Ζητούνται απολυμένες για… μεσημεριανάδικο

Στα πηγαδάκια των συγκεντρωμένων έξω από το υπουργείο Εργασίας ένας νεαρός με πλαστικό πορτφόλιο με το λογότυπο ιδιωτικού καναλιού πλησιάζει με φιλικές διαθέσεις μια παρέα από νέες γυναίκες.

Τις κολακεύει, αστειεύεται μαζί τους, ρωτάει αν έχουν σχέση, «έλα μωρέ να βγεις στην τηλεόραση, θα βρεις και γαμπρό».

Εκείνες απαντάνε συγκαταβατικά, αλλά παραμένουν ανένδοτες. «Εγώ στην κάμερα δεν βγαίνω».

Η αποστολή του νεαρού, που δουλεύει ως ρεπόρτερ σε μεσημεριανή εκπομπή ποικίλης ύλης λαμπερής παρουσιάστριας, με γαργαλιστικά θέματα και έμφαση στις «ιστορίες ανθρώπων της διπλανής πόρτας», είναι να βρει απολυμένες και απολυμένους να μιλήσουν στην κάμερα και να φιλοξενήσουν το συνεργείο του καναλιού στο σπίτι τους.

Αν το σπίτι μάλιστα έχει και δύο απολυμένους, τόσο το καλύτερο. Το δράμα της ανεργίας πουλάει όσο δίνει πόνο.

«Δώσε μου 2.000 ευρώ και σε βάζω σπίτι μου», τον τρολάρει απολυμένος. «Αλλιώς πήγαινε στον τάδε. Εχει βγει στον Παπαδάκη».

«Εχουμε καιρό να νιώσουμε τόσο περιζήτητες. Ούτε νύφες να ήμασταν, που μας ζητάνε για παντρειά», αυτοσαρκάζεται η Λίτσα, που μόλις απέρριψε την πρόταση του καναλιού για τηλε-προξενιό.

Η Κατερίνα και η Μαρία, εμποροϋπάλληλοι με 7 και 10 χρόνια προϋπηρεσίας και με μισθό 500 και 600 ευρώ έπειτα από διαδοχικές μειώσεις, δεν έχουν αυταπάτες ούτε για τη στάση του πρώην εργοδότη τους ούτε για τον ρόλο των ΜΜΕ:

«Μπορεί να μη μας χρωστάει μισθούς και επιδόματα, αλλά μας άφησε στον δρόμο χωρίς αποζημίωση. Επίτηδες καλλιεργούσε την εικόνα ότι δεν θα κλείσει, αλλά ότι υπάρχουν δήθεν πλάνα εξυγίανσης. Ακόμα και για εμίρηδες από τη Σαουδική Αραβία είχαμε ακούσει. Για να καθησυχάζουμε και να μην αντιδράμε. Δεν αξίζαμε καλύτερη μεταχείριση ύστερα από τόσα χρόνια και τόσα κέρδη που είχε βγάλει στις πλάτες μας;».

Οταν μιλάνε για πλάτες, κυριολεκτούν:

«Μπορεί να ήμασταν πωλήτριες ή ταμίες, αλλά στην πραγματικότητα όλοι τα κάναμε όλα. Και το κουβάλημα. Εχουμε ξεφορτώσει παλέτες… Εντάξει, όχι ψυγεία και πλυντήρια, αυτά τα κουβαλούσαν οι άντρες, όμως όλα τα άλλα έπεφταν στους ώμους μας».

Κανόνες ήταν οι απλήρωτες υπερωρίες, αλλά και οι εκδικητικές μεταθέσεις όσων μιλούσαν ή διεκδικούσαν, που «μας πήγαινε βόλτα σε υποκαταστήματα στην άλλη άκρη της Αττικής, που θέλαμε τρεις συγκοινωνίες να φτάσουμε».

«Ισχύει ότι μας είχε υποχρεώσει να υπογράψουμε πως παραχωρούμε “εθελοντικά” μέρος της μισθοδοσίας μας στην επιχείρηση. Ομως, επειδή διέρρευσε το σχέδιο, δεν προχώρησε. Και όσους αρνήθηκαν να υπογράψουν το χαρτί αυτό, τους απέλυσε».

Καμία δεν θέλει να φωτογραφηθεί. «Στέλνουμε βιογραφικά και δεν θα θέλαμε ένας μελλοντικός εργοδότης να δει τα πρόσωπά μας, όταν σας λέμε αυτά που λέμε».

Οι τρεις απολυμένες συνάδελφοι γνωρίζουν καλά πως, όσες μιλάνε ανοιχτά και επώνυμα για τις συνθήκες της εκμετάλλευσής τους, έχουν κερδίσει μια θέση στις αόρατες μαύρες λίστες.

Ο εργοδοτικός μακαρθισμός είναι εδώ, μόνο που δεν προσφέρεται για δακρύβρεχτα γκρο πλαν σε μεσημεριανάδικο…