Στην αρένα της εξιλέωσης

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή ενός αθλητή που δεν μετριούνται ούτε με το βάρος του χρυσού ενός τρόπαιου ούτε με τη βαθμολογική κλίμακα που ορίζουν οι κανονισμοί σε περίπτωση νίκης ή ισοπαλίας.

Είναι αυτές οι στιγμές, που το τελευταίο βήμα, πριν από τη στοίχιση στη φυσούνα και την έξοδο στην αρένα των θαυμάτων, γίνεται προς την πλευρά που είναι κρεμασμένος ο καθρέφτης.

Ακριβώς εκεί είναι το πεδίο της πρώτης μάχης, το κανένας εναντίον… κανενός, η ψυχική ενδοσκόπηση, το απόλυτο ξεγύμνωμα.

Είναι η στιγμή που ο αθλητής έρχεται αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό και το κίνητρό του.

Στο Φάληρο την Κυριακή ο Παναθηναϊκός δεν θα κουβαλήσει τα όνειρά του για τον τίτλο (αυτή η μάχη έχει χαθεί άλλωστε από πολύ νωρίς), αλλά για τον αυτοσεβασμό του, την αξιοπρέπεια και τον εγωισμό του.

Λέξεις, έννοιες, συναισθήματα που στο σύγχρονο περιβάλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι «avatars», που καθοδηγούνται από τα «joystick» άλλων αφεντικών.

Ο Παναθηναϊκός υπολείπεται 22 βαθμών του Ολυμπιακού και ασφαλώς μία νίκη μέσα στο άντρο του αντιπάλου δεν θα διαφοροποιούσε τη βαθμολογία.

Είναι δε αρκετά πιθανό να μην μειώσει καν την απόσταση που τον χωρίζει από την ΑΕΚ. Είναι όμως η μοναδική Κυριακή που δεν ενδιαφέρει κανέναν (απολύτως) τίποτα άλλο πέραν του γοήτρου.

Στο στρωμένο γρασίδι της φωλιάς του «αιωνίου» αντιπάλου, ενώπιον 30 χιλιάδων αντίπαλων οπαδών, ο Μάρκους Μπεργκ θα ξεχάσει το καλοκαιρινό ραντεβού του Euro και την ασπίδα που βάζει μπροστά του εδώ κι εβδομάδες για να αποφύγει ένα κακό συναπάντημα που θα του στερήσει τη συμμετοχή στη μεγάλη αυτή ποδοσφαιρική γιορτή.

Για μία τόσο ισχυρή προσωπικότητα όπως ο Σουηδός, που στο ελληνικό πρωτάθλημα φαίνεται ότι αρχίζει να χάνει το σκανδιναβικό DNA της πραότητας, της ηρεμίας και της υπομονής, η αναμέτρηση με τον Ολυμπιακό δεν είναι απλά ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, αλλά η εκδίκηση για τη χαμένη απόλαυση του παιχνιδιού.

Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι στον Παναθηναϊκό οι παίκτες απολαμβάνουν το ποδόσφαιρο;

Το ντέρμπι έρχεται και στο χρονικό σημείο που ο Σεμπάστιαν Λέτο ανεβάζει στροφές. Λες και το αργεντίνικο άτι είχε προγραμματίσει τις στροφές της μηχανής να φορτσάρουν τούτες τις ημέρες.

Υπάρχουν πολλά που τον χωρίζουν με την ερυθρόλευκη φανέλα και πολύ περισσότερα που τον ενώνουν με την «πράσινη επανάσταση» εναντίον μιας κατάστασης που μοιάζει με κατεστημένο.

Στο Φάληρο ο Παναθηναϊκός θα αναζητήσει μια νίκη εξιλέωσης και (προσωρινής έστω) αυτοκάθαρσης.

Μα πάνω απ’ όλα, το δικαίωμα να υποστηρίζει με σθένος τη διαχρονική του απάντηση: όταν η μπάλα κυλάει στο χορτάρι, όταν οι μαύρες σκιές διαλύονται, όταν παίζεται ποδόσφαιρο, έχω τον τρόπο να σε κερδίζω.