Η θάλασσα στα χέρια της

Λένε πως το ταλέντο, όταν υπάρχει, μπορεί να διαλέξει την πιο δαιδαλώδη διαδρομή, μπορεί να «κοιμάται» επί χρόνια, όμως κάποια στιγμή, εκεί που δεν το περιμένεις, σε μια συνηθισμένη βόλτα στην παραλία ας πούμε, τσουπ, εμφανίζεται.

Ετσι συνέβη στην περίπτωση της Νατάσσας Κλαυδιανού, μιας «νεόκοπης» καλλιτέχνιδας που ζει στο Αργάσι της Ζακύνθου, σ’ ένα σπίτι που «ο κήπος» του κυριολεκτικά «μπαίνει στη θάλασσα», όπως έγραψε ο ποιητής.

Οπως μας λέει η ίδια, «έχω την τύχη να ζω σε ένα μέρος που “έχει άκρη”, προς όποια κατεύθυνση και αν κοιτάξεις, δηλαδή, θα δεις την αρχή του πελάγους».

«Το χόμπι μου ήταν η φωτογραφία. Αμέτρητα ξημερώματα έχω “συλλάβει” τα χρώματα της αυγής. Επίσης, πάντα μου άρεσε να περπατάω στην παραλία, αλλά μέχρι τότε κοίταζα μόνο μακριά, τον ορίζοντα, τα σύννεφα, τον ήλιο, τα πουλιά και “κλείδωνα” τις στιγμές με τη φωτογραφική μου μηχανή. Κάποια στιγμή, όμως, άρχισα να βλέπω και αυτά που υπήρχαν στην άμμο –ξύλα, πέτρες, κοχύλια– και με τη φαντασία μου το καθένα από αυτά γινόταν μια παράσταση και έπαιρνε συγκεκριμένη μορφή…», μας εξηγεί.

Ετσι, το πέρασμα από τις δύο στις… τρεις διαστάσεις δεν άργησε να γίνει:

«Με το που ανακάλυψα τη μαγεία της μεταμόρφωσης των θαλασσοευρημάτων μου, λάτρεψα την ενασχόληση με τις κατασκευές», ομολογεί.

«Ολα ξεκίνησαν πέρυσι το καλοκαίρι. Αρχισα λοιπόν να συλλέγω οτιδήποτε μου θύμιζε κάτι.

Ο γιος μου, χαριτολογώντας, με λέει “ρακοσυλλέκτρια” [ερανίστρια, θα λέγαμε εμείς], εγώ όμως αυτά τα ευρήματα τα θεωρώ θησαυρούς και ιδιαίτερα όταν φτάνουν στην τελική μορφή της κατασκευής, όταν δηλαδή μια τυχαία πέτρα γίνεται πρόσωπο, ένα ασύμμετρο ξυλάκι γίνεται ένα σπίτι, όταν μια χούφτα βότσαλα γίνεται λουλούδι…

Συνήθως όταν ένα έργο τελειώνει, γυρίζω και κοιτάζω τα υλικά που μου έχουν απομείνει, τον σορό με τα ξύλα, το κουβαδάκι με τις πέτρες, τα βάζα με τα κοχύλια… και η μεταφόρτωση αυτή είναι που με μαγεύει».

Στα χέρια της ένα χρηστικό αντικείμενο έχει πάνω του έναν μικρόκοσμο.

Κοχυλάκια-μικροί Ροβινσώνες, ξύλα που ταξίδεψαν εκατοντάδες μίλια, λατύπες που από την πολλή τριβή «παραγνωρίστηκαν» και έγιναν κροκάλες συνδυάζονται για να φέρουν στη στεριά ένα βαθύ κομμάτι θάλασσα.

«Πάντα, όταν τελειώνω ένα έργο τρέχω στους δικούς μου ανθρώπους για να το δουν και περιμένω με αγωνία τη γνώμη τους. Ο καλός τους λόγος είναι αυτός που με παροτρύνει να συνεχίσω να δημιουργώ και τους ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό», μας λέει η Νατάσσα, κλείνοντας τη συζήτησή μας για τις κατασκευές της που διακρίνονται από τόση παιδικότητα αλλά και από τόσο σεβασμό απέναντι στη φύση και τους ανθρώπους.

ΥΓ. Πώς να την ονομάσεις αυτή την τεχνοτροπία; Να την πεις arte povera, μια και χρησιμοποιεί αυτά τα «φτωχικά» υλικά; Ισως.

Μπορείς, όμως, να την πεις και τέχνη τρυφερή και ας μην υπήρξε ποτέ ως εικαστικό ρεύμα…

Info: 

★ σελίδα στο Facebook

★ email: [email protected]