια το ιδιαίτερο στιλ της, μεταξύ παραμυθιού και πραγματικότητας. Για παράδειγμα, στο «Washingtonia», μια άλλη λέξη για την Αθήνα, υπήρχαν καμηλοπαρδάλεις με μεγάλη καρδιά.

Στο «Yellow Fieber» μια επιδημία κίτρινου πυρετού ξεσπούσε σε μια πόλη και τη μεταμόρφωνε σε φοινικόδασος. Τώρα, στο «Limbo», η Κοτζαμάνη, που γράφει πάντα μόνη της τα σενάρια των ταινιών της, διηγείται μια ιστορία με δεκατρία παιδιά. «Δώδεκα συν ένα», όπως λέει.

«Σε έναν παράξενο τόπο καταφτάνει ένα παιδί διαφορετικό από όλα τα άλλα. Γιατί είναι κατάλευκο. Τα υπόλοιπα αντιδρούν και δεν το αποδέχονται», μας διηγείται. Το θέμα της ταινίας έχει να κάνει αρχικά με τους παιδικούς φόβους, αλλά σταδιακά περνά σε άλλο επίπεδο. Κυριαρχεί μια ατμόσφαιρα μεταξύ φόβου και παράξενου.

Τα παιδιά, που αντιδρούν στη διαφορετικότητα, οδηγούν τον «λευκό» ξένο για να τον ρίξουν στο κουφάρι μιας φάλαινας ξεβρασμένο στην ακτή που πιστεύουν ότι είναι ακόμα ζωντανή. Το «λευκό» παιδί το υποδύεται ένας μικρός Γερμανός Αλμπίνος, τα υπόλοιπα είναι όλα από το Μεσολόγγι, όπου έγιναν τα γυρίσματα.

Ο τίτλος «Limbo» δημιουργεί αμέσως μια θρησκευτική, μεταφυσική αίσθηση. Η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη παραδέχεται ότι τον εμπνεύστηκε, χαλαρά και ελεύθερα, από την «Κόλαση» του Δάντη, και συγκεκριμένα από την «κοιλάδα με τα μικρά παιδιά». «Σκέφτηκα ότι και στη δική μου ταινία παίζουν μόνο παιδιά και ότι Limbo είναι το μεταίχμιο μεταξύ ζωής και θανάτου, δυο θέματα που επίσης με απασχολούν», λέει.

Δεν κρύβει τη χαρά της για την «πολύ ωραία έκπληξη» που έκανε στην ίδια και τους συνεργάτες της η «Semaine de la Critique», πόσο μάλλον που «ουσιαστικά τώρα ολοκληρώνεται η ταινία». «Είναι ένα τμήμα σημαντικό και ιστορικό, που, επιπλέον, σε βοηθάει και στην πρώτη σου ταινία μεγάλου μήκους», επισημαίνει.

«Τον Δεκέμβριο είμαι καλεσμένη σε ένα δυνατό workshop για ανάπτυξη σεναρίου μεγάλου μήκους». Nα συμπεράνουμε ότι ήρθε ο καιρός να προχωρήσει και σε άλλο φορμά; Οτι δεν θα επιμείνει περισσότερο σε ταινίες μικρού μήκους; Η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη είναι συγκρατημένη. Δεν αρνείται «ότι κάτι έχει στα σκαριά», πιστεύει, όμως, ότι το μήκος μιας ταινίας «το δίνει μόνο η ιστορία που θες να διηγηθείς».

Το ίδιο ανοιχτή είναι και στην αλλαγή της κινηματογραφικής της γλώσσας. «Ναι, δεν θα είχα πρόβλημα να παίξω και με πιο ρεαλιστικά στοιχεία. Αλλωστε και στην αισθητική μιας ταινίας πάντα το θέμα σε οδηγεί».

info:

Το «Limbo» είναι ελληνογαλλική ταινία με παραγωγούς τη Μαρία Δρανδάκη και τον Ron Dyens. Την ελληνική πλευρά στηρίζει το Κέντρο Κινηματογράφου, η ΕΡΤ, η ΟΤΕ TV. Φωτογραφία: Γιώργος Καρβέλας, μοντάζ Γιάννης Χαλκιαδάκης, μουσική Lawrence English, σκηνικά Δάφνη Καλογιάννη, κοστούμια Βασιλεία Ροζάνα.