Ολοι οι Ελληνες είχαν γυρίσει ενθουσιασμένοι από τη Λισαβόνα το 2004, όταν η Εθνική Ελλάδος είχε κατακτήσει το EURO, για το πόσο ωραία και φιλόξενη πόλη είναι η πρωτεύουσα της Πορτογαλίας.
Δέκα χρόνια αργότερα, τα σημάδια της κρίσης ήταν εμφανή.
Μια πόλη με υποδομές δεκαετίας ’90, με άστεγους και ζητιάνους παντού, όπως και με άπειρους dealers ναρκωτικών.
Μια (σημερινή) Αθήνα στα πολύ χειρότερά της.
Παράλληλα, οι αρχές είχαν τους δικούς τους φόβους για τη συνύπαρξη περίπου 100.000 Ισπανών φιλάθλων.
Η Μαδρίτη απέχει μόνο μερικές ώρες οδικώς από τη Λισαβόνα και οι οπαδοί των δύο μεγάλων ομάδων της πόλης είχαν συρρεύσει στις όχθες του Ατλαντικού.
Η έντονη αντιπαλότητα, κυρίως από τη μεριά της Ατλέτικο προς τη «βασίλισσα», δεν εκφράστηκε παρά μόνο με συνθήματα στο γήπεδο.
Κατά τα λοιπά, τα καραβάνια από την Ισπανία συνυπήρξαν για δύο μέρες αρμονικά και άκρως ειρηνικά, καθώς στην κυριολεξία δεν άνοιξε μύτη.
Ηταν όμορφο το συναίσθημα, όχι μόνο κάνοντας συγκρίσεις με την Ελλάδα, αλλά και με παλαιότερους τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ, όπου βρίσκονταν δύο ομάδες από την ίδια χώρα.
Το 2008 στη Μόσχα για χάρη του Μάντσεστερ Γ.-Τσέλσι, στους δρόμους κυκλοφορούσε ο στρατός, ενώ είχε απαγορευτεί η δημόσια κατανάλωση αλκοόλ, όπως και οι συναθροίσεις!
Μόνο με αυτά τα φασιστικά μέτρα τηρήθηκε η τάξη, ενώ πέντε χρόνια μετά στο Λονδίνο, οπαδοί της Μπάγερν και της Ντόρτμουντ συνεπλάκησαν έξω από το «Γουέμπλει».
Στην Πορτογαλία όλοι απολάμβαναν τις στιγμές. Ετρωγαν, βόλταραν και ψώνιζαν δίπλα δίπλα…
Εν αντιθέσει με τώρα, η Ατλέτικο πήγε ως ξεκάθαρο αουτσάιντερ.
Εχοντας πάρει πρωτάθλημα και φτάνοντας στον τελικό, μετρούσε ήδη δύο υπερβάσεις. Στον αντίποδα, η Ρεάλ δεν ζούσε απλά με το άγχος του φαβορί, αλλά και της décima.
Ηταν εμμονή από το 2002 η κατάκτηση ενός ακόμη Τσάμπιονς Λιγκ, που θα έφερνε τη «βασίλισσα» σε διψήφιο αριθμό.
Παρ’ όλα αυτά, όλα πήγαν να ανατραπούν και η μεγάλη έκπληξη δεν έγινε για λίγα δευτερόλεπτα.
Στη μνήμη ενός ανθρώπου που βρέθηκε εκείνο το βράδυ στο «Ντα Λους» είναι χαραγμένο ένα σύνθημα: Το «Vamos Atleti, vamos» των φίλων των «ροχιμπλάνκος».
Η ομάδα τους προηγήθηκε σχετικά νωρίς με τον Γοδίν και μέχρι να φτάσουμε στο 80ό λεπτό, όταν και η Ρεάλ άρχισε να επιτίθεται κατά κύματα, σχεδόν μόνο αυτοί ακούγονταν στο γήπεδο, παρότι οι φίλοι των «μερένγκες» ήταν περισσότεροι.
Η έκρηξη χαράς τους, όμως, στο 93’ όταν ο Σέρχιο Ράμος ισοφάρισε με κεφαλιά παραμένει αξέχαστη, καθώς παρέσυρε ακόμη και τους -θεωρητικά- ουδέτερους (χμμμ…)!
Οσοι δημοσιογράφοι εργάζονταν σε sites ή εφημερίδες που κυκλοφορούσαν την επόμενη μέρα αναγκάστηκαν να πατήσουν το delete στον κειμενογράφο τους, άλλοι με το χαμόγελο στα χείλη και άλλοι βρίζοντας…
Στο έξτρα ημίωρο η Ρεάλ κυριάρχησε και κατέκτησε το δέκατο Τσάμπιονς Λιγκ στην ιστορία της και με γκολ των Μπέιλ, Μαρσέλο, Ρονάλντο έφτασε στο εντυπωσιακό 4-1.
Και τότε, νικητές και χαμένοι, άναψαν ακόμη ένα τσιγάρο είτε από ανακούφιση, είτε από λύπη.
Στους τελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ και γενικά στα προηγμένα γήπεδα το κάπνισμα απαγορεύεται ρητά, αλλά εκεί ήμασταν όλοι Μεσόγειοι…
-320x213.jpg)
