Αντιφιλελεύθερα

Μετρημένα οφείλουν να είναι τα λόγια των πολιτικών της χώρας, έτσι ρευστή και ασφυκτική που είναι η οικονομική και κατά συνέπεια κοινωνική και πολιτισμική κατάστασή της. Οι ιδεολογίες έχουν, πια, χάσει την αίγλη τους, την ισχύ τους, την επιρροή τους· λίγοι έχουν απομείνει να τις υποστηρίζουν – και αυτοί με άκρατο φανατισμό. Αρα…

Τα κόμματα δεν βασίζονται πλέον στην αλήθεια και την αυθεντία της όποιας (φιλελεύθερης, αριστερής και λοιπά) ιδεολογίας τους, παρά μόνο στο να δείξουν και να πείσουν ότι είναι τα ικανότερα να υφαρπάξουν την κυβέρνηση. Εκεί καταλήξαμε, ομοθυμαδόν θα ‘λεγε κανείς.

Σε αδέσποτη τραγωδία συναντάμε τους εξής λίγους στίχους: Το μέλλον ουδείς ασφαλώς επίσταται· η γαρ τύχη βραχείαν ην λάβη ροπήν, και τους ταπεινούς <ήρεν υπεράνω νεφών ex.gr. Nauck> (Το μέλλον δεν το ξέρει κανείς με σιγουριά· λίγο να γείρει η ζυγαριά της τύχης, και ο ταπεινός <υψώνεται πάνω από τα σύννεφα>, ενώ εκείνος που στέκεται ψηλά γκρεμίζεται στα τάρταρα).

Προσοχή λοιπόν. Και ο Μένανδρος είχε πει κάτι παρόμοιο στο «Γνώμαι Μονόστιχοι»: Ουδείς το μέλλον ασφαλώς βουλεύεται, κανείς δεν μπορεί με σιγουριά να αποφασίσει για το μέλλον του. (Αναφέρονται στο Βάιος Λιαπής, «Αγνωστος Θεός», εκδόσεις «Στιγμή».)

Οπότε απαιτείται να ζυγίζονται οι αποφάσεις αλλά και κάθε λέξη των κυβερνώντων και επίσης των ηγετών μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης· οι καιροί, ως γνωστόν, ου μενετοί, για όλους. Φαίνεται εντούτοις ότι οι άνθρωποι πράττουν αφρόνως, εική και ως έτυχεν.

Παλιά συνήθεια. Διαβάζουμε στην Κύρου Παιδεία του Ξενοφώντα ότι άνθρωποι μεν αιρούνται πράξεις εικάζοντες, ειδότες δε ουδὲν από ποίας έσται αυτοίς ταγαθά. (Οι άνθρωποι επιλέγουν τις πράξεις τους με εικασίες, χωρίς καθόλου να γνωρίζουν ποια απ’ όλες θα τους φέρει θετικά αποτελέσματα.) Ναι, αλλά έτσι δεν κάνουμε χωριό (πόλη, κράτος και λοιπά).

Μόνο εάν επικρατήσει η σύνεση μπορούν να αντιμετωπισθούν ο ακραίος κυνισμός και ο αδίστακτος αμοραλισμός των δανειστών. Οι τελευταίοι έχουν κοντύνει με τη στάση τους και τη σκέψη τους το ανάστημα του ανθρώπου, έχουν εκφυλίσει τον άνθρωπο του Διαφωτισμού, το πνεύμα του. Σ’ αυτό θα ’πρεπε να συμφωνούμε άπαντες, εξαιρουμένων βεβαίως των εν Ελλάδι υποστηρικτών και οπαδών του (νεο)φιλελευθερισμού.

Οι τελευταίοι είναι και οι περισσότεροι εν Ελλάδι και αυτό πρέπει με κάποιο τρόπο να αντιμετωπισθεί από ’κείνες τις δυνάμεις που πραγματικά κόπτονται για τις ασθενείς ομάδες, που επιθυμούν ο εκάστοτε ηγέτης της χώρας να είναι ηδύπολις, ευεργέτης για τη χώρα του, έστω κρατώντας ψηλά το εθνικό ηθικό φρόνημα (την αξιοπρέπεια). Θα χρειαστεί μια οξύτερη επίθεση εναντίον όλων αυτών. Θα πείτε, πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο σε μια αδρανούσα και υπνώττουσα κοινωνία; Ε…

Η παλιλλογία και η διστακτικότητα διακρίνουν πολλούς, δυστυχώς, από την κυβέρνηση. Γιατί; Φαίνεται ότι οι σκέψεις τους, κατά πώς σημείωσε κάποτε (7ος π.Χ. αιώνας) ο Αρχίλοχος, διαμορφώνονται ανάλογα με το τι θα τους τύχει (και φρονέουσι τοι’ οποίοις εγκυρέωσιν έργμασιν).

Είπαμε για το μέλλον, εντάξει, πρέπει όμως και κάπως να προετοιμάζουμε την (λυτρωτική) έλευσή του˙ με διάλογο, με αποφασιστικότητα, με σύνεση, με αξιοπρέπεια· τώρα αντιφιλελεύθερα.