Σας ένοιαζε η εξυγίανση; Ας σπεύδατε όλοι μαζί!

Το ερώτημα είναι σαφές και περιέχει το δικό του, αποκαλυπτικό, νόημα: Οι ομάδες-επιχειρήσεις της μεγάλης ποδοσφαιρικής κατηγορίας αλλά, γενικότερα, οι υπόλοιπες ομάδες-μέλη της ποδοσφαιρικής οικογένειας αλήθεια ενδιαφέρονται ώστε να καθαρίσει το τοπίο και να βασιλεύσουν ισονομία, δικαιοσύνη εντός κι εκτός αγωνιστικού χώρου; Αν ναι, θα έσπευδαν συγκροτημένα-ομαδικά, μακριά από μικρόψυχες-ωφελιμιστικές στάσεις απέναντι στην ένταση που δημιούργησαν η απόφαση Κοντονή και η απειλή της FIFA.

Ιστορικά, οι υπεύθυνοι των ομάδων της επαγγελματικής κατηγορίας και γενικότερα του ποδοσφαίρου μας, όσοι δηλαδή προβιβάζονται ή υποβιβάζονται από αυτή, με την προοπτική, όμως, να επανέλθουν στα… μεγάλα σαλόνια του ποδοσφαίρου μας (σαλόνια με όλες τις ανεπάρκειες κοινής τρώγλης!), αλήθεια ενδιαφέρονται για καθαρό ποδόσφαιρο; Ρητορικό το ερώτημα, γνωστή είναι η αρνητική απάντηση μέχρι σήμερα.

Ως γνωστόν, λοιπόν, αυτό που ενδιαφέρει Μαρινάκηδες, Αλαφούζους τώρα και άλλους στο παρελθόν (είδος παραγόντων και όχι ονόματα παραγόντων είναι στην παρούσα φάση αυτά…) είναι, μέσα σε πλαίσιο ανομίας και ανοχής της, στη γνωστή, άρρωστη πελατειακή σχέση με το κράτος, να ελέγχουν το παρασκήνιο και να γελούν σαδιστικά ως άλλοι… Νέρωνες που βλέπουν την ποδοσφαιρική μας Ρώμη να καίγεται ενώ oι υπόλοιποι καταγγέλλουν, επαναστατούν με λάβαρο το αίτημα της εξυγίανσης. Η εμπειρία διδάσκει ότι δεν θέλετε εξυγίανση αλλά απλά κατοχή των ηνίων του παρασκηνίου σε βάρος του άλλου…

Αυτά δεν είναι μόνο τα προαιώνια συμπτώματα -και- του ποδοσφαίρου μας, αναπόφευκτα αντανάκλαση, γενικότερα, κοινωνικών δομών μας αλλά κι επιχείρημα όσων θέλουν, αληθινά, την εξυγίανση του χώρου ώστε να πουν σε υπεύθυνους ομάδων κάθε στάθμης: «Ας σπεύδατε μαζί, εκπρόσωποι ομάδων και διοργανώτριας αρχής κάθε επιπέδου, τώρα που κινδυνεύσατε όλοι σας ώστε να βρεθεί λύση».

Ηταν, αλήθεια, ευκαιρία αναδόμησης της άρρωστης ποδοσφαιρικής κοινωνίας. Απειλήθηκε το προϊόν σας! Αρκεί να αντιλαμβάνεστε, βέβαια, έτσι το ποδόσφαιρο και την ενασχόληση με τις ομάδες και όχι σαν μέσο να ξεπλύνετε άλλες προσωπικές ανομίες και να γνωρίσετε την κοινωνική αποδοχή και τα οφέλη της που λείπουν από την προσωπική ανεπάρκεια, όπως συμβαίνει ώς τώρα. Εκτός, βέβαια, ελαχίστων υγιών εξαιρέσεων που μοιάζουν γραφικοί στις μέρες μας. Εκ μέρους σας λοιπόν, ήταν χαμένη ώρα αλήθειας. Απομένει να δούμε αν η πολιτική ηγεσία του αθλητισμού εννοεί τα λόγια της για το «διαυγές μέλλον» που προαναγγέλλει, μετά τη συνέχιση του Κυπέλλου και την αποφυγή εκπαραθύρωσης του ποδοσφαίρου μας απ’ τις διεθνείς διοργανώσεις. Η εναρμόνιση του καταστατικού της ΕΠΟ, βλέπετε, σημαίνει πολλά και τίποτα! Η ανατολή νέας μέρας απαιτεί ισονομία και μέσω αυτής ανάπλαση της στάσης ζωής των εμπλεκόμενων με το ποδόσφαιρο.