Δεν χρειάστηκε παρά μία συνάντηση των δανειστών με τον Ελληνα διαπραγματευτή για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση Γ. Κατρούγκαλο, για να ξεδιπλώσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο την εκβιαστική του στρατηγική ώστε να μην κλείσει η αξιολόγηση.
Ούτε λίγο ούτε πολύ η εμπλεκόμενη Ντέλια Βελκουλέσκου στις συνομιλίες που δημοσιοποίησαν τα Wikileaks απαίτησε από την ελληνική κυβέρνηση να υπογράψει προσύμφωνο ότι οι αλλαγές στα εργασιακά θα έχουν νεοφιλελεύθερο πρόσημο και θα εισαγάγουν περισσότερη ευελιξία στην ελληνική αγορά εργασίας.
Το ΔΝΤ, διά της εκπροσώπου του, απαίτησε, και μάλιστα εκβιάζοντας, να αναληφθούν συγκεκριμένες δεσμεύσεις για μεγαλύτερη ευελιξία στην αγορά εργασίας (ομαδικές απολύσεις, μείωση έως απάλειψη της αποζημίωσης απόλυσης, άλλο θεσμικό καθεστώς για προκήρυξη απεργίας κ.λπ.).
Το εξοργιστικό είναι ότι τα εργασιακά δεν ανήκουν σ’ αυτή την πρώτη φάση αξιολόγησης, αφού κυβέρνηση και δανειστές έχουν συμφωνήσει να ενταχθεί το θέμα στην επόμενη φάση.
Το ακόμη εξοργιστικότερο είναι ότι με βάση το Μνημόνιο 3 έχει συσταθεί διεθνής επιτροπή που θα εξετάσει ποιες είναι οι βέλτιστες πρακτικές σε μια αγορά εργασίας.
Αυτή η επιτροπή θα κληθεί να δώσει γνωμοδότηση για το πού πρέπει να κατευθυνθούν οι αλλαγές στα εργασιακά με βάση το ευρωπαϊκό μοντέλο και τις βέλτιστες πρακτικές που ισχύουν στην Ευρώπη, κάτι που γνωρίζουν οι εκπρόσωποι των δανειστών μας, γι’ αυτό και ουδέποτε άνοιξαν θέμα εργασιακών σε όλη αυτή τη φάση της διαπραγμάτευσης για την πρώτη αξιολόγηση του Μνημονίου 3.
Ολα τα παραπάνω συνιστούν και την απόδειξη ότι ο πολύς κ. Τόμσεν μαζί με την κ. Βελκουλέσκου πράγματι συζητούσαν ώστε να εξεύρουν τους τρόπους με τους οποίους θα στριμώξουν Ελλάδα αλλά και Βερολίνο, ώστε να κατορθώσουν να περάσουν τις δικές τους θέσεις σχετικά με το πρόγραμμα στήριξης της χώρας.
Είναι όμως και μια απόδειξη της δύναμης που νιώθουν αυτά τα πρόσωπα (τα οποία στην πραγματικότητα είναι έμμισθοι υπάλληλοι που εκτελούν άνωθεν εντολές), ώστε να σύρουν την Ελλάδα στο χείλος της χρεοκοπίας για να μην αντιστέκεται η κυβέρνηση στις παρανοϊκές απαιτήσεις τους.
Είναι τέτοια η αλαζονεία αυτής της εξωφρενικής απαίτησης που, σύμφωνα με πληροφορίες, εκνευρίστηκαν και οι Ευρωπαίοι εκπρόσωποι των δανειστών μας, αφού -και ενόσω υφίσταται τεχνοκρατική συζήτηση για τις βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές στα εργασιακά- είναι τουλάχιστον αθέμιτο να ανοίγεις τέτοια συζήτηση και μάλιστα με το εκβιαστικό δίλημμα «ή υπογράφεις δεσμευτικό προσύμφωνο ή δεν συναινώ στην αξιολόγηση» για ένα θέμα που είναι εκτός αξιολόγησης.
Οπως χαρακτηριστικά έλεγαν μετά το πέρας της συζήτησης Κατρούγκαλου-δανειστών κορυφαίοι αξιωματούχοι, το θέμα των εργασιακών -και εφόσον επιμείνει η πλευρά του ΔΝΤ- μπορεί να τινάξει όλη την αξιολόγηση τον αέρα, αφού αυτή η εκβιαστική απαίτηση βρίσκει την κάθετη άρνηση τόσο της κυβέρνησης (η οποία πλέον γνωρίζει τον σκοτεινό ρόλο της Ντ. Βελκουλέσκου) όσο και των Ευρωπαίων που δεν έχουν συνηθίσει σε γκανγκστερικές μεθόδους υφαρπαγής δεσμευτικών υπογραφών.
Ομως καθίσταται εύκολα αντιληπτό ότι αυτή η εκβιαστική απαίτηση της κ. Βελκουλέσκου βάρυνε το κλίμα για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Ωστόσο πλέον, όπως αναφέρουν πολλά κυβερνητικά στελέχη, είναι πολύ κοντά το κλείσιμο συμφωνίας.
Το μείζον θέμα όμως είναι οι επικουρικές συντάξεις, και δη η μείωση αυτών, με τους δανειστές να μη δέχονται την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των μισθωτών ώστε να μην καταρρεύσουν οι επικουρικές συντάξεις ενώ θέλουν όλο το έλλειμμα της επικουρικής ασφάλισης να κλείσει με μείωση συντάξεων.
Επίσης ακόμη δεν έχει βρεθεί η χρυσή τομή στα ποσοστά αναπλήρωσης. Το πρόβλημα βρίσκεται στη διακύμανση των ποσοστών από το 16ο ασφαλιστικό έτος μέχρι και το 35ο.
Πάντως ήδη η ελληνική πλευρά έχει πέσει σε ποσοστό αναπλήρωσης 45% (αναφερόμαστε στον μέσο όρο) από 50% που προκύπτει από το προσχέδιο το οποίο έχει καταθέσει ο υπουργός Γ. Κατρούγκαλος.
Οι δανειστές όμως θέλουν μέσο όρο που να μην υπερβαίνει το 40%.
