Εκθεση-γέφυρα ανθρώπων

Μπορεί μια έκθεση να γίνει αφορμή για να έλθουν πιο κοντά οι άνθρωποι;

Μπορεί ο φωτογραφικός φακός ν’ αποτυπώσει τις διαδρομές που γίνονται καθημερινά;

Πόσα χαμόγελα, αγωνίες, ελπίδες τρυπώνουν σ’ ένα ανοιχτό κλείστρο;

Ισως η έκθεση φωτογραφίας με τον τίτλο «Μια άλλη ζωή: Ανθρώπινες ροές/Αγνωστες Οδύσσειες» που διοργανώνει το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης στο λιμάνι, εκεί όπου διαμορφώνονται παράλληλα γειτονιές πολιτισμού αλλά και προσφύγων, να αποτελεί από μόνη της μια άλλη εναλλακτική διαδρομή που γεφυρώνει ανθρώπους και τόπους.

Πάντως ο στόχος των διοργανωτών της έκθεσης που ξεκινά στις 31 Μαΐου και θα διαρκέσει μέχρι τις 15 Νοεμβρίου, είναι να αναπτύξει σε συνεργασία με το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, ειδικές εκπαιδευτικές δράσεις που απευθύνονται στις οικογένειες των προσφύγων που φιλοξενούνται αυτή την περίοδο και σε εγκαταστάσεις του λιμανιού της πόλης.

Τα προγράμματα αυτά, που έχουν ξεκινήσει ήδη, περιλαμβάνουν γνωριμία με τους πρόσφυγες και τις οικογένειές τους, εργαστήρια ζωγραφικής και κατασκευής αντικειμένων, ξεναγήσεις…

Παράλληλα για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί η έκθεση γίνεται συγκέντρωση σχολικών κυρίως ειδών, υλικών για ζωγραφική, σχέδιο αλλά και παιχνιδιών, προκειμένου να εμπλουτίζονται διαρκώς τα δημιουργικά εργαστήρια για τα παιδιά.

Περισσότερα από 160 έργα 26 ενεργών στην πλειονότητά τους φωτοδημοσιογράφων αποτυπώνουν και παρουσιάζουν την ανθρώπινη περιπέτεια που ξεκίνησε στην ταραγμένη γη άλλων χωρών…

Από το φθινόπωρο του 2014 ο Αλέξανδρος Αβραμίδης, φωτογράφος του πρακτορείου Reuters, καταγράφει τη διαβίωση των προσφύγων στον καταυλισμό της Ειδομένης που τώρα εκκενώνεται, ενώ η Λουίζα Γκουλιαμάκη αποτυπώνει από το 2007, «από τότε που είχαμε τις πρώτες ροές στην Πάτρα» όπως λέει, τις ροές των προσφύγων από τα σημεία όπου περνούν: Πάτρα, Πειραιάς, Λέσβος, Κως, Ειδόμενη…

Η έκθεση «Μια άλλη ζωή: Ανθρώπινες ροές/Αγνωστες Οδύσσειες» αφηγείται –όπως λένε οι επιμελητές της Ηρακλής Παπαϊωάννου, Πηνελόπη Πετσίνη– ελλειπτικά ένα βαθύ τραύμα της σύγχρονης Ιστορίας, λαμβάνοντας υπόψη διακριτά είδη αναπαράστασης: την επαγγελματική φωτοδημοσιογραφία, που συνιστά τον κύριο κορμό της, τη «δημοσιογραφία των πολιτών» που καταγράφει τις αλληλέγγυες δράσεις, την αυτο-αναπαράσταση των ίδιων των προσφύγων όπως διαχέεται στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Οι φωτογράφοι βυθίζονται από απόσταση αναπνοής στη δίνη των γεγονότων, εμπλέκονται ενίοτε στενά με το υποκείμενο της απεικόνισης, ξεδιπλώνουν τις συνέπειες της πολιτικής στους τσακισμένους ανθρώπους, εικονίζουν την απόγνωση όσων κοιμούνται εκτεθειμένοι, σε ξένη γη.

Παράλληλα, βιώνουν τις τραγικές απώλειες, απεικονίζουν ζωές που την εποχή της αστραπιαίας ταχύτητας εγκλωβίζονται αδιέξοδα απέναντι σε κάθε λογής φράχτες, κουλουριάζονται στην άκρη του δρόμου ως αξεδιάλυτες εκκρεμότητες.