Το 2007, κι ενώ είχε μόλις έναν χρόνο πείρας στους πάγκους, ο Ντιέγο Σιμεόνε (τότε προπονητής της Εστουδιάντες) είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Clarίn: «Πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα πιστεύω στην τάξη. Η τάξη είναι τρόπος ζωής στο ποδόσφαιρο. Και δεν είναι διαπραγματεύσιμη, γιατί με το να είναι όλα σε τάξη ενισχύονται οι ατομικές δυνατότητες των παικτών».
Εχουν περάσει εννέα χρόνια από εκείνες τις κουβέντες και σχεδόν τεσσεράμισι χρόνια από τότε που ανέλαβε την Ατλέτικο Μαδρίτης.
Η φιλοσοφία του παραμένει η ίδια. Και με τη φιλοσοφία αυτή έχει καταφέρει, από τον Δεκέμβριο του 2011 έως σήμερα, να έχει κατακτήσει την Πριμέρα Ντιβισιόν (2014), το Κύπελλο Ισπανίας (2013), το Europa League (2012), το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ (2012), το Σούπερ Καπ Ισπανίας (2014), να έχει φτάσει στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ (2014) και να έχει πετάξει δύο φορές εκτός Τσάμπιονς Λιγκ την Μπαρτσελόνα (2014, 2016)…
Το μυστικό; Οι παίκτες του αναπτύσσονται προστατευμένοι μέσα σε ένα ατσαλένιο σύνολο. Οι αδυναμίες τους «μακιγιάρονται» και η σιγουριά που αισθάνονται απελευθερώνει το ταλέντο τους, βελτιώνει την απόδοσή τους και πολλές φορές ξεπερνούν τις δυνατότητές τους.
Αυτό εν πολλοίς εξηγεί και το γιατί αρκετοί ποδοσφαιριστές που έφυγαν από το «Βιθέντε Καλδερόν» αναζητώντας το άλμα (οικονομικό ή αθλητικό) στην καριέρα τους δεν κατάφεραν να φτάσουν τα επίπεδα απόδοσης που είχαν στην Ατλέτικο. Και αποδεικνύεται τελικά ότι η υψηλή τιμή στην οποία πωλήθηκαν δεν αντικατοπτρίζει το πόσο καλοί είναι οι ίδιοι, αλλά το πόσο καλή είναι η ομάδα του Ντιέγο Σιμεόνε.
Ο Αργεντινός τεχνικός γνωρίζει πάρα πολύ καλά σε τι σύλλογο έχει πάει και πότε πρέπει να πει «αντίο» σε κάποιον παίκτη επειδή τα χρήματα είναι πάρα πολλά. Ομως, το αντιμετωπίζει με θετικό τρόπο:
«Οταν μου αφαιρούν τόσους παίκτες από το ρόστερ, αποκτώ διπλάσιο κίνητρο. Μου αρέσει, γιατί έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Είναι μια πρόκληση. Ξεκινώ πάλι από την αρχή και αυτό με κάνει να νιώθω ζωντανός».
Κάποιες φορές πάντως θα πατήσει πόδι. Οπως φέτος, που έβαλε βέτο στην πώληση του Ντιέγο Γοδίν ή την παραχώρηση του Φερνάντο Τόρες. Ομως δεν μπορούσε να κάνει τίποτε στην περίπτωση του Τζάκσον Μαρτίνες, για τον οποίο ήρθε ένας σκασμός χρήματα από την Κίνα.
Εχοντας μείνει χωρίς κλασικό εννιάρι, ο Σιμεόνε αποφάσισε να «αναστήσει» τον Φερνάντο Τόρες. Και το πέτυχε, ανεβάζοντας τη θέση του Κόκε στον αγωνιστικό χώρο και δίνοντάς του καθήκοντα επιτελικού χαφ.
Το πείραμα πέτυχε και η Ατλέτικο καρπώνεται τα οφέλη με τα γκολ του Τόρες και τις ασίστ του Κόκε…
Τέτοιες αποφάσεις, τέτοιες κινήσεις έχουν κάνει τους παίκτες να εμπιστεύονται τυφλά τον προπονητή τους. «Τυφλά» όμως, όχι με την έννοια του «κλείνω τα μάτια και ο Θεός βοηθός…»
Πιστεύουν ακράδαντα ότι το πλάνο του Ντιέγο Σιμεόνε είναι το ενδεδειγμένο, ότι πρέπει να κάνουν κατά γράμμα ό,τι δούλεψαν στην προπόνηση. Ετσι έχει δημιουργηθεί μια ομάδα υπερ-ανταγωνιστική, με όλους τους παίκτες να κωπηλατούν προς την ίδια κατεύθυνση.
Μια ομάδα που αυτή τη στιγμή είναι η καλύτερη στον κόσμο χωρίς την μπάλα: επιθετική πίεση ψηλά, σύγκλιση πάνω στον αντίπαλο που έχει την μπάλα, άμυνα στον χώρο με διάφορα συστήματα.
Ξέρει πού και πότε να… χάσει την μπάλα –πάντα μακριά από τη δική της περιοχή. Εχει επίσης εξελίξει πολύ το transition από άμυνα σε επίθεση, καθώς της το επιβάλλει το ρόστερ της, με επιθετικούς σαν τους Γκριζμάν, Καράσκο και Τόρες που διακρίνονται περισσότερο στους ανοιχτούς χώρους παρά στο παιχνίδι περιοχής.
Αυτή είναι και μία από τις «μαγκιές» του Σιμεόνε: η προσαρμογή των πλάνων του στους παίκτες που διαθέτει. Οταν στην επίθεση δέσποζε ο Ντιέγο Κόστα, τότε αγωνιζόταν με 4-5-1 «δένοντας» τη μεσαία γραμμή πίσω από τον Ισπανοβραζιλιάνο. Επί Μάντζουκιτς και Ραούλ Γαρθία, έδινε έμφαση στα «φτερά» απ’ όπου θα έβγαιναν οι σέντρες για τους δύο δεινούς κεφαλοσφαιριστές.
Η Ατλέτικο σίγουρα δεν διαθέτει το ταλέντο της Μπαρτσελόνα ή της Ρεάλ Μαδρίτης. Μάλιστα είναι ζήτημα αν, από άποψη ατομικής ποιότητας, βρίσκεται στην πρώτη πεντάδα της Ευρώπης. Ομως είναι η ομάδα με τον πιο έντονο χαρακτήρα. Είτε κερδίζει είτε χάνει, το ένστικτο της επιβίωσης που βγάζει στον αγωνιστικό χώρο είναι συγκλονιστικό.
Δίνει την εντύπωση ότι έχουν δουλευτεί στις προπονήσεις όλα τα πιθανά σενάρια, όλες οι αναποδιές που μπορεί να τύχουν στην ομάδα. Τι θα κάνει αν μείνει με παίκτη λιγότερο, αν δεχτεί πολύ νωρίς γκολ, αν τραυματιστεί κάποιος στο κέντρο ή στην επίθεση…
Ενώ η Μπαρτσελόνα, για παράδειγμα, υποφέρει από την έλλειψη πλάνου Β σε περίπτωση που το Α «στραβώσει», η Ατλέτικο έχει ολόκληρη λίστα με πλάνα, ανάλογα με το τι μπορεί να συμβεί στον αγωνιστικό χώρο. Και αντιδρά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στον λιγότερο δυνατό χρόνο…
Μιλώντας κανείς για τον Σιμεόνε, δεν θα τον συγκρίνει με τους συναδέλφους του σε θέματα ποδοσφαίρου και τακτικής. Θεωρούμε δεδομένο ότι στο επίπεδο αυτό όλοι την ξέρουν την μπαλίτσα! Αυτό που κάνει τον 46χρονο Αργεντινό τεχνικό -γιορτάζει τα γενέθλιά του αυτή την Πέμπτη, 28 Απριλίου- να ξεχωρίζει είναι ο τρόπος με τον οποίο έχει περάσει τον χαρακτήρα του στην ομάδα του και η ψυχολογική θωράκισή της.
Τους έχει πείσει ταυτόχρονα για δύο πράγματα:
Πρώτον, ότι είναι χειρότεροι από τους αντιπάλους τους, έτσι ώστε να αφαιρέσει από πάνω τους την πίεση.
Και, δεύτερον, ότι μπορούν να κερδίσουν οποιαδήποτε ομάδα αν τα δώσουν όλα εφαρμόζοντας στην εντέλεια τις οδηγίες του. Οταν κερδίζουν, φροντίζει πάντα να τους θυμίζει ότι δεν έγιναν καλύτεροι από τους αντιπάλους τους, αλλά ότι κέρδισαν επειδή δούλεψαν σκληρά. Και αυτό το πιστώνεται ο ίδιος.
Οπως είχε πει ο Χόρχε Βαλδάνο, «από όλους τους προπονητές στον κόσμο, ο Ντιέγο Σιμεόνε κοιμάται καλύτερα τα βράδια. Γιατί δεν έχει ούτε έναν προδότη στην ομάδα του μέσα στο γήπεδο –όλοι τρέχουν!»
